|

ادبیاتی‌ها در سکوت مطالعاتی!

گاهی کتاب‌ها در کرمانشاه، با سرعت هر چه تمام‌تر چاپ می‌شوند تا نویسنده خود را در میان اطرافیانش به اصطلاح سربلند کنند. اما این سربلندی از محتوای آثار ناشی نمی‌شود؛ تنها به این دلیل که مردم ادبیات دوست و ادبیات‌شناس!!! را در کافه‌های مختلف شهر گرد نویسنده جمع کند و منجر به انتشار عکس‌های این لحظات در فضای مجازی شود؛ گویا رسالتش را به پایان رسانده است. در این بین رقابت برای حضور در چنین کارناوالی به حدی است که از سر در گمی شدید رفتن به نشست‌ها و رونمایی‌های مختلف در دل آرزو می‌کنی کاش هرگز کتابی منتشر نشود، تا جاییکه می‌توان روزهای کنونی را تحقق این آرزو دانست. آیا تنها رقابت برای دیده شدن است که منجر به چاپ کتاب در حوزه شعر و داستان در این شهر می‌شود؟ و رکود این روزها نشان از این است که حس رقابت دیگر کارساز نیست و یا جذابیت دیده شدن رنگ باخته است؟! چرا کتاب‌ها چاپ می‌شوند بی‌آنکه نویسنده آن‌ها به این فکر کند که چه حرکتی را می‌توانند در جامعه ایجاد کنند؟ به طور مثال چرا هرگز نویسنده‌ای به این فکر نمی‌افتد که کتابی را -فارغ از دلمشغولی‌های نوجوانانه برای ابراز وجود خود- برای خوانش شهر کرمانشاه بنویسد؟!. کتابی که در آن تفکری به مردم معرفی شود تا بتوان کرمانشاه را در پس تک تک کلماتش شناخت و یا بازتعریف کرد! «میشل زوفا»، اندیشمند اروپایی می‌گوید: «باید کاری کرد تا ‏تاریخ جامعه‌ای از طریق ادبیات آن خوانده شود». «والتر بنیامین» نویسنده و فیلسوف آلمانی، همواره تلاش می‌کرد تا عوامل و عناصر روانی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی‌ای مانند شوک ،خاطره، زمان، فوران علایم و نشانه‌های اجتماعی، گسستگی و فشردگی که تشکیل‌دهنده تجربه انسان مدرن هستند را در منظومه‌ای دیالکتیکی جمع کند و در توصیف و تحلیل این عوامل علاوه بر آرای «مارکس»، « فروید»،«زیمل» و... با جستجو در آثار «بودلر» و «ادگار پو» در پی شناخت هر چه بیشتر ویژگی‌های کلان‌شهری چون پاریس بود. چراکه همواره خوانش پاریس از طریق ادبیات آن به راحتی اتفاق افتاده است. «بنیامین» معتقد بود برای کشف و بیان حقیقت، توقف افکار نیز، گاه، همان قدر لازم و ضروری است که تداوم این جریان در سایر مواقع. شاید ادبیاتی‌های ما هم دچار این شوک بزرگ برای تغییر روند تکراری هستند که سالهاست در پیش گرفته‌اند!!! و اگر به طور محض سخن نگوییم به جز تعداد انگشت شماری- که به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد- نه تنها هیچ کاری برای فضای ادبیاتی کرمانشاه نکرده‌اند بلکه با پایین آوردن سطح سلیقه خوانندگان شعر و داستان، باعث گسترش و نشر کتاب‌هایی شده‌اند که هیچ ربطی به ادبیات ندارد و تنها پرکننده قفسه‌هایی است که به قول مردمان همین شهر؛ "ئرا ناو مه‌ردومه‌گه" در خانه‌هایشان می‌سازند!

گاهی کتاب‌ها در کرمانشاه، با سرعت هر چه تمام‌تر چاپ می‌شوند تا نویسنده خود را در میان اطرافیانش به اصطلاح سربلند کنند. اما این سربلندی از محتوای آثار ناشی نمی‌شود؛ تنها به این دلیل که مردم ادبیات دوست و ادبیات‌شناس!!! را در کافه‌های مختلف شهر گرد نویسنده جمع کند و منجر به انتشار عکس‌های این لحظات در فضای مجازی شود؛ گویا رسالتش را به پایان رسانده است. در این بین رقابت برای حضور در چنین کارناوالی به حدی است که از سر در گمی شدید رفتن به نشست‌ها و رونمایی‌های مختلف در دل آرزو می‌کنی کاش هرگز کتابی منتشر نشود، تا جاییکه می‌توان روزهای کنونی را تحقق این آرزو دانست. آیا تنها رقابت برای دیده شدن است که منجر به چاپ کتاب در حوزه شعر و داستان در این شهر می‌شود؟ و رکود این روزها نشان از این است که حس رقابت دیگر کارساز نیست و یا جذابیت دیده شدن رنگ باخته است؟! چرا کتاب‌ها چاپ می‌شوند بی‌آنکه نویسنده آن‌ها به این فکر کند که چه حرکتی را می‌توانند در جامعه ایجاد کنند؟ به طور مثال چرا هرگز نویسنده‌ای به این فکر نمی‌افتد که کتابی را -فارغ از دلمشغولی‌های نوجوانانه برای ابراز وجود خود- برای خوانش شهر کرمانشاه بنویسد؟!. کتابی که در آن تفکری به مردم معرفی شود تا بتوان کرمانشاه را در پس تک تک کلماتش شناخت و یا بازتعریف کرد! «میشل زوفا»، اندیشمند اروپایی می‌گوید: «باید کاری کرد تا ‏تاریخ جامعه‌ای از طریق ادبیات آن خوانده شود». «والتر بنیامین» نویسنده و فیلسوف آلمانی، همواره تلاش می‌کرد تا عوامل و عناصر روانی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی‌ای مانند شوک ،خاطره، زمان، فوران علایم و نشانه‌های اجتماعی، گسستگی و فشردگی که تشکیل‌دهنده تجربه انسان مدرن هستند را در منظومه‌ای دیالکتیکی جمع کند و در توصیف و تحلیل این عوامل علاوه بر آرای «مارکس»، « فروید»،«زیمل» و... با جستجو در آثار «بودلر» و «ادگار پو» در پی شناخت هر چه بیشتر ویژگی‌های کلان‌شهری چون پاریس بود. چراکه همواره خوانش پاریس از طریق ادبیات آن به راحتی اتفاق افتاده است. «بنیامین» معتقد بود برای کشف و بیان حقیقت، توقف افکار نیز، گاه، همان قدر لازم و ضروری است که تداوم این جریان در سایر مواقع. شاید ادبیاتی‌های ما هم دچار این شوک بزرگ برای تغییر روند تکراری هستند که سالهاست در پیش گرفته‌اند!!! و اگر به طور محض سخن نگوییم به جز تعداد انگشت شماری- که به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد- نه تنها هیچ کاری برای فضای ادبیاتی کرمانشاه نکرده‌اند بلکه با پایین آوردن سطح سلیقه خوانندگان شعر و داستان، باعث گسترش و نشر کتاب‌هایی شده‌اند که هیچ ربطی به ادبیات ندارد و تنها پرکننده قفسه‌هایی است که به قول مردمان همین شهر؛ "ئرا ناو مه‌ردومه‌گه" در خانه‌هایشان می‌سازند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.