|

رويافروشي

مازيار خسروي .سردبير

در زبان انگليسي‌ ضرب‌المثلي هست كه ترجمه فارسي‌اش چيزي نزديك به اين مي‌شود: «خيلي بهتر از آن است كه واقعي باشد» در جهان رنگارنگي كه پيرامون‌ ما را انباشته و محكوم به زيستن در آن هستيم، بسياري پديده‌ها اين گونه‌اند.صاحبان و مشاوران تبليغاتي اين گونه كسب و كار، متخصص تشخيص روياهاي دست‌نايافتني مردمان‌اند. بسياراني هنوز به ياد دارند چند سال پيش را، زماني كه تب «گلدكوئست» بر جان بخش بزرگي از نسل جوان افتاده بود و رعشه در آغوش كشيدن روياهاي ناممكن، به جان جواني‌شان شعله مي‌كشيد. كوشندگان آن راه، چنان به درستي آنچه مي كردند و رويايي كه براي تحقق‌اش گام بر مي‌داشتند باور داشتند كه هيچ سخن و استدلال، توان عبور از ديوار نفوذناپذير ذهنشان را نداشت. اين كسب و كارالبته يك قانون آهنين و نقض نشدني دارد، روياي فروخته شده به هيچ وجه پس گرفته نمي شود، مي‌ماند بيخ ريشت اين گونه شد كه هزينه رشته‌هاي پنبه شده «گلدكوئستي‌»ها از خزانه اعتماد خانواده‌ها و گسست پيوندهاي عاطفي پرداخت شد.شوربختانه، بازار هدف كاسبان رويا، تنها نسل جوان نيست. چرا كه آدمي، به صفت انسان بودن - و نه پير و جوان بودنش - رويا مي‌بافد. كافي است رويا به شيوه‌‌‌اي باورپذير بازاريابي شده باشد. آن وقت ممكن است حتي يك بازنشسته محترم و منطقي فلان اداره كه يك عمر سرش در حساب و كتاب بوده هم از خودش نپرسد كه دست‌يابي به سود مثلا 70 درصدي، با گليم وگبه بافتن كه سهل است، با گرفتن كره از آب نيز ناممكن است. گويي در اين بازار مكاره، رويا، از همه كالاهاي ديگر مشتري بيشتر و دست‌به نقد‌تري دارد. جان كلام اين كه بايد از رويا فروشان حذر كرد اما
«رویاهاتو از دست نده
واسه این که اگه رویاها بمیرن
واسه این که اگه رویاهات از دس برن
زنده‌گی عین بیابون ِ برهوتی میشه
که برفا توش یخ زده باشن
رویاهاتو از دست نده
واسه این که اگه رویاها بمیرن
زندگی عین مرغ شکسته بالی میشه
که دیگه مگه پروازو خواب ببینه.»*
*لنگستون هيوز، ترجمه احمد شاملو

در زبان انگليسي‌ ضرب‌المثلي هست كه ترجمه فارسي‌اش چيزي نزديك به اين مي‌شود: «خيلي بهتر از آن است كه واقعي باشد» در جهان رنگارنگي كه پيرامون‌ ما را انباشته و محكوم به زيستن در آن هستيم، بسياري پديده‌ها اين گونه‌اند.صاحبان و مشاوران تبليغاتي اين گونه كسب و كار، متخصص تشخيص روياهاي دست‌نايافتني مردمان‌اند. بسياراني هنوز به ياد دارند چند سال پيش را، زماني كه تب «گلدكوئست» بر جان بخش بزرگي از نسل جوان افتاده بود و رعشه در آغوش كشيدن روياهاي ناممكن، به جان جواني‌شان شعله مي‌كشيد. كوشندگان آن راه، چنان به درستي آنچه مي كردند و رويايي كه براي تحقق‌اش گام بر مي‌داشتند باور داشتند كه هيچ سخن و استدلال، توان عبور از ديوار نفوذناپذير ذهنشان را نداشت. اين كسب و كارالبته يك قانون آهنين و نقض نشدني دارد، روياي فروخته شده به هيچ وجه پس گرفته نمي شود، مي‌ماند بيخ ريشت اين گونه شد كه هزينه رشته‌هاي پنبه شده «گلدكوئستي‌»ها از خزانه اعتماد خانواده‌ها و گسست پيوندهاي عاطفي پرداخت شد.شوربختانه، بازار هدف كاسبان رويا، تنها نسل جوان نيست. چرا كه آدمي، به صفت انسان بودن - و نه پير و جوان بودنش - رويا مي‌بافد. كافي است رويا به شيوه‌‌‌اي باورپذير بازاريابي شده باشد. آن وقت ممكن است حتي يك بازنشسته محترم و منطقي فلان اداره كه يك عمر سرش در حساب و كتاب بوده هم از خودش نپرسد كه دست‌يابي به سود مثلا 70 درصدي، با گليم وگبه بافتن كه سهل است، با گرفتن كره از آب نيز ناممكن است. گويي در اين بازار مكاره، رويا، از همه كالاهاي ديگر مشتري بيشتر و دست‌به نقد‌تري دارد. جان كلام اين كه بايد از رويا فروشان حذر كرد اما
«رویاهاتو از دست نده
واسه این که اگه رویاها بمیرن
واسه این که اگه رویاهات از دس برن
زنده‌گی عین بیابون ِ برهوتی میشه
که برفا توش یخ زده باشن
رویاهاتو از دست نده
واسه این که اگه رویاها بمیرن
زندگی عین مرغ شکسته بالی میشه
که دیگه مگه پروازو خواب ببینه.»*
*لنگستون هيوز، ترجمه احمد شاملو

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.