نگاهي به نمايشگاه عكس «مجموعه دويي»
دوست خيالي من
سومین نمایشگاه انفرادی عکس «سید محمدرضا ناصحی» با نام «مجموعه دویی» پانزده قاب سیاه و سفید را به نماش گذاشت. «ناصحی» رشته گرافیگ را در دانشگاه شهید بهشتی کرج، گذراند و بعد از آن عکاسی را در دانشگاه فرهنگ و هنر کرمانشاه ادامه داد. اولین نمایشگاهش سال نود و دو برگزار شد و اولین کسی بود که در هنرستان هنرهای زیبا اولین نمایشگاه انفرادی را در کرمانشا برگزار کرد، نمایشگاهی بدون عنوان، که بیشتر ترکیببندی قابها مد نظر بود. دومین نمایشگاهش در سال نود و پنج با عنوان «خواب و خیال» بر اساس موسیقی «Radio head» برگزار شد؛ ایجاد شخصیتهایی از اسباببازیها که بهصورت قرینه روی هم میافتادند و شکلهای هندسی عجیبی بهوجود میآوردند. اما نمایشگاه «دویی» براساس فوتو رمانی به همین نام است؛ « «دوى»، خواهش ميكنم به دنياي واقعي بيا، خواهش ميكنم فقط چند كلمه با من صحبت كن. خواهي ديد كه ميتونيم چه كارهايی باهم انجام بديم. چيزهاي زيادي هست كه تو بايد ببيني. براي هر گذرگاهي، هر شهري توي هر رويايی، تو كمك خواهي كرد به من. براي هر كوچه، به سمت هر منظرهاي، هركجا كه تا حالا نبودم، تو ياريدهنده من خواهي بود. «دوي»، ميدونم هنوزم
جايی هست بتونيم آزاد باشيم، يك خون در رگهاي ما جاري باشه، ميدوني بالها نيستن كه فرشته رو فرشته ميكنن. فقط بايد شيطان رو از خودمون دوركنيم. براى هرقدم توى هر گذرگاهى، هرشهر توى هر رويایی، تو كمك خواهي كرد به من. براى هر كوچه، به سمت هر منظرهاى، هر كجا كه تا حالا نبودم، تو يارىدهنده من خواهى بود. «دوى»، آسونه مثل يه بوسه، ميتونيم به خلقت برسيم. ترسها رو به سايهها بسپاريم. شكل يك عروسك بيجان به خودت نگير. چون تو بهترين عروسكي هستى که آفريده شده».
ایده این نمایشگاه چطور شکل گرفت؟ و با چه هدفی بود؟
این سومین نمایشگاه من است. جمع کردن این مجموعه برمیگردد به یک سال پیش؛ وقتیکه من در برههای از زندگیام تصمیم گرفتم یک داستان بنویسم و دربارهاش عکاسی کنم. به این سبک فوتو رمان گفته میشود. البته در این نمایشگاه، سبک چیدمان هم استفاده شده است. هدف این بود که من بتوانم بر اساس داستانی که نوشتهام تصویر خلق کنم.
این داستان در چه شرایطی و چرا نوشته شد؟
در آن برهه زمانی که مربوط به زندگی خودم میشود، تصمیم گرفتم که یک شخصیت خیالی، یک دوست عروسکی برای خودم درست کنم؛ تا جای خالی کسی که دیگر نیست برایم پر شود. ولی بعد از یک مدت تصمیم گرفتم آن شخصیتی که درست کرده بودم را از بین برم.
چرا تصمیم گرفتید آن شخصیت را از بین ببرید؟
به این دلیل که بیشتر من را یاد آن قسمت خالی از زندگیام میانداخت. در عکسها هم واضح است، از شروع شدنش تا پایانش که از بین میرود.
اسم «دوی» در داستان و عنوان نمایشگاه به چه معناست؟
«دوی» به معنی آهوی ماده است.
چرا آهو؟ آهو چه پتاسیلی را برای خلق بهتر ایجاد میکرد؟
من را یاد همان شخص میاندازد که گفتم. چون به اسم آهو علاقه داشت.
جامعه چقدر در عکاسی و عکسهای شما مهم است؟
جامعه میتواند خیلی تاثیرگذار باشد. اینطور که؛ عکس بخواد چه چیز را به تصویر بکشد. دغدغه روزمره مردم، آشنایی فرهنگها با یکدیگر، تمام تصویرها از زندگی روزمره جامعه شکل میگیرد.
دغدغه اصلی شما در عکاسی چیست؟
من تمام سعیم این است که باعث شوم، شهرم در زمینه عکاسی پیشرفت کند. هنرمندهای شهرم را بیشتر بشناسند، جامعه بیشتر هنر را بپذیرد و مردم بیشتر هنردوست شوند. چون از این لحاظ شهر ما فرهنگ هنریاش پایین است در حالیکه استعدادهای خوبی داریم.
و چشمانداز شما از عکاسی؟
عکاسی نگریستن نیست، درک کردن و ایجاد احساس است.
سومین نمایشگاه انفرادی عکس «سید محمدرضا ناصحی» با نام «مجموعه دویی» پانزده قاب سیاه و سفید را به نماش گذاشت. «ناصحی» رشته گرافیگ را در دانشگاه شهید بهشتی کرج، گذراند و بعد از آن عکاسی را در دانشگاه فرهنگ و هنر کرمانشاه ادامه داد. اولین نمایشگاهش سال نود و دو برگزار شد و اولین کسی بود که در هنرستان هنرهای زیبا اولین نمایشگاه انفرادی را در کرمانشا برگزار کرد، نمایشگاهی بدون عنوان، که بیشتر ترکیببندی قابها مد نظر بود. دومین نمایشگاهش در سال نود و پنج با عنوان «خواب و خیال» بر اساس موسیقی «Radio head» برگزار شد؛ ایجاد شخصیتهایی از اسباببازیها که بهصورت قرینه روی هم میافتادند و شکلهای هندسی عجیبی بهوجود میآوردند. اما نمایشگاه «دویی» براساس فوتو رمانی به همین نام است؛ « «دوى»، خواهش ميكنم به دنياي واقعي بيا، خواهش ميكنم فقط چند كلمه با من صحبت كن. خواهي ديد كه ميتونيم چه كارهايی باهم انجام بديم. چيزهاي زيادي هست كه تو بايد ببيني. براي هر گذرگاهي، هر شهري توي هر رويايی، تو كمك خواهي كرد به من. براي هر كوچه، به سمت هر منظرهاي، هركجا كه تا حالا نبودم، تو ياريدهنده من خواهي بود. «دوي»، ميدونم هنوزم
جايی هست بتونيم آزاد باشيم، يك خون در رگهاي ما جاري باشه، ميدوني بالها نيستن كه فرشته رو فرشته ميكنن. فقط بايد شيطان رو از خودمون دوركنيم. براى هرقدم توى هر گذرگاهى، هرشهر توى هر رويایی، تو كمك خواهي كرد به من. براى هر كوچه، به سمت هر منظرهاى، هر كجا كه تا حالا نبودم، تو يارىدهنده من خواهى بود. «دوى»، آسونه مثل يه بوسه، ميتونيم به خلقت برسيم. ترسها رو به سايهها بسپاريم. شكل يك عروسك بيجان به خودت نگير. چون تو بهترين عروسكي هستى که آفريده شده».
ایده این نمایشگاه چطور شکل گرفت؟ و با چه هدفی بود؟
این سومین نمایشگاه من است. جمع کردن این مجموعه برمیگردد به یک سال پیش؛ وقتیکه من در برههای از زندگیام تصمیم گرفتم یک داستان بنویسم و دربارهاش عکاسی کنم. به این سبک فوتو رمان گفته میشود. البته در این نمایشگاه، سبک چیدمان هم استفاده شده است. هدف این بود که من بتوانم بر اساس داستانی که نوشتهام تصویر خلق کنم.
این داستان در چه شرایطی و چرا نوشته شد؟
در آن برهه زمانی که مربوط به زندگی خودم میشود، تصمیم گرفتم که یک شخصیت خیالی، یک دوست عروسکی برای خودم درست کنم؛ تا جای خالی کسی که دیگر نیست برایم پر شود. ولی بعد از یک مدت تصمیم گرفتم آن شخصیتی که درست کرده بودم را از بین برم.
چرا تصمیم گرفتید آن شخصیت را از بین ببرید؟
به این دلیل که بیشتر من را یاد آن قسمت خالی از زندگیام میانداخت. در عکسها هم واضح است، از شروع شدنش تا پایانش که از بین میرود.
اسم «دوی» در داستان و عنوان نمایشگاه به چه معناست؟
«دوی» به معنی آهوی ماده است.
چرا آهو؟ آهو چه پتاسیلی را برای خلق بهتر ایجاد میکرد؟
من را یاد همان شخص میاندازد که گفتم. چون به اسم آهو علاقه داشت.
جامعه چقدر در عکاسی و عکسهای شما مهم است؟
جامعه میتواند خیلی تاثیرگذار باشد. اینطور که؛ عکس بخواد چه چیز را به تصویر بکشد. دغدغه روزمره مردم، آشنایی فرهنگها با یکدیگر، تمام تصویرها از زندگی روزمره جامعه شکل میگیرد.
دغدغه اصلی شما در عکاسی چیست؟
من تمام سعیم این است که باعث شوم، شهرم در زمینه عکاسی پیشرفت کند. هنرمندهای شهرم را بیشتر بشناسند، جامعه بیشتر هنر را بپذیرد و مردم بیشتر هنردوست شوند. چون از این لحاظ شهر ما فرهنگ هنریاش پایین است در حالیکه استعدادهای خوبی داریم.
و چشمانداز شما از عکاسی؟
عکاسی نگریستن نیست، درک کردن و ایجاد احساس است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.