گفت و گو با محكومي كه 14 سال در انتظار اعدام است
يك لحظه خون به مغزم نرسيد
شهریار کریمی : حکم قصاص با طناب دار پایان دو سال کشمکش «سیروس» با همسر و خانواده همسرش شد. وقتی به ۱۳ سال پیش باز میگردد تا خاطره آن روز را بازگو کند، صدایش میلرزد. سکوت میکند، به فکر میرود و دستش را زیر چانهاش میگذارد. ضربان قلبش زیاد میشود گویا همین چند لحظه پیش آن اتفاق نامیمون افتاد. چشمانش را میبندد. نفسی چاق میکند: «دو سال تمام با همسرم اختلاف داشتم. هر بار که برای آشتی و بازگرداندن او به خانه وزندگیام میرفتم همه راضی بودند الا آن خدابیامرز. آن روز قبل از آنکه دوباره به دنبال زنم بروم میدانستم او دوباره جلوی برگشتن زنم را میگیرد. از قبل یک اسلحه کلاشینکف آماده کردم که اگر دوباره در زندگیام دخالت کرد او را بترسانم. رفتم و همانطور شد که فکر میکردم. دوباره با دخالت در زندگیام جلوی برگشت زنم را گرفت. خون به مغزم نرسید. با عصبانیت اسلحه را آوردم، گلنگدن را کشیدم. خواستم با یک رگبار که جلوی پایش خالی میکنم او را بترسانم تا دیگر در زندگیام دخالت نکند. سر اسلحه بهطرف زمین گرفتم و شلیک کردم اما...» باقی حرفهایش در همان اما و هقهق گریه مردانهاش گیر کرد.
حوالی پاییز سال ۸۵ صدای شلیک رگبار اسلحهای اتوماتیک ساکنان محله چهل متری لب آب کرمانشاه را به کوچه کشاند. با تماسهای مردمی پس از دقایقی پلیس به محل شلیک گلولهها میرسد. پس از تحقیقات اولیه مشخص شد شخصی بنام سیروس به دلیل اختلافات خانوادگی با خانواده همسرش با آنها درگیر شده که در طی این درگیری یکی از اقوام همسرش کشته و پسر هفتساله خودش نیز در جریان درگیری مجروح شده. سیروس پس از درگیری از محل حادثه فرار میکند و پس از شنیدن خبر مرگ فامیل همسرش خود را به پلیس معرفی میکند. پس از دستگیری به زندان منتقل میشود. بر اساس اظهارات سیروس در دادنامه او در خصوص انگیزه قتلی که انجام داده است به دادگاه گفت: «من قصد کشتن مقتول را نداشتم و فقط خواستم مقتول را بترسانم تا دیگر در زندگیام دخالت نکند. من لوله اسلحه را بهطرف زمین گرفتم و شلیکم را زمینی انجام دادم که گلولهها به زمین سیمانی برخورد کرد و بعد کمانه کرد و به مقتول و بعد به پسرم برخورد کرد. دو سال تمام بود که مقتول با دخالتهایش جلوی برگشتن زنم را گرفته بود. خواستم با ترساندنش به دخالتهایش پایان دهم اما گلولهها به او برخورد کرد. من نمیخواستم
او را بکشم.» در جریان دادرسی سیروس به جرم قتل عمد محاکمه و محکومبه قصاص با طناب دار میشود. پسازآن با وساطت اقوام و ریشسفیدان فامیل و پادرمیانیهای شورای حل اختلاف پدر و مادر مقتول با حضور در محضر بدون هیچ چشمداشت مالی از حقوق خود چشمپوشی کرده و از اعدام قاتل فرزندشان میگذرند؛ اما مسئله در اینجا به پایان نمیرسد. ازآنجاکه مقتول دارای زن و فرزند بود، سیروس میبایست رضایت آنها را نیز بهدست میآورد که این مهم تا این لحظه میسر نشده است. حالا پس از ۱۳ سال تحمل حبس سیروس به سن ۴۵ سالگی رسیده است اما غم و اندوه و زندگی در حبس چهره پیرتری برای او ساخته است. زن و فرزند مقتول نه تمایل به اعدام او را دارند و نه میخواهند به قاتل همسر و پدرشان رضایت دهند؛ اما در گفتگو با شورای حل اختلاف شعبه صلح و سازش استان کرمانشاه رضایت خود را در صورت دریافت مبلغ ۴۰۰ میلیون تومان اعلام کردهاند. این موضوع در حالی است که سیروس و خانوادهاش حتی از تهیه یکسوم این مبلغ نیز ناتواناند. در این میان این زندانی نیز پس از ۱۳ سال تحمل حبس و داشتن وضعیت بلاتکلیف به ستوه آمده است. او پیشازاین دو بار درخواست تعین تکلیف
خود را به دادگاه ارسال کرده است و از قوه قضاییه درخواست کرده است که با دعوت از خانواده مقتول او را از بلاتکلیفی نجات دهند. پسازآنکه اطلاعرسانی روزنامه «شرق» در خصوص آزادسازی چند زندانی محکومبه قصاص ندامتگاه دیزل آباد کرمانشاه مثمر ثمر واقع شد، این زندانی در تماس با دفتر روزنامه «شرق کرمانشاه» درخواست خود مبنی بر معرفی او به خیرین استان و کشور برای برقراری صلح با خانواده مقتول و برگزاری یک مراسم گلریزان برای تهیه وجه دیه آزادیاش را عنوان کرد.
میخواهم به ۱۳ سال پیش برگردیم، روزی که با اسلحهات وضعیت موجود را برای خودت رقم زدی. چه اتفاقی افتاد که دست به اینکار زدی؟ آیا ارزشش را داشت؟
بعضی وقتها توی زندگی آدم اتفاقهایی میافتد که شیطان جای عقل آدم را میگیرد. بعد از دو سال درگیری با زنم و دخالت مقتول تحملم تمام شد عقلم کار نکرد، آنقدر عصبی شده بودم که هیچچیز ساکتم نمیکرد. دنبال زنم رفتم و مثل همیشه مقتول با دخالتش مانع برگشتن زنم شد. این صحنه را که دیدم اسلحه را آوردم تا با شلیک زمینی او را بترسانم اما گلولهها روی زمین سیمانی خورد و کمانه کرد و هم به مقتول و هم به پسرم خورد. اینکه میپرسی ارزشش را داشت خوب معلوم است که نداشت الان ۱۴ ساله که به خاطر یک لحظه اشتباه دارم حبس میکشم. کاش از پدر و مادر مقتول رضایت نمیگرفتم تا اعدام میشدم. عمر و جوانیم تلف شد. چه چیزی میتواند جای جوانی تلفشده را بگیرد؟
الان مشکل کار تو دقیقاً کجاست؟
اینکه زن و بچه مقتول نه میآیند اعدامم کنند و نه رضایت از قصاص میدهند. مرا در وضعیت بلاتکلیفی رها کردهاند.
شرطی برای آزادیات نگذاشتهاند؟
بهصورت لفظی فقط گفتهاند ۴۰۰ میلیون تومان بدهی آزادت میکنیم درصورتیکه خودشان میدانند تمام دارایی من ۶ هکتار زمین کشاورزی است.
خواستی صدایت را به گوش خیرین برسانیم، چه درخواستی از آنها داری؟
شاید کسی درک نکند من در این ۱۴ سال چقدر زجر کشیدم. چقدر مردم و زنده شدم. میخواهم بگویم من تقاص گناهم را با نابودی جوانیم پس دادهام و حتی حاضرم اعدام شوم. از خیرین و فعالان اجتماعی و اعضای شورای حل اختلاف خواهش میکنم به پرونده من وارد شوند. سبب خیر شوند و با همسر و بچههای مقتول صحبت کنند. من فقط آن شش هکتار زمین رادارم و آن را تقدیم آنها میکنم و چیز دیگری ندارم. تو را به خدا بنویسید به خاطر قرآن و به خاطر ماه محرم که نزدیک است، نذر امام حسین (ع) به من کمک کنید.
چقدر امید داری که خیری پیدا شود و به دو کمک کند؟
زندانی اعدامی به امید زنده است، منم مثل بقیه. کسی انتظار نداشت چند زندانی با کمک روزنامه «شرق» آزاد شود، ولی خدا کمک کرد و شد. منم یک روزنه امیدی میبینم. اگر خدا بخواهد بهحق ماه عزیز محرم من هم از بلاتکلیفی خلاص میشوم.
شهریار کریمی : حکم قصاص با طناب دار پایان دو سال کشمکش «سیروس» با همسر و خانواده همسرش شد. وقتی به ۱۳ سال پیش باز میگردد تا خاطره آن روز را بازگو کند، صدایش میلرزد. سکوت میکند، به فکر میرود و دستش را زیر چانهاش میگذارد. ضربان قلبش زیاد میشود گویا همین چند لحظه پیش آن اتفاق نامیمون افتاد. چشمانش را میبندد. نفسی چاق میکند: «دو سال تمام با همسرم اختلاف داشتم. هر بار که برای آشتی و بازگرداندن او به خانه وزندگیام میرفتم همه راضی بودند الا آن خدابیامرز. آن روز قبل از آنکه دوباره به دنبال زنم بروم میدانستم او دوباره جلوی برگشتن زنم را میگیرد. از قبل یک اسلحه کلاشینکف آماده کردم که اگر دوباره در زندگیام دخالت کرد او را بترسانم. رفتم و همانطور شد که فکر میکردم. دوباره با دخالت در زندگیام جلوی برگشت زنم را گرفت. خون به مغزم نرسید. با عصبانیت اسلحه را آوردم، گلنگدن را کشیدم. خواستم با یک رگبار که جلوی پایش خالی میکنم او را بترسانم تا دیگر در زندگیام دخالت نکند. سر اسلحه بهطرف زمین گرفتم و شلیک کردم اما...» باقی حرفهایش در همان اما و هقهق گریه مردانهاش گیر کرد.
حوالی پاییز سال ۸۵ صدای شلیک رگبار اسلحهای اتوماتیک ساکنان محله چهل متری لب آب کرمانشاه را به کوچه کشاند. با تماسهای مردمی پس از دقایقی پلیس به محل شلیک گلولهها میرسد. پس از تحقیقات اولیه مشخص شد شخصی بنام سیروس به دلیل اختلافات خانوادگی با خانواده همسرش با آنها درگیر شده که در طی این درگیری یکی از اقوام همسرش کشته و پسر هفتساله خودش نیز در جریان درگیری مجروح شده. سیروس پس از درگیری از محل حادثه فرار میکند و پس از شنیدن خبر مرگ فامیل همسرش خود را به پلیس معرفی میکند. پس از دستگیری به زندان منتقل میشود. بر اساس اظهارات سیروس در دادنامه او در خصوص انگیزه قتلی که انجام داده است به دادگاه گفت: «من قصد کشتن مقتول را نداشتم و فقط خواستم مقتول را بترسانم تا دیگر در زندگیام دخالت نکند. من لوله اسلحه را بهطرف زمین گرفتم و شلیکم را زمینی انجام دادم که گلولهها به زمین سیمانی برخورد کرد و بعد کمانه کرد و به مقتول و بعد به پسرم برخورد کرد. دو سال تمام بود که مقتول با دخالتهایش جلوی برگشتن زنم را گرفته بود. خواستم با ترساندنش به دخالتهایش پایان دهم اما گلولهها به او برخورد کرد. من نمیخواستم
او را بکشم.» در جریان دادرسی سیروس به جرم قتل عمد محاکمه و محکومبه قصاص با طناب دار میشود. پسازآن با وساطت اقوام و ریشسفیدان فامیل و پادرمیانیهای شورای حل اختلاف پدر و مادر مقتول با حضور در محضر بدون هیچ چشمداشت مالی از حقوق خود چشمپوشی کرده و از اعدام قاتل فرزندشان میگذرند؛ اما مسئله در اینجا به پایان نمیرسد. ازآنجاکه مقتول دارای زن و فرزند بود، سیروس میبایست رضایت آنها را نیز بهدست میآورد که این مهم تا این لحظه میسر نشده است. حالا پس از ۱۳ سال تحمل حبس سیروس به سن ۴۵ سالگی رسیده است اما غم و اندوه و زندگی در حبس چهره پیرتری برای او ساخته است. زن و فرزند مقتول نه تمایل به اعدام او را دارند و نه میخواهند به قاتل همسر و پدرشان رضایت دهند؛ اما در گفتگو با شورای حل اختلاف شعبه صلح و سازش استان کرمانشاه رضایت خود را در صورت دریافت مبلغ ۴۰۰ میلیون تومان اعلام کردهاند. این موضوع در حالی است که سیروس و خانوادهاش حتی از تهیه یکسوم این مبلغ نیز ناتواناند. در این میان این زندانی نیز پس از ۱۳ سال تحمل حبس و داشتن وضعیت بلاتکلیف به ستوه آمده است. او پیشازاین دو بار درخواست تعین تکلیف
خود را به دادگاه ارسال کرده است و از قوه قضاییه درخواست کرده است که با دعوت از خانواده مقتول او را از بلاتکلیفی نجات دهند. پسازآنکه اطلاعرسانی روزنامه «شرق» در خصوص آزادسازی چند زندانی محکومبه قصاص ندامتگاه دیزل آباد کرمانشاه مثمر ثمر واقع شد، این زندانی در تماس با دفتر روزنامه «شرق کرمانشاه» درخواست خود مبنی بر معرفی او به خیرین استان و کشور برای برقراری صلح با خانواده مقتول و برگزاری یک مراسم گلریزان برای تهیه وجه دیه آزادیاش را عنوان کرد.
میخواهم به ۱۳ سال پیش برگردیم، روزی که با اسلحهات وضعیت موجود را برای خودت رقم زدی. چه اتفاقی افتاد که دست به اینکار زدی؟ آیا ارزشش را داشت؟
بعضی وقتها توی زندگی آدم اتفاقهایی میافتد که شیطان جای عقل آدم را میگیرد. بعد از دو سال درگیری با زنم و دخالت مقتول تحملم تمام شد عقلم کار نکرد، آنقدر عصبی شده بودم که هیچچیز ساکتم نمیکرد. دنبال زنم رفتم و مثل همیشه مقتول با دخالتش مانع برگشتن زنم شد. این صحنه را که دیدم اسلحه را آوردم تا با شلیک زمینی او را بترسانم اما گلولهها روی زمین سیمانی خورد و کمانه کرد و هم به مقتول و هم به پسرم خورد. اینکه میپرسی ارزشش را داشت خوب معلوم است که نداشت الان ۱۴ ساله که به خاطر یک لحظه اشتباه دارم حبس میکشم. کاش از پدر و مادر مقتول رضایت نمیگرفتم تا اعدام میشدم. عمر و جوانیم تلف شد. چه چیزی میتواند جای جوانی تلفشده را بگیرد؟
الان مشکل کار تو دقیقاً کجاست؟
اینکه زن و بچه مقتول نه میآیند اعدامم کنند و نه رضایت از قصاص میدهند. مرا در وضعیت بلاتکلیفی رها کردهاند.
شرطی برای آزادیات نگذاشتهاند؟
بهصورت لفظی فقط گفتهاند ۴۰۰ میلیون تومان بدهی آزادت میکنیم درصورتیکه خودشان میدانند تمام دارایی من ۶ هکتار زمین کشاورزی است.
خواستی صدایت را به گوش خیرین برسانیم، چه درخواستی از آنها داری؟
شاید کسی درک نکند من در این ۱۴ سال چقدر زجر کشیدم. چقدر مردم و زنده شدم. میخواهم بگویم من تقاص گناهم را با نابودی جوانیم پس دادهام و حتی حاضرم اعدام شوم. از خیرین و فعالان اجتماعی و اعضای شورای حل اختلاف خواهش میکنم به پرونده من وارد شوند. سبب خیر شوند و با همسر و بچههای مقتول صحبت کنند. من فقط آن شش هکتار زمین رادارم و آن را تقدیم آنها میکنم و چیز دیگری ندارم. تو را به خدا بنویسید به خاطر قرآن و به خاطر ماه محرم که نزدیک است، نذر امام حسین (ع) به من کمک کنید.
چقدر امید داری که خیری پیدا شود و به دو کمک کند؟
زندانی اعدامی به امید زنده است، منم مثل بقیه. کسی انتظار نداشت چند زندانی با کمک روزنامه «شرق» آزاد شود، ولی خدا کمک کرد و شد. منم یک روزنه امیدی میبینم. اگر خدا بخواهد بهحق ماه عزیز محرم من هم از بلاتکلیفی خلاص میشوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.