|

غبار در فضای سیاسی استان

حديث مرادي

این روزها فضای سیاسی استان، هر از چند گاهی باخبری بالا و پایین می‌شود. از ورود غیرمنتظره و عجیب قطار به کرمانشاه و تلاش‌های خستگی‌ناپذیر استانداری و جهاد نصر برای مصادره این دستاورد به نام خود تا حرکت بهت‌آور اعضای شورای شهر کرمانشاه، در تحریم جلسه تحلیف و عملکرد عجیب‌تر عده‌ای دیگر در تقسیم تمامی پست‌های هیئت‌رئیسه شورا به نام خود و درنهایت بازهم خبرهای ضدونقیض از طومارنویسی‌ها و امضا گرفتن‌ها برای ماندن و رفتن استاندار. عده‌ای طومار می‌دهند و می‌خواهند استاندار بماند و عده‌ای دیگر پایشان را در یک کفش کرده‌اند که این بار باید استاندار بومی بیاید.در این میان نیز هرروز خبری منتشر می‌شود و نام عده‌ای به‌عنوان کاندیداهای استانداری کرمانشاه مطرح می‌شود. از احتمال جابه‌جایی استانداران کرمانشاه و کردستان تا مطرح‌شدن اسامی مانند منصور خاکسار؛ فریدون همتی استاندار فعلی قزوین؛ اسماعیل دوستی و البته بازهم کاندیداهای قدیمی استانداری کرمانشاه.
اما درمجموع می‌توان التهاب آور ترین خبر روزهای اخیر کرمانشاه را خبر عدم حضور طیفی از اعضای کهنه‌کار شورا در اولین مراسم تحلیف دانست. در مراسم تحليف و آيين رسمي آغاز بكار شوراي اسلامي شهر كرمانشاه اتفاقاتي رخ داد كه تا مدت‌ها به خبر يك و تيتر اول نشريات، روزنامه‌ها و کانال‌های تلگرامي استان بدل شد. در یک‌سو, طيفي از منتخبين قرار داشتند كه براي اولين بار به شورا راه‌یافته بودند و پس از قرارومدارهایی كه گذاشته بودند، تمامي اركان شورا را ميان خود تقسيم كرده بودند. در سوي ديگر، اما گروهي قرار داشتند كه هر يك، سابقه حضور چند دوره‌ای در شورا رادارند و در اعتراض به سهم نداشتن در اركان مديريتي شورا، در مراسم تحليف حضور نيافتند و حتي معتقد بودند حالا كه آن‌ها سهمي در مديريت ندارند، بهتر است شورا منحل شود. در میان این کشاکش ها یک سوال به ذهن متبادر می شود و آن این است که می‌توان حرکت اعضای شورای شهر و دیگر اتفاقات و حوادث را امری تازه در فرآیندهای سیاسی استان دانست و یا اینکه همیشه فضای اختلاف و تضاد در استان وجود داشته است.
اختلافات دامنه‌دار:
هر چهار سال یک‌بار به‌صورت معمول بحث تغيير مديريت ارشد استان مطرح می‌شود. دولت كه تحليف شد و وزرا معرفي گرديدند، اين سيل لیست‌های پيشنهادي است كه به‌سوی تهران روانه می‌شود، براي معرفي استاندار. هر گروه و حزب براي خود فهرستی ترتيب می‌دهند و به‌سوی ساختمان خيابان فاطمي روانه می‌کنند و خود نيز به دنبال ليست، راهي پايتخت شده تا رایزنی‌های لازم براي گزينه خود را انجام دهند. هر گروه ، جريان و هر حزب و تشكل براي خود فهرستی می‌دهد. ليست ائتلاف احزاب اصلاح‌طلب و اصولگرا، ليست پيشنهادي حزب فلان، ليست شوراي مشورتي حاميان دولت، ليست نمايندگان ادوار مجلس، ليست ستادهاي انتخاباتي، ليست مجمع نمايندگان مجلس و....
در هر ليست نام چند نفر به چشم می‌خورد و اصرار بی‌پایان عده‌ای براي استاندار شدن و يا حداقل به دست گرفتن يكي از معاونت‌ها از سوي افراد معرفی‌شده. گاه اختلافات جریان‌ها و گروه‌ها در معرفي افراد مختلف به‌دوراز هياهو مانده و مردم از آن مطلع نمی‌گردند و در برخي مواقع نيز اختلافات علني شده و مردم از جنگ قدرت آگاه می‌شوند. اما فارغ از نقش مردم در اين هياهوها، هميشه يك نتيجه حاصل می‌شود و آن شكست تمامي لیست‌ها و درنهایت معرفي شدن فردي خارج از دامنه رایزنی‌هاست. اين حكايت چند سال اخير استان کرمانشاه است در بحبوحه انتخاب مدير ارشد استان. آنچه فعالان سياسي و حزبي خود نيز به آن معترف‌اند كه در سال‌های اخير تعدد فهرست‌های ارائه‌شده و درنهایت اختلافات دروني جریان‌ها و گروه‌ها، نقشي مهم در فضاي سياسي استان داشته است.
استاندار بومي يا غیربومی
در سال‌های اخير هم‌زمان با فرايند آغاز تغيير دولت و روي كار آمدن دولت جديد، گروه‌های مختلف بر طبل تكراري انتخاب استاندار بومي می‌کوبند و هر بار نيز نام‌های تكراري، كه بارها و بارها شانس استاندار شدن آن‌ها آزموده شده و نتوانستند اجماع لازم را به دست آورند شنيده می‌شود. هر بار ليست تكرار می‌شود، رایزنی‌ها انجام می‌شود و در پايان بازهم گزينه غیربومی بر مسند رياست استان می‌نشیند. بايد ريشه اين امر را در چند مسئله جستجو كرد: اول آنکه مديران و چهره‌های سنتي استان حاضر به خارج شدن از گردونه رقابت‌ها حتي پس از ساليان متمادي شكست در اين عرصه، نيستند و هر بار با تلاش فراوان نام خود را در فهرست‌ها قرار می‌دهند و دوم آنكه بايد پذيرفت در طول سال‌های اخير چهره‌های جديد كه بتوان آن‌ها را مديري توانمند و شايسته دانست چندان پرورش نیافته‌اند و اگر هم‌چنین فردي وجود داشته باشد در هياهوي اختلافات جريانات نامش حذف می‌شود. نكته قابل‌تأمل در اين زمينه از ميان رفتن فرصت استفاده از حضور اندك مديران بومي توانمند همچون علي اوسط هاشمي بود كه به‌حق در سال‌های حضورش در استان محرومي چون سيستان و بلوچستان توانست نظرات مثبت را جلب نمايد تا آنجا كه نامش براي استانداري تهران مطرح‌شده است. به نظر می‌رسد هدف از تأکید بر استاندار بومی از سوی گروه‌های مختلف سیاسی و نمایندگان استان, بعضاً تأکید بر استاندار شدن گزینه مدنظر خودشان است نه تلاش برای قرار دادن مدیریت ارشد کرمانشاه به دست یک کرمانشاهی.
سهم خواهي
بيشتر فعالان سياسي استان از پديده ايي مانند احزاب تك نفره در استان گله‌مندند. حميدرضا صمدي نایب‌رئیس شوراي اصلاح‌طلبان استان كرمانشاه در اين رابطه به شرق گفته بود: «احزاب به‌صورت قارچ گونه، بدون داشتن نیرو و کادر، فقط در آستانه انتخابات ظهور می‌کنند و بعد از پیروزی جریان موردنظر خود، به دنبال سهم خواهی می‌روند. بارها شاهد آن بوده‌ایم که یک فرد، تنها به دلیل آشنایی با برخی افراد، نمایندگی یک حزب را در استان برعهده‌گرفته‌اند و از نمایندگی حزب به‌عنوان یک شغل و منبع درامد استفاده کرده‌اند. مسلماً وجود این احزاب تک‌نفره یکی از بزرگ‌ترین مشکلات استان بوده و هست.»
اما سهم خواهي را نبايد محدود به احزاب تك نفره دانست. سهم خواهي در فضاي سياسي استان از تلاش‌های يك خانواده براي حضور خود و نزديكانشان در تمامي پست‌های مديريتي تا سهم خواهي هاي ايلي و عشیره‌ای وجود دارد. شاید برای مردم استان کرمانشاه, حضور یک‌باره تعداد زیادی از مدیران منتسب به یک ایل و عشیره و قومیت, در نهادهای مختلف دیگر امری عادی شده باشد. در چند سال اخير بارها و بارها مردم استان شاهد آن بوده‌اند كه افرادي نزديك به يك خانواده براي تصدي پست‌های مختلف تلاش كرده و لابی‌های گسترده‌ای را نيز در تهران انجام داده‌اند و يا بسياري از سياسيون و افراد تأثیرگذار راه شایسته‌سالاری را رها كرده و بدون توجه به گرايشات سياسي خود، تنها بر اساس وابستگي ايلي و عشیره‌ای به دنبال حمايت از گزینه‌های هم طایفه‌ای خود برآمده‌اند و در این راه بسیار رایزنی کرده‌اند. پدیده‌ای که یکی از بزرگ‌ترین موانع اجماع بر سر لیست امید, چه برای مجلس و چه برای شورای شهر بود.
و درنهایت بازهم تكرار همان چرخه
اين روزها بازهم دولت تغيير كرده است و وزير كشور هم با وجود برخي مخالفت‌ها توانست از مجلس رأی اعتماد بگيرد. هم‌زمان با تحولات تهران، در سطح استان‌ها نيز بحث تغيير استانداران مطرح‌شده است. هرروز اخباري به نقل از رحماني فضلي در فضاي مجازي منتشر می‌شود كه حكايت از آن دارد كه استانداران درنهایت يا تغيير می‌کنند و يا جابه‌جا می‌شوند. اما نكته مهم نه ماندن و يا رفتن رازاني, بلكه تكرار چرخه معيوب جنگ قدرت در ميان گروه‌های مختلف استان است. خبرهاي رسيده نشان از آن دارد كه بازهم گويا قرار است همه‌چیز تكرار شود. اين روزها بازهم فهرست‌ها با اسامي تكراري به گوش می‌رسند. بازهم گروه‌ها و احزاب هر يك حامي همين نام‌های تكراري شده‌اند. هیچ گروه و جریانی حاضر به کنار کشیدن به سود گزینه‌های دیگر گروه‌ها نیست و مرغ همه یک‌پا دارد. گويا كسب حداقل چهارده عنوان بيكارترين استان كشور و خسته شدن مردم از شنيدن اين عنوان تكراري و اعلام مكرر كارشناسان مبني بر رسيدن وضعيت بيكاري به مرز هشدار هم دل سياسيون استان را به رحم نياورده است كه اين بار حداقل براي مردم هم كه شده از منافع خانوادگي و گروهي خود كوتاه بيايند.

این روزها فضای سیاسی استان، هر از چند گاهی باخبری بالا و پایین می‌شود. از ورود غیرمنتظره و عجیب قطار به کرمانشاه و تلاش‌های خستگی‌ناپذیر استانداری و جهاد نصر برای مصادره این دستاورد به نام خود تا حرکت بهت‌آور اعضای شورای شهر کرمانشاه، در تحریم جلسه تحلیف و عملکرد عجیب‌تر عده‌ای دیگر در تقسیم تمامی پست‌های هیئت‌رئیسه شورا به نام خود و درنهایت بازهم خبرهای ضدونقیض از طومارنویسی‌ها و امضا گرفتن‌ها برای ماندن و رفتن استاندار. عده‌ای طومار می‌دهند و می‌خواهند استاندار بماند و عده‌ای دیگر پایشان را در یک کفش کرده‌اند که این بار باید استاندار بومی بیاید.در این میان نیز هرروز خبری منتشر می‌شود و نام عده‌ای به‌عنوان کاندیداهای استانداری کرمانشاه مطرح می‌شود. از احتمال جابه‌جایی استانداران کرمانشاه و کردستان تا مطرح‌شدن اسامی مانند منصور خاکسار؛ فریدون همتی استاندار فعلی قزوین؛ اسماعیل دوستی و البته بازهم کاندیداهای قدیمی استانداری کرمانشاه.
اما درمجموع می‌توان التهاب آور ترین خبر روزهای اخیر کرمانشاه را خبر عدم حضور طیفی از اعضای کهنه‌کار شورا در اولین مراسم تحلیف دانست. در مراسم تحليف و آيين رسمي آغاز بكار شوراي اسلامي شهر كرمانشاه اتفاقاتي رخ داد كه تا مدت‌ها به خبر يك و تيتر اول نشريات، روزنامه‌ها و کانال‌های تلگرامي استان بدل شد. در یک‌سو, طيفي از منتخبين قرار داشتند كه براي اولين بار به شورا راه‌یافته بودند و پس از قرارومدارهایی كه گذاشته بودند، تمامي اركان شورا را ميان خود تقسيم كرده بودند. در سوي ديگر، اما گروهي قرار داشتند كه هر يك، سابقه حضور چند دوره‌ای در شورا رادارند و در اعتراض به سهم نداشتن در اركان مديريتي شورا، در مراسم تحليف حضور نيافتند و حتي معتقد بودند حالا كه آن‌ها سهمي در مديريت ندارند، بهتر است شورا منحل شود. در میان این کشاکش ها یک سوال به ذهن متبادر می شود و آن این است که می‌توان حرکت اعضای شورای شهر و دیگر اتفاقات و حوادث را امری تازه در فرآیندهای سیاسی استان دانست و یا اینکه همیشه فضای اختلاف و تضاد در استان وجود داشته است.
اختلافات دامنه‌دار:
هر چهار سال یک‌بار به‌صورت معمول بحث تغيير مديريت ارشد استان مطرح می‌شود. دولت كه تحليف شد و وزرا معرفي گرديدند، اين سيل لیست‌های پيشنهادي است كه به‌سوی تهران روانه می‌شود، براي معرفي استاندار. هر گروه و حزب براي خود فهرستی ترتيب می‌دهند و به‌سوی ساختمان خيابان فاطمي روانه می‌کنند و خود نيز به دنبال ليست، راهي پايتخت شده تا رایزنی‌های لازم براي گزينه خود را انجام دهند. هر گروه ، جريان و هر حزب و تشكل براي خود فهرستی می‌دهد. ليست ائتلاف احزاب اصلاح‌طلب و اصولگرا، ليست پيشنهادي حزب فلان، ليست شوراي مشورتي حاميان دولت، ليست نمايندگان ادوار مجلس، ليست ستادهاي انتخاباتي، ليست مجمع نمايندگان مجلس و....
در هر ليست نام چند نفر به چشم می‌خورد و اصرار بی‌پایان عده‌ای براي استاندار شدن و يا حداقل به دست گرفتن يكي از معاونت‌ها از سوي افراد معرفی‌شده. گاه اختلافات جریان‌ها و گروه‌ها در معرفي افراد مختلف به‌دوراز هياهو مانده و مردم از آن مطلع نمی‌گردند و در برخي مواقع نيز اختلافات علني شده و مردم از جنگ قدرت آگاه می‌شوند. اما فارغ از نقش مردم در اين هياهوها، هميشه يك نتيجه حاصل می‌شود و آن شكست تمامي لیست‌ها و درنهایت معرفي شدن فردي خارج از دامنه رایزنی‌هاست. اين حكايت چند سال اخير استان کرمانشاه است در بحبوحه انتخاب مدير ارشد استان. آنچه فعالان سياسي و حزبي خود نيز به آن معترف‌اند كه در سال‌های اخير تعدد فهرست‌های ارائه‌شده و درنهایت اختلافات دروني جریان‌ها و گروه‌ها، نقشي مهم در فضاي سياسي استان داشته است.
استاندار بومي يا غیربومی
در سال‌های اخير هم‌زمان با فرايند آغاز تغيير دولت و روي كار آمدن دولت جديد، گروه‌های مختلف بر طبل تكراري انتخاب استاندار بومي می‌کوبند و هر بار نيز نام‌های تكراري، كه بارها و بارها شانس استاندار شدن آن‌ها آزموده شده و نتوانستند اجماع لازم را به دست آورند شنيده می‌شود. هر بار ليست تكرار می‌شود، رایزنی‌ها انجام می‌شود و در پايان بازهم گزينه غیربومی بر مسند رياست استان می‌نشیند. بايد ريشه اين امر را در چند مسئله جستجو كرد: اول آنکه مديران و چهره‌های سنتي استان حاضر به خارج شدن از گردونه رقابت‌ها حتي پس از ساليان متمادي شكست در اين عرصه، نيستند و هر بار با تلاش فراوان نام خود را در فهرست‌ها قرار می‌دهند و دوم آنكه بايد پذيرفت در طول سال‌های اخير چهره‌های جديد كه بتوان آن‌ها را مديري توانمند و شايسته دانست چندان پرورش نیافته‌اند و اگر هم‌چنین فردي وجود داشته باشد در هياهوي اختلافات جريانات نامش حذف می‌شود. نكته قابل‌تأمل در اين زمينه از ميان رفتن فرصت استفاده از حضور اندك مديران بومي توانمند همچون علي اوسط هاشمي بود كه به‌حق در سال‌های حضورش در استان محرومي چون سيستان و بلوچستان توانست نظرات مثبت را جلب نمايد تا آنجا كه نامش براي استانداري تهران مطرح‌شده است. به نظر می‌رسد هدف از تأکید بر استاندار بومی از سوی گروه‌های مختلف سیاسی و نمایندگان استان, بعضاً تأکید بر استاندار شدن گزینه مدنظر خودشان است نه تلاش برای قرار دادن مدیریت ارشد کرمانشاه به دست یک کرمانشاهی.
سهم خواهي
بيشتر فعالان سياسي استان از پديده ايي مانند احزاب تك نفره در استان گله‌مندند. حميدرضا صمدي نایب‌رئیس شوراي اصلاح‌طلبان استان كرمانشاه در اين رابطه به شرق گفته بود: «احزاب به‌صورت قارچ گونه، بدون داشتن نیرو و کادر، فقط در آستانه انتخابات ظهور می‌کنند و بعد از پیروزی جریان موردنظر خود، به دنبال سهم خواهی می‌روند. بارها شاهد آن بوده‌ایم که یک فرد، تنها به دلیل آشنایی با برخی افراد، نمایندگی یک حزب را در استان برعهده‌گرفته‌اند و از نمایندگی حزب به‌عنوان یک شغل و منبع درامد استفاده کرده‌اند. مسلماً وجود این احزاب تک‌نفره یکی از بزرگ‌ترین مشکلات استان بوده و هست.»
اما سهم خواهي را نبايد محدود به احزاب تك نفره دانست. سهم خواهي در فضاي سياسي استان از تلاش‌های يك خانواده براي حضور خود و نزديكانشان در تمامي پست‌های مديريتي تا سهم خواهي هاي ايلي و عشیره‌ای وجود دارد. شاید برای مردم استان کرمانشاه, حضور یک‌باره تعداد زیادی از مدیران منتسب به یک ایل و عشیره و قومیت, در نهادهای مختلف دیگر امری عادی شده باشد. در چند سال اخير بارها و بارها مردم استان شاهد آن بوده‌اند كه افرادي نزديك به يك خانواده براي تصدي پست‌های مختلف تلاش كرده و لابی‌های گسترده‌ای را نيز در تهران انجام داده‌اند و يا بسياري از سياسيون و افراد تأثیرگذار راه شایسته‌سالاری را رها كرده و بدون توجه به گرايشات سياسي خود، تنها بر اساس وابستگي ايلي و عشیره‌ای به دنبال حمايت از گزینه‌های هم طایفه‌ای خود برآمده‌اند و در این راه بسیار رایزنی کرده‌اند. پدیده‌ای که یکی از بزرگ‌ترین موانع اجماع بر سر لیست امید, چه برای مجلس و چه برای شورای شهر بود.
و درنهایت بازهم تكرار همان چرخه
اين روزها بازهم دولت تغيير كرده است و وزير كشور هم با وجود برخي مخالفت‌ها توانست از مجلس رأی اعتماد بگيرد. هم‌زمان با تحولات تهران، در سطح استان‌ها نيز بحث تغيير استانداران مطرح‌شده است. هرروز اخباري به نقل از رحماني فضلي در فضاي مجازي منتشر می‌شود كه حكايت از آن دارد كه استانداران درنهایت يا تغيير می‌کنند و يا جابه‌جا می‌شوند. اما نكته مهم نه ماندن و يا رفتن رازاني, بلكه تكرار چرخه معيوب جنگ قدرت در ميان گروه‌های مختلف استان است. خبرهاي رسيده نشان از آن دارد كه بازهم گويا قرار است همه‌چیز تكرار شود. اين روزها بازهم فهرست‌ها با اسامي تكراري به گوش می‌رسند. بازهم گروه‌ها و احزاب هر يك حامي همين نام‌های تكراري شده‌اند. هیچ گروه و جریانی حاضر به کنار کشیدن به سود گزینه‌های دیگر گروه‌ها نیست و مرغ همه یک‌پا دارد. گويا كسب حداقل چهارده عنوان بيكارترين استان كشور و خسته شدن مردم از شنيدن اين عنوان تكراري و اعلام مكرر كارشناسان مبني بر رسيدن وضعيت بيكاري به مرز هشدار هم دل سياسيون استان را به رحم نياورده است كه اين بار حداقل براي مردم هم كه شده از منافع خانوادگي و گروهي خود كوتاه بيايند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.