|

«اكسيدان» بليط بگير و بخند

حسنا پرویزی: آدم‌ها دوست دارند با مسائل که برایشان ممنوع شده است شوخی کنند. ممنوعیتِ‌ها و خط قرمزها،نكاتي است که «حامد محمدی» بر آن دست گذاشته تا مخاطب را بخنداند و اتفاقا موفق هم می‌شود و گیشه را هم به دست می‌گیرد. صدالبته که گیشه محوری، به‌خودی‌خود مورد نفی نخواهد بود مگر زمانی که محتوا را قربانی خودش بکند. اتفاقی که این روزها برای اکثر فیلم‌های این ژانر می‌افتد. «اکسیدان» نمی‌داند در پی چه چیزی در بستر روایی خود دست‌وپا می‌زند. فیلم در داستان‌گویی و استفاده از خرده داستان‌ها ضعیف عمل می‌کند، خاصه رابطه عشقی «اصلان» و «نگار» آن‌چنان ضعیف است که نمی‌تواند محرکی برای چنین تلاش بزرگی از سوی «اصلان» باشد. یا در انتهای فیلم باور خیانت آن‌هم از سوی یک عاشق، بسیار سطحی اتفاق می‌افتد. غیرمنطقی‌ترین خرده داستان اما قصهٔ «شکوفه بهاری» حسابدار شرکت است که مخاطب بدون دیدن هیچ‌گونه پیش‌زمینهٔ عاطفی بین او و «اصلان» پایان‌بندی را باید باور کند! «اکسیدان» یک تفاوت آشکار با دیگر کمدی‌های نازل این روزهای سینمای ایران دارد و آن دست گذاشتن بر روی موضوعی است که تا به امروز کمتر فیلم‌سازی در ژانر کمدی به سراغش رفته و آن مسئله اخذ ویزا با توسل به روش‌های عجیب و آزاردهنده است که بسیاری از مردم از آن آگاه هستند و درباره آن شنیده‌اند. همین مسئله باعث شده تا داستانِ فیلم ، برای مخاطب ایرانی کمی ملموس‌تر باشد. اما مسئلهٔ مهاجرت که شاید مبحث اصلی فیلم باشد به‌سرعت به حاشیه می‌رود و قصه در بخشِ طولانی دوم دنبال می‌شود. فیلمِ «محمدی» خالی از هرگونه جنبهٔ بصری کمدی است و سنگ بنا تنها بر طنازی کلامی قرار می‌گیرد. بازی‌های خوب «جواد عزتی» و «امیر جعفری» به خنداندن مخاطب‌های جدی هم کمک کرده و «اصلان» و «بهمن» را از حد تیپ خارج نموده و به شخصیت بدل می‌کند. اتفاقی که ضعف‌های شخصیت‌پردازی فیلم‌نامه را تا حدی تلطیف کرده است. فیلم سینمایی «اکسیدان» به کارگردانی و نویسندگی «حامد محمدی» با تمام کمبودها برخلاف بسیاری از آثار طنز این روزهای سینمای ایران، لااقل اندک حرفی برای گفتن دارد. «حامد محمدی»، در مقام فیلم‌نامه‌نویس، دو فیلم «طلا و مس» و «حوض نقاشی» را در کارنامه خود دارد. او کارگردانی را با فیلم «فرشته‌ها همه باهم می‌آیند» آغاز کرد و «اکسیدان» دومین تجربهٔ کارگردانی محمدی است.

حسنا پرویزی: آدم‌ها دوست دارند با مسائل که برایشان ممنوع شده است شوخی کنند. ممنوعیتِ‌ها و خط قرمزها،نكاتي است که «حامد محمدی» بر آن دست گذاشته تا مخاطب را بخنداند و اتفاقا موفق هم می‌شود و گیشه را هم به دست می‌گیرد. صدالبته که گیشه محوری، به‌خودی‌خود مورد نفی نخواهد بود مگر زمانی که محتوا را قربانی خودش بکند. اتفاقی که این روزها برای اکثر فیلم‌های این ژانر می‌افتد. «اکسیدان» نمی‌داند در پی چه چیزی در بستر روایی خود دست‌وپا می‌زند. فیلم در داستان‌گویی و استفاده از خرده داستان‌ها ضعیف عمل می‌کند، خاصه رابطه عشقی «اصلان» و «نگار» آن‌چنان ضعیف است که نمی‌تواند محرکی برای چنین تلاش بزرگی از سوی «اصلان» باشد. یا در انتهای فیلم باور خیانت آن‌هم از سوی یک عاشق، بسیار سطحی اتفاق می‌افتد. غیرمنطقی‌ترین خرده داستان اما قصهٔ «شکوفه بهاری» حسابدار شرکت است که مخاطب بدون دیدن هیچ‌گونه پیش‌زمینهٔ عاطفی بین او و «اصلان» پایان‌بندی را باید باور کند! «اکسیدان» یک تفاوت آشکار با دیگر کمدی‌های نازل این روزهای سینمای ایران دارد و آن دست گذاشتن بر روی موضوعی است که تا به امروز کمتر فیلم‌سازی در ژانر کمدی به سراغش رفته و آن مسئله اخذ ویزا با توسل به روش‌های عجیب و آزاردهنده است که بسیاری از مردم از آن آگاه هستند و درباره آن شنیده‌اند. همین مسئله باعث شده تا داستانِ فیلم ، برای مخاطب ایرانی کمی ملموس‌تر باشد. اما مسئلهٔ مهاجرت که شاید مبحث اصلی فیلم باشد به‌سرعت به حاشیه می‌رود و قصه در بخشِ طولانی دوم دنبال می‌شود. فیلمِ «محمدی» خالی از هرگونه جنبهٔ بصری کمدی است و سنگ بنا تنها بر طنازی کلامی قرار می‌گیرد. بازی‌های خوب «جواد عزتی» و «امیر جعفری» به خنداندن مخاطب‌های جدی هم کمک کرده و «اصلان» و «بهمن» را از حد تیپ خارج نموده و به شخصیت بدل می‌کند. اتفاقی که ضعف‌های شخصیت‌پردازی فیلم‌نامه را تا حدی تلطیف کرده است. فیلم سینمایی «اکسیدان» به کارگردانی و نویسندگی «حامد محمدی» با تمام کمبودها برخلاف بسیاری از آثار طنز این روزهای سینمای ایران، لااقل اندک حرفی برای گفتن دارد. «حامد محمدی»، در مقام فیلم‌نامه‌نویس، دو فیلم «طلا و مس» و «حوض نقاشی» را در کارنامه خود دارد. او کارگردانی را با فیلم «فرشته‌ها همه باهم می‌آیند» آغاز کرد و «اکسیدان» دومین تجربهٔ کارگردانی محمدی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.