|

خبرنگاران و مدیران دوروی یک سکه

بهرنگ اعتمادي: امسال هم روز خبرنگار مانند سال‌های قبل گذشت، و بسياري از خبرنگاران، مهمان ادارات مختلف بودند. خبرنگاراني كه بايد آنان را به چهار گروه تقسيم كرد: گروهي كه دوربين در دست دارند و مديران تشنه حضورشان در مراسم و گفتگو با آنان هستند. گروه دوم كه بازهم مديران و روابط عمومی‌ها دوستشان دارند، چون همان را می‌نویسند كه آن‌ها می‌خواهند.گروه سوم كه كارشان نقد است البته تا زمانی که با درخواست‌هایشان پاسخي داده شود. مدير با مدير و عملكرد با عملكرد براي آن‌ها فرقي ندارد، درهرصورت تا رسيدن به مقصود نقد می‌کنند. معمولاً اگر به پستي رسيده باشند در مراسم حضوري خوب دارند. درنهایت گروه چهارم كه نقد می‌کنند اما منصفانه، حرف مردم را می‌زنند بدون چشمداشت. معمولاً نه مطلوب مديران هستند نه ساير رسانه‌ها. ممكن است در مراسم‌حضورداشته باشند اما تعدادشان اندك است. نگراني برخي پيشكسوتان عرصه مطبوعات استان از وضعيت حال حاضر فعالیت‌های رسانه‌ای و خبرنگاران استان، بهانه‌اي شد تا با دو تن از روزنامه‌نگاران به گفتگو بنشينيم. در زير گفتگوي شرق با محمدحسین شيريان و جليل آهنگر نژاد را می‌خوانید:
خبرنگاران یک‌سوی قضيه هستند
مدیرمسئول هفته‌نامه صدای آزادی درباره مشکلات خبرنگاران، به شرق می‌گوید: دو کلمه‌ی «خبرنگار» و «مشکل»در عرصه‌ی اطلاع‌رسانی، همزادیِ عجیبی دارند. از یک منظر، جرقه‌ یک مشکل یا گره می‌تواند آغاز راهی برای رسیدن به یک فرمت ویژه‌ی رسانه‌ای باشد، تا خبرنگاری حرفه‌ای و فرصت شناس از آن‌یک خبر يا گزارش بسازد. اما گاه خود خبرنگار اصل «مشکل» می‌شود، این قضیه در رسانه‌های محلی بیش از هر چیزی نمود عینی دارد.
جلیل آهنگر نژاد می‌افزاید: بخشی از مشکلات رسانه‌ها، از دفتر روزنامه شروع می‌شود. مدیرمسئولی که درکی از مدیریت رسانه ندارد، دنبال خبرنگار حرفه‌ای نیست. ورودی‌های نشریات محلی برای به‌کارگیری خبرنگار، از به‌کارگیری یک کارگر ساده‌ی ساختمانی هم ساده‌تر است. خبرنگار تنها با این عنوان پرطمطراق پیش می‌رود و از دانش رسانه، کاملاً خالی است. همین امر آغازگر مشکلاتی چشمگیر برای او و رسانه‌ای است که با ویزایش به سمت اتاق‌های معمولاً بسته‌ی مدیران می‌رود. چون گذرنامه‌ی سواد رسانه‌ای ندارد، به‌ناچار مشکلاتش کلید می‌خورد. مدیر، چنین خبرنگاری را عملاً به رسمیت نمی‌شناسد و بر همین اساس استقرای ناقص می‌گیرد و دیگر خبرنگاران را هم با همین عینک می‌بیند. اینجاست که یک بخش ارتباط بین رسانه و مدیریت به‌کلی دستخوش اختلال می‌شود.محمدحسین شیریان از روزنامه‌نگاران قدیمی کرمانشاه در گفت‌وگو با شرق ابتدا گريزي به مباحث كلان خبرنگاري می‌زند و می‌گوید: تعریف مناسبی از خبرنگاری نداریم؛ از رسالت خبرنگاری تا اهداف و وظایف آن؟ در تعریف خبرنگاری؛خبرنگار باید باوجدان،صادق، آموزش‌دیده، مسلط به مفاهیم خبرنگاری و آشنا با اصول خبرنویسی باشد و اصل دقت و صحت را رعایت کند.شيريان در ادامه بحث سؤالات کلیشه‌ای و به چالش كشيده نشدن مديران را مطرح می‌کند و در ادامه به علاقه مديران به صداوسیما اشاره‌کرده و می‌افزاید: دليل علاقه مديران به صداوسیما، نه در حرفه‌ای بودن خبرنگار صداوسیما بلكه در ديده شدن مدير است. صداوسیما پتانسیل بالایی برای دیده شدن دارد، مدیران هم از این رسانه استقبال می‌کنند. از سوي ديگر مدیران در صداوسیما به چالش کشیده نمی‌شوند، مصاحبه از قبل آماده‌شده و به سؤال‌های خیلی کلیشه‌ی پاسخ می‌دهند. به مشکلات اساسي سازمان‌ها نیز پرداختهنمی‌شود و معمولاً خبرنگار صداوسیما خیلی شیک سؤال می‌پرس و مدیران شیک پاسخ می‌دهند. این نقص اساسي در سازوکار مدیریت صداوسیما وجود دارد که همه‌چیز را گل بلبل نشان می‌دهد. یکی از علائم علل عدم توسعه استان هم همین موضوع است.
مديران طرف ديگر قضيه هستند
جليل آهنگر نژاد در خصوص نقش مديران در ايجاد مشكلات عرصه رسانه‌ای، می‌گوید: بخش دیگری از مشکلات از اتاق مدیران و روابط عمومی‌ها شروع می‌شود، مدیران و روابط عمومی‌های آنان، الزاماً آموزشی برای چگونگی ارتباط و تعامل با مجموعه‌های رسانه‌ای ندیده‌اند. بر همین اساس نوعی روابط خود خوانده‌ی گاه ایلی عشیره‌ای شکل می‌گیرد و در زیرپوست این روابط، گاه نگاه‌های غیر شفاف تلخی نیز اهل رسانه را به‌شدت آزار می‌دهد. او در ادامه می افزاید: مشکلات دیگری که به متولیان رسانه‌ای در استان‌ها برمی‌گردد، ضعف مفرط مدیران فرهنگ و ارشاد اسلامی در سامان‌بخشی و تعاملات حرفه‌ای با رسانه‌هاست. مشکلی که در این استان برای هر اهل رسانه‌ای مشهود است. مدیرمسئول هفته‌نامه صدای آزادی می‌گوید: بر همین اساس رسانه‌ها نه‌تنها نمی‌توانند با ارتباطی مفید با بدنه‌ی مدیریت، چرخ‌های توسعه‌ی استانی را به حرکت درآورند، بلکه با «درد دیده نشدن» کم‌کم از قطار زندگی روزمره هم جا می‌مانند.محمدحسین شیریان هم مديران را یک‌طرف قضيه مشكلات عرصه خبرنگاري می‌داند و می‌گوید: باید آستانه تحمل و نقدپذیری مدیران بالا برود و باید مشکلات مردم و سازمان‌ها از سوی خبرنگاران مطرح و از سوي مديران رفع گردد.

بهرنگ اعتمادي: امسال هم روز خبرنگار مانند سال‌های قبل گذشت، و بسياري از خبرنگاران، مهمان ادارات مختلف بودند. خبرنگاراني كه بايد آنان را به چهار گروه تقسيم كرد: گروهي كه دوربين در دست دارند و مديران تشنه حضورشان در مراسم و گفتگو با آنان هستند. گروه دوم كه بازهم مديران و روابط عمومی‌ها دوستشان دارند، چون همان را می‌نویسند كه آن‌ها می‌خواهند.گروه سوم كه كارشان نقد است البته تا زمانی که با درخواست‌هایشان پاسخي داده شود. مدير با مدير و عملكرد با عملكرد براي آن‌ها فرقي ندارد، درهرصورت تا رسيدن به مقصود نقد می‌کنند. معمولاً اگر به پستي رسيده باشند در مراسم حضوري خوب دارند. درنهایت گروه چهارم كه نقد می‌کنند اما منصفانه، حرف مردم را می‌زنند بدون چشمداشت. معمولاً نه مطلوب مديران هستند نه ساير رسانه‌ها. ممكن است در مراسم‌حضورداشته باشند اما تعدادشان اندك است. نگراني برخي پيشكسوتان عرصه مطبوعات استان از وضعيت حال حاضر فعالیت‌های رسانه‌ای و خبرنگاران استان، بهانه‌اي شد تا با دو تن از روزنامه‌نگاران به گفتگو بنشينيم. در زير گفتگوي شرق با محمدحسین شيريان و جليل آهنگر نژاد را می‌خوانید:
خبرنگاران یک‌سوی قضيه هستند
مدیرمسئول هفته‌نامه صدای آزادی درباره مشکلات خبرنگاران، به شرق می‌گوید: دو کلمه‌ی «خبرنگار» و «مشکل»در عرصه‌ی اطلاع‌رسانی، همزادیِ عجیبی دارند. از یک منظر، جرقه‌ یک مشکل یا گره می‌تواند آغاز راهی برای رسیدن به یک فرمت ویژه‌ی رسانه‌ای باشد، تا خبرنگاری حرفه‌ای و فرصت شناس از آن‌یک خبر يا گزارش بسازد. اما گاه خود خبرنگار اصل «مشکل» می‌شود، این قضیه در رسانه‌های محلی بیش از هر چیزی نمود عینی دارد.
جلیل آهنگر نژاد می‌افزاید: بخشی از مشکلات رسانه‌ها، از دفتر روزنامه شروع می‌شود. مدیرمسئولی که درکی از مدیریت رسانه ندارد، دنبال خبرنگار حرفه‌ای نیست. ورودی‌های نشریات محلی برای به‌کارگیری خبرنگار، از به‌کارگیری یک کارگر ساده‌ی ساختمانی هم ساده‌تر است. خبرنگار تنها با این عنوان پرطمطراق پیش می‌رود و از دانش رسانه، کاملاً خالی است. همین امر آغازگر مشکلاتی چشمگیر برای او و رسانه‌ای است که با ویزایش به سمت اتاق‌های معمولاً بسته‌ی مدیران می‌رود. چون گذرنامه‌ی سواد رسانه‌ای ندارد، به‌ناچار مشکلاتش کلید می‌خورد. مدیر، چنین خبرنگاری را عملاً به رسمیت نمی‌شناسد و بر همین اساس استقرای ناقص می‌گیرد و دیگر خبرنگاران را هم با همین عینک می‌بیند. اینجاست که یک بخش ارتباط بین رسانه و مدیریت به‌کلی دستخوش اختلال می‌شود.محمدحسین شیریان از روزنامه‌نگاران قدیمی کرمانشاه در گفت‌وگو با شرق ابتدا گريزي به مباحث كلان خبرنگاري می‌زند و می‌گوید: تعریف مناسبی از خبرنگاری نداریم؛ از رسالت خبرنگاری تا اهداف و وظایف آن؟ در تعریف خبرنگاری؛خبرنگار باید باوجدان،صادق، آموزش‌دیده، مسلط به مفاهیم خبرنگاری و آشنا با اصول خبرنویسی باشد و اصل دقت و صحت را رعایت کند.شيريان در ادامه بحث سؤالات کلیشه‌ای و به چالش كشيده نشدن مديران را مطرح می‌کند و در ادامه به علاقه مديران به صداوسیما اشاره‌کرده و می‌افزاید: دليل علاقه مديران به صداوسیما، نه در حرفه‌ای بودن خبرنگار صداوسیما بلكه در ديده شدن مدير است. صداوسیما پتانسیل بالایی برای دیده شدن دارد، مدیران هم از این رسانه استقبال می‌کنند. از سوي ديگر مدیران در صداوسیما به چالش کشیده نمی‌شوند، مصاحبه از قبل آماده‌شده و به سؤال‌های خیلی کلیشه‌ی پاسخ می‌دهند. به مشکلات اساسي سازمان‌ها نیز پرداختهنمی‌شود و معمولاً خبرنگار صداوسیما خیلی شیک سؤال می‌پرس و مدیران شیک پاسخ می‌دهند. این نقص اساسي در سازوکار مدیریت صداوسیما وجود دارد که همه‌چیز را گل بلبل نشان می‌دهد. یکی از علائم علل عدم توسعه استان هم همین موضوع است.
مديران طرف ديگر قضيه هستند
جليل آهنگر نژاد در خصوص نقش مديران در ايجاد مشكلات عرصه رسانه‌ای، می‌گوید: بخش دیگری از مشکلات از اتاق مدیران و روابط عمومی‌ها شروع می‌شود، مدیران و روابط عمومی‌های آنان، الزاماً آموزشی برای چگونگی ارتباط و تعامل با مجموعه‌های رسانه‌ای ندیده‌اند. بر همین اساس نوعی روابط خود خوانده‌ی گاه ایلی عشیره‌ای شکل می‌گیرد و در زیرپوست این روابط، گاه نگاه‌های غیر شفاف تلخی نیز اهل رسانه را به‌شدت آزار می‌دهد. او در ادامه می افزاید: مشکلات دیگری که به متولیان رسانه‌ای در استان‌ها برمی‌گردد، ضعف مفرط مدیران فرهنگ و ارشاد اسلامی در سامان‌بخشی و تعاملات حرفه‌ای با رسانه‌هاست. مشکلی که در این استان برای هر اهل رسانه‌ای مشهود است. مدیرمسئول هفته‌نامه صدای آزادی می‌گوید: بر همین اساس رسانه‌ها نه‌تنها نمی‌توانند با ارتباطی مفید با بدنه‌ی مدیریت، چرخ‌های توسعه‌ی استانی را به حرکت درآورند، بلکه با «درد دیده نشدن» کم‌کم از قطار زندگی روزمره هم جا می‌مانند.محمدحسین شیریان هم مديران را یک‌طرف قضيه مشكلات عرصه خبرنگاري می‌داند و می‌گوید: باید آستانه تحمل و نقدپذیری مدیران بالا برود و باید مشکلات مردم و سازمان‌ها از سوی خبرنگاران مطرح و از سوي مديران رفع گردد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.