|

گفت و گو با محكومي كه 14 سال در انتظار اعدام است

يك لحظه خون به مغزم نرسيد

شهریار کریمی : حکم قصاص با طناب دار پایان دو سال کشمکش «سیروس» با همسر و خانواده همسرش شد. وقتی به ۱۳ سال پیش باز می‌گردد تا خاطره آن روز را بازگو کند، صدایش می­‌لرزد. سکوت می­کند، به فکر می­رود و دستش را زیر چانه­اش می­‌گذارد. ضربان قلبش زیاد می‌­شود گویا همین چند لحظه پیش آن اتفاق نامیمون افتاد. چشمانش را می‌­بندد. نفسی چاق می‌­کند: «دو سال تمام با همسرم اختلاف داشتم. هر بار که برای آشتی و بازگرداندن او به خانه وزندگی‌ام می­‌رفتم همه راضی بودند الا آن خدابیامرز. آن روز قبل از آنکه دوباره به دنبال زنم بروم می­‌دانستم او دوباره جلوی برگشتن زنم را می‌­گیرد. از قبل یک اسلحه کلاشینکف آماده کردم که اگر دوباره در زندگی­‌ام دخالت کرد او را بترسانم. رفتم و همان­طور شد که فکر می­‌کردم. دوباره با دخالت در زندگی‌­ام جلوی برگشت زنم را گرفت. خون به مغزم نرسید. با عصبانیت اسلحه را آوردم، گلنگدن را کشیدم. خواستم با یک رگبار که جلوی پایش خالی می‌کنم او را بترسانم تا دیگر در زندگی­ام دخالت نکند. سر اسلحه ­به­‌طرف زمین گرفتم و شلیک کردم اما...» باقی حرف­هایش در همان اما و هق­‌هق گریه مردانه­‌اش گیر کرد.

حوالی پاییز سال ۸۵ صدای شلیک رگبار اسلحه­ای اتوماتیک ساکنان محله چهل متری لب آب کرمانشاه را به کوچه کشاند. با تماس­های مردمی پس از دقایقی پلیس به محل شلیک گلوله‌­ها می­‌رسد. پس از تحقیقات اولیه مشخص شد شخصی بنام سیروس به دلیل اختلافات خانوادگی با خانواده همسرش با آن­ها درگیر شده که در طی این درگیری یکی از اقوام همسرش کشته و پسر هفت­‌ساله خودش نیز در جریان درگیری مجروح شده. سیروس پس از درگیری از‌ محل حادثه فرار می­‌کند و پس از شنیدن خبر مرگ فامیل همسرش خود را به پلیس معرفی می‌­کند. پس از دستگیری به زندان منتقل می­‌شود. بر اساس اظهارات سیروس در دادنامه او در خصوص انگیزه قتلی که انجام داده است به دادگاه گفت: «من قصد کشتن مقتول را نداشتم و فقط خواستم مقتول را بترسانم تا دیگر در زندگی­‌ام دخالت نکند. من لوله اسلحه را به‌­طرف زمین گرفتم و شلیکم را زمینی انجام دادم که گلوله­‌ها به زمین سیمانی برخورد کرد و بعد کمانه کرد و به مقتول و بعد به پسرم برخورد کرد. دو سال تمام بود که مقتول با دخالت­هایش جلوی برگشتن زنم را گرفته بود. خواستم با ترساندنش به دخالت­‌هایش پایان دهم اما گلوله‌­ها به او برخورد کرد. من نمی­‌خواستم او را بکشم.» در جریان دادرسی سیروس به جرم قتل عمد محاکمه و محکوم­‌به قصاص با طناب دار می­‌شود. پس‌­ازآن با وساطت اقوام و ریش­‌سفیدان فامیل و پادرمیانی‌های شورای حل اختلاف پدر و مادر مقتول با حضور در محضر بدون هیچ چشم­داشت مالی از حقوق خود چشم‌پوشی کرده و از اعدام قاتل فرزندشان می‌گذرند؛ اما مسئله در اینجا به پایان نمی‌‌رسد. ازآنجاکه مقتول دارای زن و فرزند بود، سیروس می­‌بایست رضایت آن­ها را نیز به‌­دست می­‌آورد که این مهم تا این لحظه میسر نشده است. حالا پس از ۱۳ سال تحمل حبس سیروس به سن ۴۵ سالگی رسیده است اما غم و اندوه و زندگی در حبس چهره پیرتری برای او ساخته است. زن و فرزند مقتول نه تمایل به اعدام او را دارند و نه می­‌خواهند به قاتل همسر و پدرشان رضایت دهند؛ اما در گفتگو با شورای حل اختلاف شعبه صلح و سازش استان کرمانشاه رضایت خود را در صورت دریافت مبلغ ۴۰۰ میلیون تومان اعلام کرده‌­اند. این موضوع در حالی ­است که سیروس و خانواده‌­اش حتی از تهیه یک­‌سوم این مبلغ نیز ناتوان­‌اند. در این میان این زندانی نیز پس از ۱۳ سال تحمل حبس و داشتن وضعیت بلاتکلیف به ستوه آمده است. او پیش‌­ازاین دو بار درخواست تعین تکلیف خود را به دادگاه ارسال کرده است و از قوه قضاییه درخواست کرده است که با دعوت از خانواده مقتول او را از بلاتکلیفی نجات دهند. پس­‌ازآنکه اطلاع‌­رسانی روزنامه «شرق» در خصوص آزادسازی چند زندانی محکوم­‌به قصاص ندامتگاه دیزل آباد کرمانشاه مثمر ثمر واقع شد، این زندانی در تماس با دفتر روزنامه «شرق کرمانشاه» درخواست خود مبنی بر معرفی او به خیرین استان و کشور برای برقراری صلح با خانواده مقتول و برگزاری یک مراسم گل­ریزان برای تهیه وجه دیه آزادی‌­اش را عنوان کرد.
می‌­خواهم به ۱۳ سال پیش برگردیم، روزی که با اسلحه‌­ات وضعیت موجود را برای خودت رقم زدی. چه اتفاقی افتاد که دست به این­کار زدی؟ آیا ارزشش را داشت؟
بعضی وقت­ها توی زندگی آدم اتفاق­هایی می‌­افتد که شیطان جای عقل آدم را می­‌گیرد. بعد از دو سال درگیری با زنم و دخالت مقتول تحملم تمام شد عقلم کار نکرد، آن­قدر عصبی شده بودم که هیچ­چیز ساکتم نمی­‌کرد. دنبال زنم رفتم و مثل همیشه مقتول با دخالتش مانع برگشتن زنم شد. این صحنه را که دیدم اسلحه را آوردم تا با شلیک زمینی او را بترسانم اما گلوله­‌ها روی زمین سیمانی خورد و کمانه کرد و هم به مقتول و هم به پسرم خورد. اینکه می­پرسی ارزشش را داشت خوب معلوم است که نداشت الان ۱۴ ساله که به­ خاطر یک ­لحظه اشتباه دارم حبس می‌­کشم. کاش از پدر و مادر مقتول رضایت نمی­‌گرفتم تا اعدام می‌شدم. عمر و جوانیم تلف شد. چه چیزی می­‌تواند جای جوانی تلف­شده را بگیرد؟
الان مشکل کار تو دقیقاً کجاست؟
اینکه زن و بچه مقتول نه می‌­آیند اعدامم کنند و نه رضایت از قصاص می­‌دهند. مرا در وضعیت بلاتکلیفی رها کرده‌­اند.
شرطی برای آزادی­ات نگذاشته‌­اند؟
‌به­‌صورت لفظی فقط گفته‌­اند ۴۰۰ میلیون تومان بدهی آزادت می­‌کنیم درصورتی­که خودشان می­دانند تمام دارایی من ۶ هکتار زمین کشاورزی است.
خواستی صدایت را به گوش خیرین برسانیم، چه درخواستی از آن­ها داری؟
شاید کسی درک نکند من در این ۱۴ سال چقدر زجر کشیدم. چقدر مردم و زنده شدم. می­‌خواهم بگویم من تقاص گناهم را با نابودی جوانیم پس داده‌­ام و حتی حاضرم اعدام شوم. از خیرین و فعالان اجتماعی و اعضای شورای حل اختلاف خواهش می­‌کنم به پرونده من وارد شوند. سبب خیر شوند و با همسر و بچه­‌های مقتول صحبت کنند. من فقط آن شش هکتار زمین رادارم و آن را تقدیم آن­ها می­‌کنم و چیز دیگری ندارم. تو را به خدا بنویسید به­ خاطر قرآن و به­ خاطر ماه محرم که نزدیک است، نذر امام حسین (ع) به من کمک کنید.
چقدر امید داری که خیری پیدا شود و به دو کمک کند؟
زندانی اعدامی به امید زنده است، منم مثل بقیه. کسی انتظار نداشت چند زندانی با کمک روزنامه «شرق» آزاد شود، ولی خدا کمک کرد و شد. منم یک روزنه امیدی می­‌بینم. اگر خدا بخواهد به‌­حق ماه عزیز محرم من هم از بلاتکلیفی خلاص می­شوم.

شهریار کریمی : حکم قصاص با طناب دار پایان دو سال کشمکش «سیروس» با همسر و خانواده همسرش شد. وقتی به ۱۳ سال پیش باز می‌گردد تا خاطره آن روز را بازگو کند، صدایش می­‌لرزد. سکوت می­کند، به فکر می­رود و دستش را زیر چانه­اش می­‌گذارد. ضربان قلبش زیاد می‌­شود گویا همین چند لحظه پیش آن اتفاق نامیمون افتاد. چشمانش را می‌­بندد. نفسی چاق می‌­کند: «دو سال تمام با همسرم اختلاف داشتم. هر بار که برای آشتی و بازگرداندن او به خانه وزندگی‌ام می­‌رفتم همه راضی بودند الا آن خدابیامرز. آن روز قبل از آنکه دوباره به دنبال زنم بروم می­‌دانستم او دوباره جلوی برگشتن زنم را می‌­گیرد. از قبل یک اسلحه کلاشینکف آماده کردم که اگر دوباره در زندگی­‌ام دخالت کرد او را بترسانم. رفتم و همان­طور شد که فکر می­‌کردم. دوباره با دخالت در زندگی‌­ام جلوی برگشت زنم را گرفت. خون به مغزم نرسید. با عصبانیت اسلحه را آوردم، گلنگدن را کشیدم. خواستم با یک رگبار که جلوی پایش خالی می‌کنم او را بترسانم تا دیگر در زندگی­ام دخالت نکند. سر اسلحه ­به­‌طرف زمین گرفتم و شلیک کردم اما...» باقی حرف­هایش در همان اما و هق­‌هق گریه مردانه­‌اش گیر کرد.

حوالی پاییز سال ۸۵ صدای شلیک رگبار اسلحه­ای اتوماتیک ساکنان محله چهل متری لب آب کرمانشاه را به کوچه کشاند. با تماس­های مردمی پس از دقایقی پلیس به محل شلیک گلوله‌­ها می­‌رسد. پس از تحقیقات اولیه مشخص شد شخصی بنام سیروس به دلیل اختلافات خانوادگی با خانواده همسرش با آن­ها درگیر شده که در طی این درگیری یکی از اقوام همسرش کشته و پسر هفت­‌ساله خودش نیز در جریان درگیری مجروح شده. سیروس پس از درگیری از‌ محل حادثه فرار می­‌کند و پس از شنیدن خبر مرگ فامیل همسرش خود را به پلیس معرفی می‌­کند. پس از دستگیری به زندان منتقل می­‌شود. بر اساس اظهارات سیروس در دادنامه او در خصوص انگیزه قتلی که انجام داده است به دادگاه گفت: «من قصد کشتن مقتول را نداشتم و فقط خواستم مقتول را بترسانم تا دیگر در زندگی­‌ام دخالت نکند. من لوله اسلحه را به‌­طرف زمین گرفتم و شلیکم را زمینی انجام دادم که گلوله­‌ها به زمین سیمانی برخورد کرد و بعد کمانه کرد و به مقتول و بعد به پسرم برخورد کرد. دو سال تمام بود که مقتول با دخالت­هایش جلوی برگشتن زنم را گرفته بود. خواستم با ترساندنش به دخالت­‌هایش پایان دهم اما گلوله‌­ها به او برخورد کرد. من نمی­‌خواستم او را بکشم.» در جریان دادرسی سیروس به جرم قتل عمد محاکمه و محکوم­‌به قصاص با طناب دار می­‌شود. پس‌­ازآن با وساطت اقوام و ریش­‌سفیدان فامیل و پادرمیانی‌های شورای حل اختلاف پدر و مادر مقتول با حضور در محضر بدون هیچ چشم­داشت مالی از حقوق خود چشم‌پوشی کرده و از اعدام قاتل فرزندشان می‌گذرند؛ اما مسئله در اینجا به پایان نمی‌‌رسد. ازآنجاکه مقتول دارای زن و فرزند بود، سیروس می­‌بایست رضایت آن­ها را نیز به‌­دست می­‌آورد که این مهم تا این لحظه میسر نشده است. حالا پس از ۱۳ سال تحمل حبس سیروس به سن ۴۵ سالگی رسیده است اما غم و اندوه و زندگی در حبس چهره پیرتری برای او ساخته است. زن و فرزند مقتول نه تمایل به اعدام او را دارند و نه می­‌خواهند به قاتل همسر و پدرشان رضایت دهند؛ اما در گفتگو با شورای حل اختلاف شعبه صلح و سازش استان کرمانشاه رضایت خود را در صورت دریافت مبلغ ۴۰۰ میلیون تومان اعلام کرده‌­اند. این موضوع در حالی ­است که سیروس و خانواده‌­اش حتی از تهیه یک­‌سوم این مبلغ نیز ناتوان­‌اند. در این میان این زندانی نیز پس از ۱۳ سال تحمل حبس و داشتن وضعیت بلاتکلیف به ستوه آمده است. او پیش‌­ازاین دو بار درخواست تعین تکلیف خود را به دادگاه ارسال کرده است و از قوه قضاییه درخواست کرده است که با دعوت از خانواده مقتول او را از بلاتکلیفی نجات دهند. پس­‌ازآنکه اطلاع‌­رسانی روزنامه «شرق» در خصوص آزادسازی چند زندانی محکوم­‌به قصاص ندامتگاه دیزل آباد کرمانشاه مثمر ثمر واقع شد، این زندانی در تماس با دفتر روزنامه «شرق کرمانشاه» درخواست خود مبنی بر معرفی او به خیرین استان و کشور برای برقراری صلح با خانواده مقتول و برگزاری یک مراسم گل­ریزان برای تهیه وجه دیه آزادی‌­اش را عنوان کرد.
می‌­خواهم به ۱۳ سال پیش برگردیم، روزی که با اسلحه‌­ات وضعیت موجود را برای خودت رقم زدی. چه اتفاقی افتاد که دست به این­کار زدی؟ آیا ارزشش را داشت؟
بعضی وقت­ها توی زندگی آدم اتفاق­هایی می‌­افتد که شیطان جای عقل آدم را می­‌گیرد. بعد از دو سال درگیری با زنم و دخالت مقتول تحملم تمام شد عقلم کار نکرد، آن­قدر عصبی شده بودم که هیچ­چیز ساکتم نمی­‌کرد. دنبال زنم رفتم و مثل همیشه مقتول با دخالتش مانع برگشتن زنم شد. این صحنه را که دیدم اسلحه را آوردم تا با شلیک زمینی او را بترسانم اما گلوله­‌ها روی زمین سیمانی خورد و کمانه کرد و هم به مقتول و هم به پسرم خورد. اینکه می­پرسی ارزشش را داشت خوب معلوم است که نداشت الان ۱۴ ساله که به­ خاطر یک ­لحظه اشتباه دارم حبس می‌­کشم. کاش از پدر و مادر مقتول رضایت نمی­‌گرفتم تا اعدام می‌شدم. عمر و جوانیم تلف شد. چه چیزی می­‌تواند جای جوانی تلف­شده را بگیرد؟
الان مشکل کار تو دقیقاً کجاست؟
اینکه زن و بچه مقتول نه می‌­آیند اعدامم کنند و نه رضایت از قصاص می­‌دهند. مرا در وضعیت بلاتکلیفی رها کرده‌­اند.
شرطی برای آزادی­ات نگذاشته‌­اند؟
‌به­‌صورت لفظی فقط گفته‌­اند ۴۰۰ میلیون تومان بدهی آزادت می­‌کنیم درصورتی­که خودشان می­دانند تمام دارایی من ۶ هکتار زمین کشاورزی است.
خواستی صدایت را به گوش خیرین برسانیم، چه درخواستی از آن­ها داری؟
شاید کسی درک نکند من در این ۱۴ سال چقدر زجر کشیدم. چقدر مردم و زنده شدم. می­‌خواهم بگویم من تقاص گناهم را با نابودی جوانیم پس داده‌­ام و حتی حاضرم اعدام شوم. از خیرین و فعالان اجتماعی و اعضای شورای حل اختلاف خواهش می­‌کنم به پرونده من وارد شوند. سبب خیر شوند و با همسر و بچه­‌های مقتول صحبت کنند. من فقط آن شش هکتار زمین رادارم و آن را تقدیم آن­ها می­‌کنم و چیز دیگری ندارم. تو را به خدا بنویسید به­ خاطر قرآن و به­ خاطر ماه محرم که نزدیک است، نذر امام حسین (ع) به من کمک کنید.
چقدر امید داری که خیری پیدا شود و به دو کمک کند؟
زندانی اعدامی به امید زنده است، منم مثل بقیه. کسی انتظار نداشت چند زندانی با کمک روزنامه «شرق» آزاد شود، ولی خدا کمک کرد و شد. منم یک روزنه امیدی می­‌بینم. اگر خدا بخواهد به‌­حق ماه عزیز محرم من هم از بلاتکلیفی خلاص می­شوم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.