|

از کودکانمان روغن نگیریم

مهدی فتحی.دبیر ریاضی ناحیه یک سنندج

کودکان ما نیازمند بازی و سرگرمی هستند. آنها سیستم های کامپیوتر خانگی ما نیستند که مدام بخواهیم هارد دیسک شان را پر و خالی کنیم و آنچه را که ما دوست داریم به خورد افکارشان دهیم. آنها ربات های پیشبرد اهداف ما نیستند که وادارشان کنیم هر آنچه خود بدان نرسیده ایم و توفیق نیافته ایم که به آن نائل شویم را بیاموزند و انجام دهند. آنها می خواهند کودکی کنند و کودکی یعنی سراسر تفریح و نشاط و سرگرمی. ما حق نداریم این تفریح و نشاط را از آنها دریغ کنیم. زیرا که در آینده تمامی این ناکرده ها بصورت عقده های خطرناک سر باز کرده و به خودمان بر خواهند گشت. نظام آموزشی خود به اندازه کافی مصداق بارز کودک آزاری هست و ما والدین نباید کاسه داغ تر از آش شویم. این کودکانِ بیچاره ای را که مدام در این کلاس و آن کلاس خصوصی، در این آزمون و آن آزمون تستی و تشریحی، در این المپیاد و آن مسابقه علمی و... شرکت می دهیم، خود باندازه کافی در سیستم آموزشی و مدارس، مباحث تئوریک و بی کاربرد را می بینند و مجبور به حفظ آنها می شوند. لذا ما والدین نمی بایست به این سیاست نادرست دامن زده و با افزودن کلاس ها و مباحث بی فایده؛ آنها را بیشتر از این از به دنیا آمدن پشیمان نماییم. بیشترِ این زمان هایی که کودکانمان را برای این کلاس های اضافی به جهت موفق شدنشان می فرستیم باید صرف سرگرمی، تفریح، موسیقی، نقاشی، بازی و مواردی از این قبیل شود. اما ما والدین می خواهیم آنها را چنان بچلانیم که تا روغن در ندهند کوتاه نیاییم. بهتر است بجای آنکه در دامی که این موسسات تجارت آموزشی برای ما و کودکانمان پهن کرده اند گرفتار نشویم. و تا دیر نشده است از این دام خارج شویم. این کودکان فردا روزی بزرگ می شوند و در می یابند که چه بلایی به سرشان در آورده ایم.
یقینا نظام آموزشی ما به نسبت چند دهه گذشته خیلی بهتر و کاربردی تر است و کیفیتش نیز بسیار بالاتر است. اما اینکه چرا دست پرورده های نظام آموزشی در گذشته، خیلی به لحاظ سواد، تربیت، شعور زندگی کردن، انسانیت، و... بهتر از دست پرورده های نسل های بعدی هستند جای بسی تأمل دارد. و اینجاست که متوجه می شویم ورود همین موسسات تجاری - آموزشی، کتاب های تست زنی بی شمار، کتاب های کمک آموزشی، گام به گام ها، کلاس های خصوصی و فوق برنامه، مدارس خاص و همچنین حرص و ولع والدین برای تیزهوش کردن اجباری فرزندانشان باعث شده است که فرصتی برای کودکی کردن کودکانمان باقی نگذاریم. و برای آینده ای نامعلوم اکنونِ کودکان خود را فدا کنیم و آنها را به آدم آهنی های بی احساسی تبدیل نماییم که صرفا در فکر جا گذاشتن هم سن و سالان خود و پیشی گرفتن از آنها در رقابتی نادرست، ناسالم، نامتوازن، و در یک کلام غیر انسانی باشند.
بجای آموزش نوع دوستی، دوست داشتن، زندگی کردن صحیح، همکاری، اتحاد و همیاری همگی در فکر ایجاد تنش در بین کودکان به واسطه رسیدن به اهداف خود هستیم. آنها عروسک خیمه شب بازی ما نیستند که هر طور ما بخواهیم حرکت کنند. و قطعا این تبعیت از والدین از جانب کودکان محدود به سنین خاص و تعداد سال های معدودی می شود. و بی تردید بعد از مدتی تمامی نخ های عروسک خیمه شب بازی یکی پس از دیگری بریده خواهد شد و روزی فرا می رسد که آنها بطور کامل از کنترل ما خارج می شوند. آنها خانه، ماشین، مبلمان و اثاثیه منزل ما نیستند که پیش دیگران پُز بهتر بودنشان را بدهیم. کودکان دارای شخصیت مستقل و متفاوت از همدیگر اند و هر کدام توانایی های منحصر به خودشان را دارند. و بی شک نمی توانند در همه زمینه ها بهترین و ممتاز ترین باشند. آنها آیینه خانواده های خود و نوع تربیت حاکم بر خانواده ای که از آن خارج شده اند هستند. پس با تربیت صحیح آیینه ی مناسبی برای خانواده خود در جامعه باشیم. با این رفتارها، ما والدین بیشتر از آنکه به کودکانمان کمک کنیم به آنها استرس وارد کرده و امنیت روانی را از آنها می گیریم. ما خود قربانیان نظام غلط آموزشی هستیم و باید به این فکر کنیم که کودکانمان را بد تر از خود قربانی نکنیم. به آنها آموزش هایی بدهیم که برای یک زندگی خوب لازم دارند. مهارت هایی بیاموزیم که با آن بتوانند راه درست را از غلط تشخیص دهند، و در بحران های پیش رویشان در زندگی تصمیمات آگاهانه و اصولی بگیرند. آنها نیاز به محبت ما، بودن ما در کنارشان، امنیت، قوت قلب و آرامش دارند. تا بتوانند آیندگان خوبی برای این کشور باشند. مراقب کودکان خود باشیم و از آنها روغن نگیریم. زیرا آنها نیز به مانند ما آدم هستند...

کودکان ما نیازمند بازی و سرگرمی هستند. آنها سیستم های کامپیوتر خانگی ما نیستند که مدام بخواهیم هارد دیسک شان را پر و خالی کنیم و آنچه را که ما دوست داریم به خورد افکارشان دهیم. آنها ربات های پیشبرد اهداف ما نیستند که وادارشان کنیم هر آنچه خود بدان نرسیده ایم و توفیق نیافته ایم که به آن نائل شویم را بیاموزند و انجام دهند. آنها می خواهند کودکی کنند و کودکی یعنی سراسر تفریح و نشاط و سرگرمی. ما حق نداریم این تفریح و نشاط را از آنها دریغ کنیم. زیرا که در آینده تمامی این ناکرده ها بصورت عقده های خطرناک سر باز کرده و به خودمان بر خواهند گشت. نظام آموزشی خود به اندازه کافی مصداق بارز کودک آزاری هست و ما والدین نباید کاسه داغ تر از آش شویم. این کودکانِ بیچاره ای را که مدام در این کلاس و آن کلاس خصوصی، در این آزمون و آن آزمون تستی و تشریحی، در این المپیاد و آن مسابقه علمی و... شرکت می دهیم، خود باندازه کافی در سیستم آموزشی و مدارس، مباحث تئوریک و بی کاربرد را می بینند و مجبور به حفظ آنها می شوند. لذا ما والدین نمی بایست به این سیاست نادرست دامن زده و با افزودن کلاس ها و مباحث بی فایده؛ آنها را بیشتر از این از به دنیا آمدن پشیمان نماییم. بیشترِ این زمان هایی که کودکانمان را برای این کلاس های اضافی به جهت موفق شدنشان می فرستیم باید صرف سرگرمی، تفریح، موسیقی، نقاشی، بازی و مواردی از این قبیل شود. اما ما والدین می خواهیم آنها را چنان بچلانیم که تا روغن در ندهند کوتاه نیاییم. بهتر است بجای آنکه در دامی که این موسسات تجارت آموزشی برای ما و کودکانمان پهن کرده اند گرفتار نشویم. و تا دیر نشده است از این دام خارج شویم. این کودکان فردا روزی بزرگ می شوند و در می یابند که چه بلایی به سرشان در آورده ایم.
یقینا نظام آموزشی ما به نسبت چند دهه گذشته خیلی بهتر و کاربردی تر است و کیفیتش نیز بسیار بالاتر است. اما اینکه چرا دست پرورده های نظام آموزشی در گذشته، خیلی به لحاظ سواد، تربیت، شعور زندگی کردن، انسانیت، و... بهتر از دست پرورده های نسل های بعدی هستند جای بسی تأمل دارد. و اینجاست که متوجه می شویم ورود همین موسسات تجاری - آموزشی، کتاب های تست زنی بی شمار، کتاب های کمک آموزشی، گام به گام ها، کلاس های خصوصی و فوق برنامه، مدارس خاص و همچنین حرص و ولع والدین برای تیزهوش کردن اجباری فرزندانشان باعث شده است که فرصتی برای کودکی کردن کودکانمان باقی نگذاریم. و برای آینده ای نامعلوم اکنونِ کودکان خود را فدا کنیم و آنها را به آدم آهنی های بی احساسی تبدیل نماییم که صرفا در فکر جا گذاشتن هم سن و سالان خود و پیشی گرفتن از آنها در رقابتی نادرست، ناسالم، نامتوازن، و در یک کلام غیر انسانی باشند.
بجای آموزش نوع دوستی، دوست داشتن، زندگی کردن صحیح، همکاری، اتحاد و همیاری همگی در فکر ایجاد تنش در بین کودکان به واسطه رسیدن به اهداف خود هستیم. آنها عروسک خیمه شب بازی ما نیستند که هر طور ما بخواهیم حرکت کنند. و قطعا این تبعیت از والدین از جانب کودکان محدود به سنین خاص و تعداد سال های معدودی می شود. و بی تردید بعد از مدتی تمامی نخ های عروسک خیمه شب بازی یکی پس از دیگری بریده خواهد شد و روزی فرا می رسد که آنها بطور کامل از کنترل ما خارج می شوند. آنها خانه، ماشین، مبلمان و اثاثیه منزل ما نیستند که پیش دیگران پُز بهتر بودنشان را بدهیم. کودکان دارای شخصیت مستقل و متفاوت از همدیگر اند و هر کدام توانایی های منحصر به خودشان را دارند. و بی شک نمی توانند در همه زمینه ها بهترین و ممتاز ترین باشند. آنها آیینه خانواده های خود و نوع تربیت حاکم بر خانواده ای که از آن خارج شده اند هستند. پس با تربیت صحیح آیینه ی مناسبی برای خانواده خود در جامعه باشیم. با این رفتارها، ما والدین بیشتر از آنکه به کودکانمان کمک کنیم به آنها استرس وارد کرده و امنیت روانی را از آنها می گیریم. ما خود قربانیان نظام غلط آموزشی هستیم و باید به این فکر کنیم که کودکانمان را بد تر از خود قربانی نکنیم. به آنها آموزش هایی بدهیم که برای یک زندگی خوب لازم دارند. مهارت هایی بیاموزیم که با آن بتوانند راه درست را از غلط تشخیص دهند، و در بحران های پیش رویشان در زندگی تصمیمات آگاهانه و اصولی بگیرند. آنها نیاز به محبت ما، بودن ما در کنارشان، امنیت، قوت قلب و آرامش دارند. تا بتوانند آیندگان خوبی برای این کشور باشند. مراقب کودکان خود باشیم و از آنها روغن نگیریم. زیرا آنها نیز به مانند ما آدم هستند...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.