|

نگاهي به مشكلات تمركز پزشكان در شلوغ‌ترين منطقه شهر

پارکینگ شهرداری پارکینگ پزشکان

نسترن گلزاري: برای کمتر کسی در کرمانشاه، واژه پزشک یادآور نام پارکینگ شهرداری نیست. پزشکان و داروخانه‌های کرمانشاه تلاش می‌کنند خود را در این منطقه جایابی کنند و مردم از تمام نقاط شهر و بعضاً استان، خودشان را به این نقطه می‌رسانند تا دردی از دردهایشان دوا کنند. این روزها با سر به آسمان کشیدن آپارتمانهای پزشکان در چهارراه مدرس، پارکینگ شهرداری و خیابان حاج محمدتقی بیش‌ازپیش عبور و مرور در این ناحیه دشوار شده است. ترافیک سرسام‌آور، مشکلات مربوط به‌جای پارک و زباله‌های عفونی، آلودگی‌های بصری و ... فقط بخشی از این مشکلات است. هیاهوی دست‌فروشان و ازدحام جمعیت هم در کنار این عوامل قرار می‌گیرد تا یک تصویر ناخوشایند از یک منطقه شهری را ارائه دهد.
زباله‌ها عفونی نیستند!
مشاهدات شرق نشان از آن داشت، برخی مراکز درمانی زباله های درمانی خود را درون سلطهای خیابانی می ریزند. این در حالی است که دکتر «بهزاد کرمی»، مدیر گروه بهداشت محیط دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه دربارهٔ زباله‌های عفونی تولیدشده از مطب‌های پارکینگ شهرداری به ما گفت: «پزشکان با شرکت‌هایی که زباله‌ها را قانونی جمع می‌کنند قرارداد دارند، و بابت این قضیه هزینه پرداخت می‌کنند.» او درباره مشاهده زباله‌های پزشکی درون سطل زباله‌های شهری آن منطقه، گفت: «قطعاً آن زباله‌ها عفونی نیستند و مطب‌ها هم زباله‌های خانگی مثل کارتن تولید می‌کنند و اگر پزشکان همکاری نکنند جلوی فعالیتشان گرفته می‌شود.» او اضافه کرد: «پزشکان تعهدنامهٔ مدیریت پسماند را امضا کرده و پذیرفته‌اند. اوایل در دو سال گذشته عده‌ای فکر کردند که می‌توانند از زیر این قانون در بروند که پنج یا شش پزشک را به تعزیرات معرفی کردیم و جریمه شدند. الآن تمام پزشکان قرارداد را امضا کردند. شرکت‌هایی که معرفی کردیم، زباله‌های عفونی را از داخل مطب تحویل می‌گیرند و امضا می‌زنند و ماهیانه طبق تعرفهٔ خدمات شهری هزینه‌ای به آن شرکت‌ها پرداخت می‌کنند.» کرمی در پاسخ به این سؤال که زباله‌های عفونی پس از جمع‌آوری به کجا می‌روند گفت: «دستگاه بی‌خطر ساز داریم، برای بیمارستان‌ها که در بیمارستان دستگاه‌های بی‌خطر ساز مستقر کردیم، آنجا بی‌خطر و امحا می‌شوند، بعد به‌عنوان یک زبالهٔ بی‌خطر شده به محل دفن زباله‌های قدیم شهری منتقل می‌شوند».
جای پارک: یک مشکل بزرگ
اصرار پزشکان به داشتن مطب در پارکینگ شهرداری از دلایل عمدهٔ ایجاد ترافیک در آن منطقه است. دکتر رستمی جراح و دندان‌پزشک، یکی از معدود پزشکانی است که حاضر به گفتگو دراین‌باره می‌شود: «شاید 90% از پزشکان دوست نداشته باشند اینجا کار کنند اما این منطقه جاافتاده و مرکز شهر است. بعضی از بیماران از شهرهای اطراف می‌آیند. اینجا در استان شناخته‌شده است. و حتی در استان‌های دیگر هم به همین نام شناخته می‌شود.» رستمی پارکینگ را یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این منطقه می‌داند: «ازجمله مشکلات اینجا پارکینگ است، من خودم نیم ساعت دور می‌زنم تا جای پارک برایم پیدا شود. ماشینم را نزدیک بیمارستان محمد کرمانشاهی پارک می‌کنم و ازآنجا پیاده به مطب می‌آیم.» او درباره انتقال مطب‌های پزشکان به مکان دیگر گفت: «من رضایت دارم و مستأجر هستم. اما پزشکانی نزدیک شش‌صد میلیون‌تا یک میلیارد برای مطب و تجهیز مطب سرمایه‌گذاری کرده‌اند.» او کوتاهی شهرداری را درباره معضل ترافیک مؤثر می‌داند و می‌گوید: «این‌همه زمین خالی اینجا داریم که می‌تواند تبدیل به پارکینگ طبقاتی شود.» او ادامه می‌دهد: «جدا از نبود پارکینگ ساختمان‌ها قدیمی هستند و آسانسور ندارند. خیلی از بیماران به‌سختی از این پله‌ها بالا می‌روند.» او در ادامه ضمن انتقاد از نبود امنیت در این منطقه برای مطب‌های پزشکان و در معرض سرقت بودن آن‌ها گفت: «ما عوارض می‌دهیم و در برابر آن انتظار جای پارک و امنیت داریم.» رستمی درباره هزینه دفع زباله‌های عفونی گفت: «بابت زباله‌های عفونی ماهیانه مبلغ 320/000 ریال به شرکتی خصوصی پرداخت می‌کنم و این میزان دریافتی ربطی به میزان تولید زباله ندارد. من حدس می‌زنم بعضی‌ها متأسفانه از زیر این قضیه شانه خالی می‌کنند». تلاش‌های ما برای گفتگو با مسئولین شهرداری بی‌نتیجه ماند. شهردار کرمانشاه گفتگو را موکول به آینده کرد و سهم ما چیزی جز شنیدن صدای بوق آزاد نبود.
علی‌رغم ساخت‌وسازهای جدید در این منطقه و اضافه شدن ساختمان‌های مختلف پزشکان، دکتر حیدری، جراح و چشم‌پزشک گفت: «دیگر اجازه نمی‌دهند مطب جدیدی در این منطقه فعالیت کند. اینجا مرکز تجمع و مرکز شهر است و مریض‌ها هم اینجا را می‌شناسند، مریض می‌خواهد جایی برود که به همهٔ پزشک‌ها دسترسی داشته باشد.» او درباره انتقال مطب‌ها به نقطه‌ای دیگر و امکان همکاری پزشکان گفت: «بله، همکاری می‌کنند، برای پزشک که بهتر می‌شود. اما نمی‌دانم برای مریض هم بهتر می‌شود یا نه.» او ادامه می‌دهد: «اینجا شلوغ است، گاهاً خودم هم خواستم مریضی را ببرم پزشک ویزیت کند، شش - هفت دورگشته‌ام تا جای پارک گیر بیاورم. این مسئله واقعاً هم برای مریض هم برای پزشک عذاب‌آور است. بااین‌حال فکر نمی‌کنم پزشک جدیدی اجازهٔ ورود به این منطقه را به اسم خودش داشته باشد». او هم در مورد نبود آسانسور در ساختمان‌های پزشکی گفت: «جوان‌ها هم برای بالا آمدن از این پله‌ها مشکل پیدا می‌کنند، چه برسد به پیرمردها و پیرزن‌ها. خوب است جای جدیدی باشد که هم آسانسور داشته باشد و هم وسط شهر نباشد. جاهای مختلف در اطراف شهر که برای مریض هم امکاناتی مثل پارکینگ فراهم باشد. چون مریض ممکن است از راه دور بیاید و باید بتواند با خیال راحت مراجعت کند و در این صورت هم برای مریض هم برای پزشک هر دو راحت‌تر است».
آسانسور جوابگو نیست
شاید ساختمان اجلالیه یکی از معروف‌ترین و پررفت‌وآمد ترین ساختمان‌های پزشکی این منطقه باشد که باوجود آسانسور خیلی از مردم از پله‌ها برای رفت‌وآمد استفاده می‌کنند، دلیلش می‌تواند این باشد که یک آسانسور جوابگوی این جمعیت نیست و در حوصلهٔ مردم هم توی صف آسانسور ماندن. پیرزنی حدوداً 70 ساله که از عبور و مرور مانده بود گفت: «خانم میشه دسِمِ بگیری بیام بالا؟ پام شکسته هیچ‌کسم باهام نیست.» دستش را گرفتم تا از روی جدول بلند به پیاده‌رو بیاید، و با گفتن: «فدای سرت بشم.» قدردانی کرد و رفت.
هیچ یک از این ساختمانها نیز برای عبور ویلچر مناسب سازی نشده و اگر هم شده باشد، راه رسیدن به آن را بعضاً خودرویی بسته است.
پزشکان و مسئولیت اجتماعی
دکتر سیاوش قلی پور جامعه‌شناس و عضو هیئت‌علمی دانشگاه رازی در مورد پیامدهای اجتماعی تجمع پزشکان در این منطقه چنین: «کرمانشاه در طول سالیان گذشته به یکی از مراکز مهم بهداشت و درمان در غرب کشور تبدیل‌شده است. بیمارستان مستشاران آمریکایی در اواخر دوره قاجاریه تأسیس شد و تا سال 1344 سه بیمارستان در شهر به مردم خدمات می‌دادند. در همین سال بالغ‌بر 50 پزشک در شهر وجود داشت. کلارک در 1344 می‌نویسد «به‌طورکلی امکانات پزشکی و درمانی کرمانشاه در مقایسه با شهرهای مشابه در دیگر کشورهای درحال‌توسعه، خیلی جلوتر است». خدمات پزشکی این شهر تمام مناطق اطراف را پوشش می‌داد و هزینه رفت‌وآمد به تهران را برای بیماران کاهش داده بود. با شروع جنگ تحمیلی، آن‌ها به مجروحین و جانبازان جنگ خدمات شایان و قابل‌تقدیری ارائه دادند و هم‌زمان در حرفه خویش نیز دانش و مهارت‌های بیشتری را کسب کردند. پزشکان در شهر کرمانشاه به گروه مرجع مهمی در شهر تبدیل شدند و هنوز هم این جایگاه را حفظ کرده‌اند. محل خدمات‌رسانی آن‌ها در پارکینگ شهرداری است. آن‌ها در بطن شهر قدیم فضای وسیعی را به محل خدمت خود اختصاص داده‌اند. این مکان وسیع و بزرگ روزانه افراد زیادی را از غرب کشور و یا حتی در موارد معدودی از کشور عراق به خود جذب می‌کند. بااینکه پارکینگ شهرداری ببرند خاصی برای شهر کرمانشاه است اما پیامدهایی را نیز به همراه دارد که در کلیت آن برای سکنه شهر مشکل‌آفرین است. نخست، مسئله ترافیک را در میدان گاراژ، چهارراه اجاق، میدان شهرداری، چهارراه جوانشیر و حتی میدان کاشانی در حد بغرنجی قرار داده است. بنابراین ساکنین محله‌های علافخانه، برزه دماغ، چنانی، شترگلو و مصوری زمان زیادی را در این ترافیک از دست می‌دهند. دوم، زوال تاریخ و فراموشی خاطره، شهرها به‌مانند انسان‌ها دارای حافظه هستند و این مهم در احساس همبستگی و احساس تعلق نقش بسیاری دارد. مکان فعلی پارکینگ شهرداری دارای قدمت بیش از دویست سال است. سفارتخانه روسیه در اینجا بوده است. بسیاری از کنشگران عرصه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در همین مکان زیسته‌اند. حوادث بسیاری در این مکان رخ‌داده است. بازنمایی این مکان در رمان شادکامان دره قره‌سو و یا آثار دیگری وجود دارد.
تنها در درون این متون است که این تاریخ حفظ‌شده است. در درون شهر و کالبد آن آثاری از این تاریخ نیست. تاریخ از طریق یادمان سازی در فضای شهری تداوم می‌یابد. این بخش در این مکان تاریخی اتفاق نیفتاده است و دلیل اصلی آن پزشکان و کنشگران عرصه سلامت است که این مکان تاریخی را تغییر کاربری داده‌اند. مکان پارکینگ شهرداری می‌توانست در جای دیگری خارج از محدوده شهر و یا حتی محلات تازه توسعه‌یافته باشد و به بافت تاریخی و معنا بخش آن دست‌اندازی نکند. این دست‌اندازی به لحاظ معنایی و هویت شهری بسیار زیان‌بار است. سوم، از دست رفتن حیات شهری، بااینکه این منطقه همیشه شلوغ و پرجمعیت است اما برای ساکنین محلی مقوله آشنایی، هم‌جواری را از بین برده است و روابط تجاری و سرمایه‌ای را نهادینه کرده است. منظور این است که تمام فضاهای شهری به خرده‌فروشی، لوازم پزشکی و نظایر آن تغییر کاربری داده و جایی برای فضاهای فرهنگی و هنری باقی نمانده است. آن‌ها هرروز بیگانه‌های را می‌بینند که به لحاظ فرم و ریتم بدن با آن‌ها متفاوت‌اند. بیگانگانی که برای دیدار از فضاهای شهری به آنجا نیامده‌اند. و سرانجام مقوله مسئولیت اجتماعی پزشکان مطرح است. این طیف اجتماعی از قِبل خدمات‌رسانی در این مکان، پرستیژ اجتماعی و درآمد کسب می‌کنند. این موضوع مشکلی ندارد، اما مسئله به تکلیف و مسئولیت اجتماعی برمی‌گردد. در ادیان الهی به‌ویژه دین اسلام افراد مکلف به انجام بعضی امور هستند که پیامدهای اجتماعی ارزشمندی به دنبال دارد. برای مثال افراد برای این‌که مال حلالی داشته باشند باید خمس و زکات بدهند. بنگاه‌های مدرن نیز مسئولیت اجتماعی دارند و باید در قبال درآمدی که کسب می‌کنند، خدماتی به مردم ارائه دهند. ظاهراً پزشکان در این زمینه نقش‌آفرینی نمی‌کنند. برای مثال به دو مورد از آن‌ها اشاره می‌کنم. در بیشتر ساختمان پزشکان پارکینگ آسانسور وجود ندارد. بیماران به‌ویژه سالمندان توانایی رفت‌وآمد از پله‌های ساختمان را ندارند. به همین دلیل است که همیشه چندین نفر همراه بیماران سالخورده است و به بغرنج شدن ترافیک دامن می‌زنند. مسئله دیگر به رمپ و مناسب‌سازی فضاها برای عبور و مرور جانبازان و معلولین است. این عزیزان به‌راحتی نمی‌توانند برای مراجعه به پزشکان تردد نمایند. آن‌ها نیز نیازمند چندین همراه برای جابجایی هستند. تعبیه این دو مورد در ساختمان‌ها، درمانگاه‌های پارکینگ شهرداری اصلاً هزینه‌بر نیست. مواردی ازاین‌دست بسیارند. بنابراین بااینکه آن‌ها ترافیک زیادی را برای محلات مجاور به وجود آورده‌اند اما نقشی در عمران و آبادانی شهر (در حد مسئولیت اجتماعی) ندارند. در کل می‌توان گفت مسئولیت اجتماعی کنشگران عرصه سلامت، نمود کمی دارد. چنانچه همه بنگاه‌های تجاری، دانشگاه‌ها، پزشکان و گروه‌های دیگر، مسئولیت اجتماعی را جدی بگیرند. اندکی از رنج مردم کاسته می‌شود».

نسترن گلزاري: برای کمتر کسی در کرمانشاه، واژه پزشک یادآور نام پارکینگ شهرداری نیست. پزشکان و داروخانه‌های کرمانشاه تلاش می‌کنند خود را در این منطقه جایابی کنند و مردم از تمام نقاط شهر و بعضاً استان، خودشان را به این نقطه می‌رسانند تا دردی از دردهایشان دوا کنند. این روزها با سر به آسمان کشیدن آپارتمانهای پزشکان در چهارراه مدرس، پارکینگ شهرداری و خیابان حاج محمدتقی بیش‌ازپیش عبور و مرور در این ناحیه دشوار شده است. ترافیک سرسام‌آور، مشکلات مربوط به‌جای پارک و زباله‌های عفونی، آلودگی‌های بصری و ... فقط بخشی از این مشکلات است. هیاهوی دست‌فروشان و ازدحام جمعیت هم در کنار این عوامل قرار می‌گیرد تا یک تصویر ناخوشایند از یک منطقه شهری را ارائه دهد.
زباله‌ها عفونی نیستند!
مشاهدات شرق نشان از آن داشت، برخی مراکز درمانی زباله های درمانی خود را درون سلطهای خیابانی می ریزند. این در حالی است که دکتر «بهزاد کرمی»، مدیر گروه بهداشت محیط دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه دربارهٔ زباله‌های عفونی تولیدشده از مطب‌های پارکینگ شهرداری به ما گفت: «پزشکان با شرکت‌هایی که زباله‌ها را قانونی جمع می‌کنند قرارداد دارند، و بابت این قضیه هزینه پرداخت می‌کنند.» او درباره مشاهده زباله‌های پزشکی درون سطل زباله‌های شهری آن منطقه، گفت: «قطعاً آن زباله‌ها عفونی نیستند و مطب‌ها هم زباله‌های خانگی مثل کارتن تولید می‌کنند و اگر پزشکان همکاری نکنند جلوی فعالیتشان گرفته می‌شود.» او اضافه کرد: «پزشکان تعهدنامهٔ مدیریت پسماند را امضا کرده و پذیرفته‌اند. اوایل در دو سال گذشته عده‌ای فکر کردند که می‌توانند از زیر این قانون در بروند که پنج یا شش پزشک را به تعزیرات معرفی کردیم و جریمه شدند. الآن تمام پزشکان قرارداد را امضا کردند. شرکت‌هایی که معرفی کردیم، زباله‌های عفونی را از داخل مطب تحویل می‌گیرند و امضا می‌زنند و ماهیانه طبق تعرفهٔ خدمات شهری هزینه‌ای به آن شرکت‌ها پرداخت می‌کنند.» کرمی در پاسخ به این سؤال که زباله‌های عفونی پس از جمع‌آوری به کجا می‌روند گفت: «دستگاه بی‌خطر ساز داریم، برای بیمارستان‌ها که در بیمارستان دستگاه‌های بی‌خطر ساز مستقر کردیم، آنجا بی‌خطر و امحا می‌شوند، بعد به‌عنوان یک زبالهٔ بی‌خطر شده به محل دفن زباله‌های قدیم شهری منتقل می‌شوند».
جای پارک: یک مشکل بزرگ
اصرار پزشکان به داشتن مطب در پارکینگ شهرداری از دلایل عمدهٔ ایجاد ترافیک در آن منطقه است. دکتر رستمی جراح و دندان‌پزشک، یکی از معدود پزشکانی است که حاضر به گفتگو دراین‌باره می‌شود: «شاید 90% از پزشکان دوست نداشته باشند اینجا کار کنند اما این منطقه جاافتاده و مرکز شهر است. بعضی از بیماران از شهرهای اطراف می‌آیند. اینجا در استان شناخته‌شده است. و حتی در استان‌های دیگر هم به همین نام شناخته می‌شود.» رستمی پارکینگ را یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این منطقه می‌داند: «ازجمله مشکلات اینجا پارکینگ است، من خودم نیم ساعت دور می‌زنم تا جای پارک برایم پیدا شود. ماشینم را نزدیک بیمارستان محمد کرمانشاهی پارک می‌کنم و ازآنجا پیاده به مطب می‌آیم.» او درباره انتقال مطب‌های پزشکان به مکان دیگر گفت: «من رضایت دارم و مستأجر هستم. اما پزشکانی نزدیک شش‌صد میلیون‌تا یک میلیارد برای مطب و تجهیز مطب سرمایه‌گذاری کرده‌اند.» او کوتاهی شهرداری را درباره معضل ترافیک مؤثر می‌داند و می‌گوید: «این‌همه زمین خالی اینجا داریم که می‌تواند تبدیل به پارکینگ طبقاتی شود.» او ادامه می‌دهد: «جدا از نبود پارکینگ ساختمان‌ها قدیمی هستند و آسانسور ندارند. خیلی از بیماران به‌سختی از این پله‌ها بالا می‌روند.» او در ادامه ضمن انتقاد از نبود امنیت در این منطقه برای مطب‌های پزشکان و در معرض سرقت بودن آن‌ها گفت: «ما عوارض می‌دهیم و در برابر آن انتظار جای پارک و امنیت داریم.» رستمی درباره هزینه دفع زباله‌های عفونی گفت: «بابت زباله‌های عفونی ماهیانه مبلغ 320/000 ریال به شرکتی خصوصی پرداخت می‌کنم و این میزان دریافتی ربطی به میزان تولید زباله ندارد. من حدس می‌زنم بعضی‌ها متأسفانه از زیر این قضیه شانه خالی می‌کنند». تلاش‌های ما برای گفتگو با مسئولین شهرداری بی‌نتیجه ماند. شهردار کرمانشاه گفتگو را موکول به آینده کرد و سهم ما چیزی جز شنیدن صدای بوق آزاد نبود.
علی‌رغم ساخت‌وسازهای جدید در این منطقه و اضافه شدن ساختمان‌های مختلف پزشکان، دکتر حیدری، جراح و چشم‌پزشک گفت: «دیگر اجازه نمی‌دهند مطب جدیدی در این منطقه فعالیت کند. اینجا مرکز تجمع و مرکز شهر است و مریض‌ها هم اینجا را می‌شناسند، مریض می‌خواهد جایی برود که به همهٔ پزشک‌ها دسترسی داشته باشد.» او درباره انتقال مطب‌ها به نقطه‌ای دیگر و امکان همکاری پزشکان گفت: «بله، همکاری می‌کنند، برای پزشک که بهتر می‌شود. اما نمی‌دانم برای مریض هم بهتر می‌شود یا نه.» او ادامه می‌دهد: «اینجا شلوغ است، گاهاً خودم هم خواستم مریضی را ببرم پزشک ویزیت کند، شش - هفت دورگشته‌ام تا جای پارک گیر بیاورم. این مسئله واقعاً هم برای مریض هم برای پزشک عذاب‌آور است. بااین‌حال فکر نمی‌کنم پزشک جدیدی اجازهٔ ورود به این منطقه را به اسم خودش داشته باشد». او هم در مورد نبود آسانسور در ساختمان‌های پزشکی گفت: «جوان‌ها هم برای بالا آمدن از این پله‌ها مشکل پیدا می‌کنند، چه برسد به پیرمردها و پیرزن‌ها. خوب است جای جدیدی باشد که هم آسانسور داشته باشد و هم وسط شهر نباشد. جاهای مختلف در اطراف شهر که برای مریض هم امکاناتی مثل پارکینگ فراهم باشد. چون مریض ممکن است از راه دور بیاید و باید بتواند با خیال راحت مراجعت کند و در این صورت هم برای مریض هم برای پزشک هر دو راحت‌تر است».
آسانسور جوابگو نیست
شاید ساختمان اجلالیه یکی از معروف‌ترین و پررفت‌وآمد ترین ساختمان‌های پزشکی این منطقه باشد که باوجود آسانسور خیلی از مردم از پله‌ها برای رفت‌وآمد استفاده می‌کنند، دلیلش می‌تواند این باشد که یک آسانسور جوابگوی این جمعیت نیست و در حوصلهٔ مردم هم توی صف آسانسور ماندن. پیرزنی حدوداً 70 ساله که از عبور و مرور مانده بود گفت: «خانم میشه دسِمِ بگیری بیام بالا؟ پام شکسته هیچ‌کسم باهام نیست.» دستش را گرفتم تا از روی جدول بلند به پیاده‌رو بیاید، و با گفتن: «فدای سرت بشم.» قدردانی کرد و رفت.
هیچ یک از این ساختمانها نیز برای عبور ویلچر مناسب سازی نشده و اگر هم شده باشد، راه رسیدن به آن را بعضاً خودرویی بسته است.
پزشکان و مسئولیت اجتماعی
دکتر سیاوش قلی پور جامعه‌شناس و عضو هیئت‌علمی دانشگاه رازی در مورد پیامدهای اجتماعی تجمع پزشکان در این منطقه چنین: «کرمانشاه در طول سالیان گذشته به یکی از مراکز مهم بهداشت و درمان در غرب کشور تبدیل‌شده است. بیمارستان مستشاران آمریکایی در اواخر دوره قاجاریه تأسیس شد و تا سال 1344 سه بیمارستان در شهر به مردم خدمات می‌دادند. در همین سال بالغ‌بر 50 پزشک در شهر وجود داشت. کلارک در 1344 می‌نویسد «به‌طورکلی امکانات پزشکی و درمانی کرمانشاه در مقایسه با شهرهای مشابه در دیگر کشورهای درحال‌توسعه، خیلی جلوتر است». خدمات پزشکی این شهر تمام مناطق اطراف را پوشش می‌داد و هزینه رفت‌وآمد به تهران را برای بیماران کاهش داده بود. با شروع جنگ تحمیلی، آن‌ها به مجروحین و جانبازان جنگ خدمات شایان و قابل‌تقدیری ارائه دادند و هم‌زمان در حرفه خویش نیز دانش و مهارت‌های بیشتری را کسب کردند. پزشکان در شهر کرمانشاه به گروه مرجع مهمی در شهر تبدیل شدند و هنوز هم این جایگاه را حفظ کرده‌اند. محل خدمات‌رسانی آن‌ها در پارکینگ شهرداری است. آن‌ها در بطن شهر قدیم فضای وسیعی را به محل خدمت خود اختصاص داده‌اند. این مکان وسیع و بزرگ روزانه افراد زیادی را از غرب کشور و یا حتی در موارد معدودی از کشور عراق به خود جذب می‌کند. بااینکه پارکینگ شهرداری ببرند خاصی برای شهر کرمانشاه است اما پیامدهایی را نیز به همراه دارد که در کلیت آن برای سکنه شهر مشکل‌آفرین است. نخست، مسئله ترافیک را در میدان گاراژ، چهارراه اجاق، میدان شهرداری، چهارراه جوانشیر و حتی میدان کاشانی در حد بغرنجی قرار داده است. بنابراین ساکنین محله‌های علافخانه، برزه دماغ، چنانی، شترگلو و مصوری زمان زیادی را در این ترافیک از دست می‌دهند. دوم، زوال تاریخ و فراموشی خاطره، شهرها به‌مانند انسان‌ها دارای حافظه هستند و این مهم در احساس همبستگی و احساس تعلق نقش بسیاری دارد. مکان فعلی پارکینگ شهرداری دارای قدمت بیش از دویست سال است. سفارتخانه روسیه در اینجا بوده است. بسیاری از کنشگران عرصه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در همین مکان زیسته‌اند. حوادث بسیاری در این مکان رخ‌داده است. بازنمایی این مکان در رمان شادکامان دره قره‌سو و یا آثار دیگری وجود دارد.
تنها در درون این متون است که این تاریخ حفظ‌شده است. در درون شهر و کالبد آن آثاری از این تاریخ نیست. تاریخ از طریق یادمان سازی در فضای شهری تداوم می‌یابد. این بخش در این مکان تاریخی اتفاق نیفتاده است و دلیل اصلی آن پزشکان و کنشگران عرصه سلامت است که این مکان تاریخی را تغییر کاربری داده‌اند. مکان پارکینگ شهرداری می‌توانست در جای دیگری خارج از محدوده شهر و یا حتی محلات تازه توسعه‌یافته باشد و به بافت تاریخی و معنا بخش آن دست‌اندازی نکند. این دست‌اندازی به لحاظ معنایی و هویت شهری بسیار زیان‌بار است. سوم، از دست رفتن حیات شهری، بااینکه این منطقه همیشه شلوغ و پرجمعیت است اما برای ساکنین محلی مقوله آشنایی، هم‌جواری را از بین برده است و روابط تجاری و سرمایه‌ای را نهادینه کرده است. منظور این است که تمام فضاهای شهری به خرده‌فروشی، لوازم پزشکی و نظایر آن تغییر کاربری داده و جایی برای فضاهای فرهنگی و هنری باقی نمانده است. آن‌ها هرروز بیگانه‌های را می‌بینند که به لحاظ فرم و ریتم بدن با آن‌ها متفاوت‌اند. بیگانگانی که برای دیدار از فضاهای شهری به آنجا نیامده‌اند. و سرانجام مقوله مسئولیت اجتماعی پزشکان مطرح است. این طیف اجتماعی از قِبل خدمات‌رسانی در این مکان، پرستیژ اجتماعی و درآمد کسب می‌کنند. این موضوع مشکلی ندارد، اما مسئله به تکلیف و مسئولیت اجتماعی برمی‌گردد. در ادیان الهی به‌ویژه دین اسلام افراد مکلف به انجام بعضی امور هستند که پیامدهای اجتماعی ارزشمندی به دنبال دارد. برای مثال افراد برای این‌که مال حلالی داشته باشند باید خمس و زکات بدهند. بنگاه‌های مدرن نیز مسئولیت اجتماعی دارند و باید در قبال درآمدی که کسب می‌کنند، خدماتی به مردم ارائه دهند. ظاهراً پزشکان در این زمینه نقش‌آفرینی نمی‌کنند. برای مثال به دو مورد از آن‌ها اشاره می‌کنم. در بیشتر ساختمان پزشکان پارکینگ آسانسور وجود ندارد. بیماران به‌ویژه سالمندان توانایی رفت‌وآمد از پله‌های ساختمان را ندارند. به همین دلیل است که همیشه چندین نفر همراه بیماران سالخورده است و به بغرنج شدن ترافیک دامن می‌زنند. مسئله دیگر به رمپ و مناسب‌سازی فضاها برای عبور و مرور جانبازان و معلولین است. این عزیزان به‌راحتی نمی‌توانند برای مراجعه به پزشکان تردد نمایند. آن‌ها نیز نیازمند چندین همراه برای جابجایی هستند. تعبیه این دو مورد در ساختمان‌ها، درمانگاه‌های پارکینگ شهرداری اصلاً هزینه‌بر نیست. مواردی ازاین‌دست بسیارند. بنابراین بااینکه آن‌ها ترافیک زیادی را برای محلات مجاور به وجود آورده‌اند اما نقشی در عمران و آبادانی شهر (در حد مسئولیت اجتماعی) ندارند. در کل می‌توان گفت مسئولیت اجتماعی کنشگران عرصه سلامت، نمود کمی دارد. چنانچه همه بنگاه‌های تجاری، دانشگاه‌ها، پزشکان و گروه‌های دیگر، مسئولیت اجتماعی را جدی بگیرند. اندکی از رنج مردم کاسته می‌شود».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.