|

ازدواج ازپیوند تاقراداد

فرشید محمدی: اززمان حضور بشر بر سیاره زمین، شیوه زیستن آدمی به صورت جمعی بوده و به خاطرابقا نسل و تحکیم و تحقق ارزش‌های خلقت، انسان را به صورت دو جنس متفاوت از هم و با خصوصیات نفسانی و جسمی و جنسی متنوع خلق کرده تا با تفاوت و تنوع موجود درخلقت خود و جهان پیرامون، انواع ساختاربندی و مشاغل و تخصص‌ها پدید آمده و زندگی در جهان با هدف و برنامه پیش برود و بنیان‌گذاری اولین گروه بشری به نام خانواده که نقشی اساسی در بقا و تداوم حضور انسان دراین جهان را دارد؛ به خاطرتأمین و ارضا درست و سازنده نیازها و خواسته‌های همه جانبه بشر در قالب پدیده و امری به نام ازدواج طراحی و قابل اجرا ساخته است، لذا هر گونه شیوه و راهکاری غیر از ازدواج، منجر به پژمرده‌گی روحی و انحراف اخلاقی و اتلاف استعدادهای وجودیش درمسیر نادرست است. اما تحقق چنین رویکردی نیازمند فهم و درک درست و مثبت از وجود الهی-انسانی خویش می‌باشد تا با کمترین میزان انحراف و کج روی، ازدواج سالم و آسان صورت پذیرد.از گذشته تاکنون و تا ابد، ازدواج امری پسندیده و مبنایی به شمارآورده شده و موجب کمترشدن هرگونه فساد و کج روی و خطا شده است. اما به مرور زمان از سادگی و کارآمدی سنت حسنه ازدواج کاسته شده و رسوم، آیین‌ها، تعابیر و تفاسیرفردی و طایفه‌ای ساخته و پرداخته ذهن بشر، به آن اضافه شده که خلاف سنت پایدار و سازنده ازدواج در ادیان توحیدی است و از امری به مثابه پیوند دل ها، افکار و جسم‌ها به شکل قرادادهای اقتصادی-سیاسی برده گرایانه و استعمارگرایانه رایج در دنیا در آمده و بر خلاف سنت الهی-انسانی مطرح شده در ادیان توحیدی و کتاب آسمانی و حتی با توجه به تحقق چنین سنتی در زندگی پیامبران، باز هم ازدواج دچار کج روی و انحراف قابل توجهی شده است و به جای انسان سازی (تعلیم وتربیت درست) موجب گمراهی و ناکامی نسل بشرگشته است و چون هر کسی به قول مولانا از ظن خود حقیقت سنت ازدواج را تعبیر و تفسیر کرده، موجب اضافه شدن شروط، قوانین و عقاید موهوم و ذهنی به اصل پیوند و پیمان ازدواج شده که بر این اساس هر کسی مجاز به انتخاب همسر از طبقه‌ای مثل خودش می‌باشد و اگر کسی شرایط مالی و پولی لازم را از نظرآنها و عرف رایج در جامعه، دارا نباشد؛ حق ازدواج ندارد تا در نظرگیری شروط برده گرایانه، ضمن عقدی چون مهریه، شیربها، جهیزیه و سایرعقودی که به جای سازنده و مثبت بودن ازدواج، موجب سخت شدن امکان ازدواج شده اند و متأسفانه طوری ازدواج را تزئین و تفسیر کرده‌اند که اگر کسی از این مسیر نرود و مجرد بماند، نمی تواند از خطای نفسانی ناشی از عدم ازدواج مصون بماند. در حالی که اشتباه عمیقی در شناخت و فهم هدف حقیقی زندگی توسط بسیاری از ما انسان ها صورت پذیرفته است و به وضوح نقش اساسی و آشکار تعلیم و تربیت درست و مثبت را در کاهش انحرافات عملکردی بشر زیر سوال می‌برند و غافل از این مهم هستند که ازدواج جدای از جایگاه مبنایی و حسنه‌اش، تنها راه درست و سالم زیستن نیست و مجرد بودن یا مطلقه بودن هیچ فردی به معنای انسان نبودن و گناهکار بودنش نیست و چه بسا متاهلین و ازدواج کرده‌هایی هستند که دچار کج روی و گناه شده و در حقیقت انحراف، خطا و اشتباه در این دنیا با نسل بشرهمراه می باشد که "أن الأنسان لفی خسر" و تنها با تعلیم و تربیت و اصلاح درست و لحظه به لحظه است که این قاعده می‌تواند روندی مثبت در پیش بگیرد.
متأسفانه امروزه ازدواج، شکل و فرمی تجاری به خود گرفته و تداعی کنندی قرادادهای اقتصادی، سیاسی و نظامی رایج در دنیا است و رعایت رسوم و شروط خانوادگی و طایفه ای در حین مراسم ازدواج، جز ایجاد محدودیت و اسارت روحی، ذهنی و جسمی بیشتر بر زوجین، هیچ ارمغان دیگری ندارد. چون اطرافیان با دخالت‌ها و اعمال سلیقه‌های متعددشان، در واقع عقده‌ها، حسرت‌ها، کمبودها و ناکامی‌های خویش را در زندگی دختر و پسر خویش جستجو و اجرا می‌کنند و با اعمال شروط، عقود و موانع ساخته ذهنشان در قالب رسوم و عرف جامعه، موجب انزجار، خستگی، درماندگی روحی، ذهنی و جسمی زوج شده و لحظه شیرین ازدواج را به تلخ ترین واقعه زندگی آنها تبدیل می‌کنند و در حقیقت ازدواج در قالب قرارداد، زنجیر تودرتوی عقده ها و خواسته‌های اطرافیان دختر و پسر در حال تشکیل خانواده است. آیا متوجه هستیم که با چنین رویکرد مملو از خطا و اشتباهی که داریم و با منفعت‌طلبی منفی که به آن مبتلا هستیم زوج در حال ازدواج را، وادار به خطا و انحراف می‌کنیم؟ آیا گرفتن مراسم در تالارهای آنچنانی، تعداد سکه بالا، خرید جهیزیه با بالاترین قیمت ممکن، خرید گران‌ترین کت و شلوار دامادی، متضمن دوام زندگی فرزندان و همنوعان‌مان است؟ آیا جنگ و تقابل دوطرفه دو خانواده دختر و پسرتا سرحد جنون به خاطر هدردادن وقت و پول و سرمایه طرفین درحین خواستگاری تا ازدواج، آن هم به خاطر کسب امتیاز و سوء استفاده از امکانات و قابلیت‌ها و نعمت‌های دو طرف، جز انحراف، کاربرد دیگری دارد؟ آیا ازدواج با دروغ و ریا و تقلب میسر است؟ یا ازدواجی که مبتنی بر شناخت روحیات، خلقیات، جهان بینی و رویکرد دختر و پسر و سپس خانواده‌های آنها از همدیگر است؟ آیا ازدواج درعمل تحقق وعده خداوند، مبنی بر امکان یکی شدن و ما شدن نیست که همانا تحقق امکان تعالی و کامل شدنی است که گفته شده با ازدواج میسرمی‌شود؟ آیا بسیاری از رسومات، آیین ها، برنامه‌ها و ادا و اصولی که توسط خانواده دو طرف به زوج در حال ازدواج تحمیل می‌شود، خواسته خود زوج است یا اطرافیانشان؟ آیا ازدواج قرادادگونه‌ای که بسیاری از ما عامل اجرایش هستیم و به شکل کنونی در جامعه تبلیغش می‌کنیم همان سنت حسنه و پاکی است که خدا و پیامبرش به بستری برای کامل شدن زوج قلمداد کرده‌اند؟ آیا متوجه هستیم که ازدواج قرادادگونه ادامه عملکرد اختلاطی است که در بسیاری از زمینه‌ها به آن مبتلا هستیم و نتیجه‌ای جز انحراف و هدررفت عمر و استعدادهایمان ندارد؟ کاش می‌دانستیم که در مسیر زندگی هیچ‌گاه نباید نقش تعلیم و تربیت درست و حقیقی و ایمان و اتکا به پروردگارعالم را نادیده و غلط انگاشته و به این فهم برسیم که انسان به عنوان اشرف مخلوقات راهی جز خوب بودن و متعالی بودن ندارد و هر راهی جز خوبی و نیکی منجر به ناکامی‌ها و دردهایی است که بر همه ابعاد زندگی بشر تأثیر دارد و شبانه روز در حال تجربه آن هستیم.

فرشید محمدی: اززمان حضور بشر بر سیاره زمین، شیوه زیستن آدمی به صورت جمعی بوده و به خاطرابقا نسل و تحکیم و تحقق ارزش‌های خلقت، انسان را به صورت دو جنس متفاوت از هم و با خصوصیات نفسانی و جسمی و جنسی متنوع خلق کرده تا با تفاوت و تنوع موجود درخلقت خود و جهان پیرامون، انواع ساختاربندی و مشاغل و تخصص‌ها پدید آمده و زندگی در جهان با هدف و برنامه پیش برود و بنیان‌گذاری اولین گروه بشری به نام خانواده که نقشی اساسی در بقا و تداوم حضور انسان دراین جهان را دارد؛ به خاطرتأمین و ارضا درست و سازنده نیازها و خواسته‌های همه جانبه بشر در قالب پدیده و امری به نام ازدواج طراحی و قابل اجرا ساخته است، لذا هر گونه شیوه و راهکاری غیر از ازدواج، منجر به پژمرده‌گی روحی و انحراف اخلاقی و اتلاف استعدادهای وجودیش درمسیر نادرست است. اما تحقق چنین رویکردی نیازمند فهم و درک درست و مثبت از وجود الهی-انسانی خویش می‌باشد تا با کمترین میزان انحراف و کج روی، ازدواج سالم و آسان صورت پذیرد.از گذشته تاکنون و تا ابد، ازدواج امری پسندیده و مبنایی به شمارآورده شده و موجب کمترشدن هرگونه فساد و کج روی و خطا شده است. اما به مرور زمان از سادگی و کارآمدی سنت حسنه ازدواج کاسته شده و رسوم، آیین‌ها، تعابیر و تفاسیرفردی و طایفه‌ای ساخته و پرداخته ذهن بشر، به آن اضافه شده که خلاف سنت پایدار و سازنده ازدواج در ادیان توحیدی است و از امری به مثابه پیوند دل ها، افکار و جسم‌ها به شکل قرادادهای اقتصادی-سیاسی برده گرایانه و استعمارگرایانه رایج در دنیا در آمده و بر خلاف سنت الهی-انسانی مطرح شده در ادیان توحیدی و کتاب آسمانی و حتی با توجه به تحقق چنین سنتی در زندگی پیامبران، باز هم ازدواج دچار کج روی و انحراف قابل توجهی شده است و به جای انسان سازی (تعلیم وتربیت درست) موجب گمراهی و ناکامی نسل بشرگشته است و چون هر کسی به قول مولانا از ظن خود حقیقت سنت ازدواج را تعبیر و تفسیر کرده، موجب اضافه شدن شروط، قوانین و عقاید موهوم و ذهنی به اصل پیوند و پیمان ازدواج شده که بر این اساس هر کسی مجاز به انتخاب همسر از طبقه‌ای مثل خودش می‌باشد و اگر کسی شرایط مالی و پولی لازم را از نظرآنها و عرف رایج در جامعه، دارا نباشد؛ حق ازدواج ندارد تا در نظرگیری شروط برده گرایانه، ضمن عقدی چون مهریه، شیربها، جهیزیه و سایرعقودی که به جای سازنده و مثبت بودن ازدواج، موجب سخت شدن امکان ازدواج شده اند و متأسفانه طوری ازدواج را تزئین و تفسیر کرده‌اند که اگر کسی از این مسیر نرود و مجرد بماند، نمی تواند از خطای نفسانی ناشی از عدم ازدواج مصون بماند. در حالی که اشتباه عمیقی در شناخت و فهم هدف حقیقی زندگی توسط بسیاری از ما انسان ها صورت پذیرفته است و به وضوح نقش اساسی و آشکار تعلیم و تربیت درست و مثبت را در کاهش انحرافات عملکردی بشر زیر سوال می‌برند و غافل از این مهم هستند که ازدواج جدای از جایگاه مبنایی و حسنه‌اش، تنها راه درست و سالم زیستن نیست و مجرد بودن یا مطلقه بودن هیچ فردی به معنای انسان نبودن و گناهکار بودنش نیست و چه بسا متاهلین و ازدواج کرده‌هایی هستند که دچار کج روی و گناه شده و در حقیقت انحراف، خطا و اشتباه در این دنیا با نسل بشرهمراه می باشد که "أن الأنسان لفی خسر" و تنها با تعلیم و تربیت و اصلاح درست و لحظه به لحظه است که این قاعده می‌تواند روندی مثبت در پیش بگیرد.
متأسفانه امروزه ازدواج، شکل و فرمی تجاری به خود گرفته و تداعی کنندی قرادادهای اقتصادی، سیاسی و نظامی رایج در دنیا است و رعایت رسوم و شروط خانوادگی و طایفه ای در حین مراسم ازدواج، جز ایجاد محدودیت و اسارت روحی، ذهنی و جسمی بیشتر بر زوجین، هیچ ارمغان دیگری ندارد. چون اطرافیان با دخالت‌ها و اعمال سلیقه‌های متعددشان، در واقع عقده‌ها، حسرت‌ها، کمبودها و ناکامی‌های خویش را در زندگی دختر و پسر خویش جستجو و اجرا می‌کنند و با اعمال شروط، عقود و موانع ساخته ذهنشان در قالب رسوم و عرف جامعه، موجب انزجار، خستگی، درماندگی روحی، ذهنی و جسمی زوج شده و لحظه شیرین ازدواج را به تلخ ترین واقعه زندگی آنها تبدیل می‌کنند و در حقیقت ازدواج در قالب قرارداد، زنجیر تودرتوی عقده ها و خواسته‌های اطرافیان دختر و پسر در حال تشکیل خانواده است. آیا متوجه هستیم که با چنین رویکرد مملو از خطا و اشتباهی که داریم و با منفعت‌طلبی منفی که به آن مبتلا هستیم زوج در حال ازدواج را، وادار به خطا و انحراف می‌کنیم؟ آیا گرفتن مراسم در تالارهای آنچنانی، تعداد سکه بالا، خرید جهیزیه با بالاترین قیمت ممکن، خرید گران‌ترین کت و شلوار دامادی، متضمن دوام زندگی فرزندان و همنوعان‌مان است؟ آیا جنگ و تقابل دوطرفه دو خانواده دختر و پسرتا سرحد جنون به خاطر هدردادن وقت و پول و سرمایه طرفین درحین خواستگاری تا ازدواج، آن هم به خاطر کسب امتیاز و سوء استفاده از امکانات و قابلیت‌ها و نعمت‌های دو طرف، جز انحراف، کاربرد دیگری دارد؟ آیا ازدواج با دروغ و ریا و تقلب میسر است؟ یا ازدواجی که مبتنی بر شناخت روحیات، خلقیات، جهان بینی و رویکرد دختر و پسر و سپس خانواده‌های آنها از همدیگر است؟ آیا ازدواج درعمل تحقق وعده خداوند، مبنی بر امکان یکی شدن و ما شدن نیست که همانا تحقق امکان تعالی و کامل شدنی است که گفته شده با ازدواج میسرمی‌شود؟ آیا بسیاری از رسومات، آیین ها، برنامه‌ها و ادا و اصولی که توسط خانواده دو طرف به زوج در حال ازدواج تحمیل می‌شود، خواسته خود زوج است یا اطرافیانشان؟ آیا ازدواج قرادادگونه‌ای که بسیاری از ما عامل اجرایش هستیم و به شکل کنونی در جامعه تبلیغش می‌کنیم همان سنت حسنه و پاکی است که خدا و پیامبرش به بستری برای کامل شدن زوج قلمداد کرده‌اند؟ آیا متوجه هستیم که ازدواج قرادادگونه ادامه عملکرد اختلاطی است که در بسیاری از زمینه‌ها به آن مبتلا هستیم و نتیجه‌ای جز انحراف و هدررفت عمر و استعدادهایمان ندارد؟ کاش می‌دانستیم که در مسیر زندگی هیچ‌گاه نباید نقش تعلیم و تربیت درست و حقیقی و ایمان و اتکا به پروردگارعالم را نادیده و غلط انگاشته و به این فهم برسیم که انسان به عنوان اشرف مخلوقات راهی جز خوب بودن و متعالی بودن ندارد و هر راهی جز خوبی و نیکی منجر به ناکامی‌ها و دردهایی است که بر همه ابعاد زندگی بشر تأثیر دارد و شبانه روز در حال تجربه آن هستیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.