به كمك بهمن پرورش
پيكر جوان غرق شده از سد سنقر بيرون كشيده شد
ناجی جنازه های غرق شده در آب های خروشان و سدهای عمیق و تاریک، بار دیگر جنازه ای را از زیر آب بیرون کشید. بار دیگر تنها و با دست خالی به جنگ تاریکی و ظلمات زیر آب رفت تا مبادا این جنازه تک و تنها در گل و لای ته سد سنقر دفن و شود برای همیشه به فراموشی سپرده شود. باید جنازه بیرون کشیده شود. باید خانواده با عزیز خود برای آخرین بار دیدار کنند. باید جنازه به خاک سپرده شود تا سردی خاک آتش داغ مرگ عزیز را سرد کند. باید به انتظار یک مادر پایان داد؛ و این مهم تنها از یک نفر برمی آید. از کسی که از تاریکی نمی ترسد. از خشم طبیعت نمی ترسد. از کسی که بی مزد و منت در هر نقطه از این عالم که باشد به محض شنیدن خبر خودش را به مهلکه برساند. او این بار هم خودش را رساند. از بهمن پرورش می گوییم. کسی که سالهاست خودش را وقف بیرون کشیدن آدمهای غرق شده، کرده است.
پرورش این بار جسد «پیام آرمان نیا» جوان 20 ساله ای که روز چهارشنبه 18/5/96 در سد شهدای سنقر و کلیایی غرق شده بود را ساعت 7 صبح پنجشنبه 19/5/96 پس از 15 ساعت تلاش از آب بیرون کشید. این جوان که به اتفاق اعضای خانواده برای شنا به این سد مراجعه کرده بود به علت عدم آشنایی با فنون شنا و آب های آزاد غرق شد. پرورش گفت: از ابتدای سال جاری تاکنون جسد 30 جوان 17 تا 24 ساله را در سدها و رودخانه های هشت استان کشور از آب بیرون کشیده است. او به خانواده ها هشدار داد؛ به هیچ وجه اجازه ندهند فرزنداشان در سدها و رودخانه ها که محلی ناامن هستند، مبادرت به شنا کنند.
بهمن پرورش غواص کرمانشاهی است که از چهار سالگی با شنا کردن در رودخانههای غرب کشور، بهویژه سیمره آشنا شده و غواصی را از سال 61 در سراب نیلوفر شروع کرده است. او که پدرش از شناگران ماهر بوده، از سال 68 در سوانح مختلف انسانهای مختلفی را نجات داده و به مدت 13 سال است که به صورت حرفهای و امدادی غواصی میکند. پرورش تاکنون دهها نفر را در سوانح مختلف نجات داده و غالباً این افراد در عملیاتهای امداد و نجات و به شکل تصادفی نجات پیدا کردهاند. بهمن پرورش می گوید: سالها است که کار ریزعلی فداکار را انجام میدهم و شبانهروز امدادرسانی می کنم و تاکنون بارها در رویارویی با مرگ قرار گرفتهام که با اراده خداوند متعال و دعای خیر مردم، نجات پیدا کردهام.
او هدف خود را از این کار چنین بیان می کند: هدف من کمک کردن به مردم است. آنهم در روزگاری که پول همه چیز است و من از مبالغ زیادی پول گذشتهام و به خانوادههای زیادی کمک کردهام.دنیای زیر آب تاریک است و آنجا باید با خطر دست و پنجه نرم کرد و دنبال غریق بود. سالهاست که وقتی برای بیرون آوردن غریق از آب اقدام میکنم، بهخاطر خانوادههای داغدار لبخند نزدهام. در این مدت هرگز دچار غرور و تکبر نشده ام؛ که اگر تکبری داشتم در فاضلابهای رودخانه قرهسو دنبال غریق نمیرفتم و تا وقتی که خدا بخواهد به مردم خدمت میکنم. در بیشتر عملیاتهایی که رفتم، چند نفر غواص قبل از من رفته و موفق نشده بودند و موفقیتهای من بهخاطر لطف خدا است و من همیشه خدا را شکر میگویم. او که گاهی خاطرش از بی توجهی مسئولان مکدر می شود و گاهی بابت وقت صرف نکردن با خانواده اش متاسف، تمام احساسش را در این بیت شعر بیان می کند:
عشق دردانه است و من غواص و دریا میکده/ سر فرو بردم در آنجا تا کجا سر بر کنم
ناجی جنازه های غرق شده در آب های خروشان و سدهای عمیق و تاریک، بار دیگر جنازه ای را از زیر آب بیرون کشید. بار دیگر تنها و با دست خالی به جنگ تاریکی و ظلمات زیر آب رفت تا مبادا این جنازه تک و تنها در گل و لای ته سد سنقر دفن و شود برای همیشه به فراموشی سپرده شود. باید جنازه بیرون کشیده شود. باید خانواده با عزیز خود برای آخرین بار دیدار کنند. باید جنازه به خاک سپرده شود تا سردی خاک آتش داغ مرگ عزیز را سرد کند. باید به انتظار یک مادر پایان داد؛ و این مهم تنها از یک نفر برمی آید. از کسی که از تاریکی نمی ترسد. از خشم طبیعت نمی ترسد. از کسی که بی مزد و منت در هر نقطه از این عالم که باشد به محض شنیدن خبر خودش را به مهلکه برساند. او این بار هم خودش را رساند. از بهمن پرورش می گوییم. کسی که سالهاست خودش را وقف بیرون کشیدن آدمهای غرق شده، کرده است.
پرورش این بار جسد «پیام آرمان نیا» جوان 20 ساله ای که روز چهارشنبه 18/5/96 در سد شهدای سنقر و کلیایی غرق شده بود را ساعت 7 صبح پنجشنبه 19/5/96 پس از 15 ساعت تلاش از آب بیرون کشید. این جوان که به اتفاق اعضای خانواده برای شنا به این سد مراجعه کرده بود به علت عدم آشنایی با فنون شنا و آب های آزاد غرق شد. پرورش گفت: از ابتدای سال جاری تاکنون جسد 30 جوان 17 تا 24 ساله را در سدها و رودخانه های هشت استان کشور از آب بیرون کشیده است. او به خانواده ها هشدار داد؛ به هیچ وجه اجازه ندهند فرزنداشان در سدها و رودخانه ها که محلی ناامن هستند، مبادرت به شنا کنند.
بهمن پرورش غواص کرمانشاهی است که از چهار سالگی با شنا کردن در رودخانههای غرب کشور، بهویژه سیمره آشنا شده و غواصی را از سال 61 در سراب نیلوفر شروع کرده است. او که پدرش از شناگران ماهر بوده، از سال 68 در سوانح مختلف انسانهای مختلفی را نجات داده و به مدت 13 سال است که به صورت حرفهای و امدادی غواصی میکند. پرورش تاکنون دهها نفر را در سوانح مختلف نجات داده و غالباً این افراد در عملیاتهای امداد و نجات و به شکل تصادفی نجات پیدا کردهاند. بهمن پرورش می گوید: سالها است که کار ریزعلی فداکار را انجام میدهم و شبانهروز امدادرسانی می کنم و تاکنون بارها در رویارویی با مرگ قرار گرفتهام که با اراده خداوند متعال و دعای خیر مردم، نجات پیدا کردهام.
او هدف خود را از این کار چنین بیان می کند: هدف من کمک کردن به مردم است. آنهم در روزگاری که پول همه چیز است و من از مبالغ زیادی پول گذشتهام و به خانوادههای زیادی کمک کردهام.دنیای زیر آب تاریک است و آنجا باید با خطر دست و پنجه نرم کرد و دنبال غریق بود. سالهاست که وقتی برای بیرون آوردن غریق از آب اقدام میکنم، بهخاطر خانوادههای داغدار لبخند نزدهام. در این مدت هرگز دچار غرور و تکبر نشده ام؛ که اگر تکبری داشتم در فاضلابهای رودخانه قرهسو دنبال غریق نمیرفتم و تا وقتی که خدا بخواهد به مردم خدمت میکنم. در بیشتر عملیاتهایی که رفتم، چند نفر غواص قبل از من رفته و موفق نشده بودند و موفقیتهای من بهخاطر لطف خدا است و من همیشه خدا را شکر میگویم. او که گاهی خاطرش از بی توجهی مسئولان مکدر می شود و گاهی بابت وقت صرف نکردن با خانواده اش متاسف، تمام احساسش را در این بیت شعر بیان می کند:
عشق دردانه است و من غواص و دریا میکده/ سر فرو بردم در آنجا تا کجا سر بر کنم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.