|

تئاتر کردستان در ناکجا آباد در گفتگو با حسن ترقی

مونا نصرتی: تئاتر یک واژه یونانی است به معنی نگاه . تئاتر را میتوان یکی از هنرهای هفتگانه برشمرد پیشکسوتان تئاتر معتقدند که سرچشمه ی آن ازآیین هاست . تئاتر یک هنر نمایشی است که بازیگرانش داستان ها رادر برابر تماشاکران نشان می دهند یک هنر دراماتیک نیزهست. تئاتربیش از هر چیزی به یک نمایشنامه ی خوب یک کارکردان نیاز دارد که شامل بازیگر؛صحنه آرایی؛موسیقی؛نورپردازی؛دکور؛ و........ نیاز دارد.
هنر تئاتر درایران پیشینه‌ای بلند دارد و یکی از بارزترین نوع بازی تئاتر را می شود در تعزیه دانست .
برای آشنایی بیشتر با هنر تئاتر، گفتگویی داشته‌ایم با حسن ترقی، نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر.
ترقی درمورد پیشینه ی تئاتر در استان کردستان گفت :تئاتراستان کردستان طبق شنیده ها از دبیرستانهای آن زمان آغاز شده، جوانان پر شوری که در دهه های۳۰ و۴۰ در این شهر با امکانات بسیار کم، تئاتر را روی صحنه میبردند.
همچنین درمورد هنرمندان برجسته این رشته هنری افزود: آقایان دکتر قطب الدین صادقی، بهروز غریب پور، سهیل پارسا همان جوانان دهه‌های سی و چهل هستند که اکنون از هنرمندان برجسته تئاتر نه تنها در ایران بلکه در سطح جهان هستند.
کسانی که ازهمین شهر کوچک شروع و پله های ترقی راطی نمودند. اساتید دیگری چون حسن پارسائی، ناصح کامکاری، تینو صالحی و بسیاری دیگر از هنرمندان بنام تئاتر این شهر هستند .
وی با اشاره به حضور تئاتر کردستان درفستیوال بین المللی هند گفت: فستیوالی که در هند برگزار شد یک فستیوال بین المللی بوده که به صورت رقابتی برگزار نشده و مقامی کسب نشده اما به تمام اعضای گروه لوح های تقدیرجهت شرکت در فستیوال اهدا شده ،اصولا تمام جشنواره هائی که در خارج از کشور برگزار می شود رقابتی نیست وجهت تبادل فرهنگ، آداب و رسوم ، و تفکرهای جمعی و فردی برگزار می شود .
حسن ترقی با توجه به مقام های کسب شده توسط تئاتر خیابانی، گفت : تئاتر مریوان، جشنواره تئاتر خیابانی است که تا کنون دوازده دوره آن برگزار شده علاقه بسیاری از هنرمندان تئاتر مریوان به نمایشهای خیابانی و تلاش مجدانه و مصرانه آنها موجب شد تئاتر خیابانی مریوان ابتدا در سطح منطقه سپس به صورت کشوری و بین المللی برگزار شود .
ترقی در ادامه با اشاره به مشکلات وحمایت‌های صورت گرفته درحوزه ی تئاتر افزود : تئاتر مانند فردی است که انگاریک بیماری خطرناک مسری دارد چرا که مسئولین و متولیان آن کمتر نزدیک آن می شوند و انکار این بیماری هر سال درصد واگیریش بیشتر می شود چون هر سال نسبت به سال قبل به آن کمتر توجه می شود .مسئولین علاقه ای به تئاتر نشان نمیدهند ،برگزاری جشنواره های متعدد دراستان (استانی،کردی،شهروندی و...) دردی از تئاتر نمی کاهد. حمایت مسئولین امر در ابتدا قطره چکانی بود اما اکنون بعد از گذشت یک دهه هیچ حمایتی از تئاتر نمی‌شود شهرسنندج که مرکز استان است حتی یک سالن مناسب تئاتر ندارد، تالار فروردین مجتمع فرهنگی هنری فجرسنندج درحال حاضر به بخش خصوصی واگذار شده و هنرمندان تئاتر برای تمرین و یا اجرا درآن باید مبلغی حدود سیصدهزار تومان برای یک ساعت بپردازند. سالنی که سر درب آن با عنوان (مجموعه تئاتر شهر) مزین شده و متعلق به هنرمندان تئاتر است .
انگار میخواهند جان این فرد بیمار را بگیرند مبادا مریضیش به دیگران سرایت کند .
سالهاست برای به روی صحنه بردن یک اثر نمایشی باید از جان مایه گذاشت ،از جیب شخصی هزینه کردو باهزاران مشکل متعدد دیگر دسته وپنچه نرم کرد،در مورد حمایت ها هم باید گفت اصلا حمایتی صورت نگرفته تا رضایتی حاصل شود .
برگزاری جشنواره ی استانی درشهرسنندج درسالهای اخیربسیارحقیرانه ودرسطح پایینی برگزارمی شود انکار میخواهند این جشنواره را نیزاز سر خود باز کنند،اجرای ۱۰تا ۱۲نمایش در طول دو روزشاید دادن مبالغ ناچیز۲۰۰ هزار تومانی به عنوان جایزه را حماییت می دانند .بسیاری از هنرمندان تئاتر این شهرخانه نشین شده اند واین خانه نشینی آنان انکار خوشایند عده ای نیز شده و میخواهند آن چند نفری هم که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشته اند نیز خانه نشین شود. تئاتر کردستان نفس های اخرش را میکشد،تئاتر بدون حمایت های معنوی ومالی مسئولین ،تئاتربدون مکان برای تمرین ،تئاتر بدون سالن برای اجراامکان پذیرنمی شود . تئاتر هنری است برای مردم ،تئاتر بااجراهایی عمومی برای مردم معنا پیدا می کند نه با جشنواره های سطح پایین و داورهایی سلیقه ای و رابطه ای و دادن لوحهای کاغذی چرا که این جشنواره هاو برگزاری آنها دردی دوا نمی کند .
تئاتر کردستان سالهاست موفقیت آنچنانی نداشته ،تشکیل گروه های متعدد تئاتری بنام‌های الف -ب-ج فقط و فقط موجب تفرقه بین هنرمندان تداتر شهرستان ها شده .زمانی در همین شهرکه کلا ۲۰ یا ۳۰ نفرتئاتری داشتیم تئاتر بسیار پویاترو موفق تر بود هر ساله تئاتر کردستان درجشنواره ی تئاتر فجرنماینده داشت اما در حال حاظرو در چند سال اخیرشاید هر پنچ سال یکبار.متاسفانه با شکل گیری این گروه ها بنام استقرار گروههای نمایشی در شهرستان ها انکار مرکز هنرهای نمایشی هنرمندان را دنبال نخود سیاه فرستاداند وباایجاد تفرقه بین دوستان پیشین تئاتر سالهاست موفقیت رنگ باخته است .زمانی که به دلایلی که ذکر شد جوانان این شهر تئاتر به صورت مداوم نمی بینند پر واضح است که متقاضی کم وکمتر می شود.در پایان ما باید این مسئله را درک کنیم اگر در شهری تعداد سالن های ورزشی وهنری کمتر ازانگشتان یک دست باشد تعداد جوانانی که به اعتیاد وفساد اخلاقی روی می آورند بیشتراز تعداد انگشتان لیک برتر فوتبال و تمامی هنرمندان تئاتر است . پس اگر کشورمان را دوس داریم و آینده ی مملکتمان برایمان اهمیت دارد،اگر اعتقاد داریم که جوانان آینده سازان این ملت اند پس برای، هنر،ارزش قائل شویم ،پای صحبت هنرمندان رنجور این شهربنشینیم و سعی کنیم مشکلات آنها راتا حدی حل کنیم .

مونا نصرتی: تئاتر یک واژه یونانی است به معنی نگاه . تئاتر را میتوان یکی از هنرهای هفتگانه برشمرد پیشکسوتان تئاتر معتقدند که سرچشمه ی آن ازآیین هاست . تئاتر یک هنر نمایشی است که بازیگرانش داستان ها رادر برابر تماشاکران نشان می دهند یک هنر دراماتیک نیزهست. تئاتربیش از هر چیزی به یک نمایشنامه ی خوب یک کارکردان نیاز دارد که شامل بازیگر؛صحنه آرایی؛موسیقی؛نورپردازی؛دکور؛ و........ نیاز دارد.
هنر تئاتر درایران پیشینه‌ای بلند دارد و یکی از بارزترین نوع بازی تئاتر را می شود در تعزیه دانست .
برای آشنایی بیشتر با هنر تئاتر، گفتگویی داشته‌ایم با حسن ترقی، نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر.
ترقی درمورد پیشینه ی تئاتر در استان کردستان گفت :تئاتراستان کردستان طبق شنیده ها از دبیرستانهای آن زمان آغاز شده، جوانان پر شوری که در دهه های۳۰ و۴۰ در این شهر با امکانات بسیار کم، تئاتر را روی صحنه میبردند.
همچنین درمورد هنرمندان برجسته این رشته هنری افزود: آقایان دکتر قطب الدین صادقی، بهروز غریب پور، سهیل پارسا همان جوانان دهه‌های سی و چهل هستند که اکنون از هنرمندان برجسته تئاتر نه تنها در ایران بلکه در سطح جهان هستند.
کسانی که ازهمین شهر کوچک شروع و پله های ترقی راطی نمودند. اساتید دیگری چون حسن پارسائی، ناصح کامکاری، تینو صالحی و بسیاری دیگر از هنرمندان بنام تئاتر این شهر هستند .
وی با اشاره به حضور تئاتر کردستان درفستیوال بین المللی هند گفت: فستیوالی که در هند برگزار شد یک فستیوال بین المللی بوده که به صورت رقابتی برگزار نشده و مقامی کسب نشده اما به تمام اعضای گروه لوح های تقدیرجهت شرکت در فستیوال اهدا شده ،اصولا تمام جشنواره هائی که در خارج از کشور برگزار می شود رقابتی نیست وجهت تبادل فرهنگ، آداب و رسوم ، و تفکرهای جمعی و فردی برگزار می شود .
حسن ترقی با توجه به مقام های کسب شده توسط تئاتر خیابانی، گفت : تئاتر مریوان، جشنواره تئاتر خیابانی است که تا کنون دوازده دوره آن برگزار شده علاقه بسیاری از هنرمندان تئاتر مریوان به نمایشهای خیابانی و تلاش مجدانه و مصرانه آنها موجب شد تئاتر خیابانی مریوان ابتدا در سطح منطقه سپس به صورت کشوری و بین المللی برگزار شود .
ترقی در ادامه با اشاره به مشکلات وحمایت‌های صورت گرفته درحوزه ی تئاتر افزود : تئاتر مانند فردی است که انگاریک بیماری خطرناک مسری دارد چرا که مسئولین و متولیان آن کمتر نزدیک آن می شوند و انکار این بیماری هر سال درصد واگیریش بیشتر می شود چون هر سال نسبت به سال قبل به آن کمتر توجه می شود .مسئولین علاقه ای به تئاتر نشان نمیدهند ،برگزاری جشنواره های متعدد دراستان (استانی،کردی،شهروندی و...) دردی از تئاتر نمی کاهد. حمایت مسئولین امر در ابتدا قطره چکانی بود اما اکنون بعد از گذشت یک دهه هیچ حمایتی از تئاتر نمی‌شود شهرسنندج که مرکز استان است حتی یک سالن مناسب تئاتر ندارد، تالار فروردین مجتمع فرهنگی هنری فجرسنندج درحال حاضر به بخش خصوصی واگذار شده و هنرمندان تئاتر برای تمرین و یا اجرا درآن باید مبلغی حدود سیصدهزار تومان برای یک ساعت بپردازند. سالنی که سر درب آن با عنوان (مجموعه تئاتر شهر) مزین شده و متعلق به هنرمندان تئاتر است .
انگار میخواهند جان این فرد بیمار را بگیرند مبادا مریضیش به دیگران سرایت کند .
سالهاست برای به روی صحنه بردن یک اثر نمایشی باید از جان مایه گذاشت ،از جیب شخصی هزینه کردو باهزاران مشکل متعدد دیگر دسته وپنچه نرم کرد،در مورد حمایت ها هم باید گفت اصلا حمایتی صورت نگرفته تا رضایتی حاصل شود .
برگزاری جشنواره ی استانی درشهرسنندج درسالهای اخیربسیارحقیرانه ودرسطح پایینی برگزارمی شود انکار میخواهند این جشنواره را نیزاز سر خود باز کنند،اجرای ۱۰تا ۱۲نمایش در طول دو روزشاید دادن مبالغ ناچیز۲۰۰ هزار تومانی به عنوان جایزه را حماییت می دانند .بسیاری از هنرمندان تئاتر این شهرخانه نشین شده اند واین خانه نشینی آنان انکار خوشایند عده ای نیز شده و میخواهند آن چند نفری هم که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشته اند نیز خانه نشین شود. تئاتر کردستان نفس های اخرش را میکشد،تئاتر بدون حمایت های معنوی ومالی مسئولین ،تئاتربدون مکان برای تمرین ،تئاتر بدون سالن برای اجراامکان پذیرنمی شود . تئاتر هنری است برای مردم ،تئاتر بااجراهایی عمومی برای مردم معنا پیدا می کند نه با جشنواره های سطح پایین و داورهایی سلیقه ای و رابطه ای و دادن لوحهای کاغذی چرا که این جشنواره هاو برگزاری آنها دردی دوا نمی کند .
تئاتر کردستان سالهاست موفقیت آنچنانی نداشته ،تشکیل گروه های متعدد تئاتری بنام‌های الف -ب-ج فقط و فقط موجب تفرقه بین هنرمندان تداتر شهرستان ها شده .زمانی در همین شهرکه کلا ۲۰ یا ۳۰ نفرتئاتری داشتیم تئاتر بسیار پویاترو موفق تر بود هر ساله تئاتر کردستان درجشنواره ی تئاتر فجرنماینده داشت اما در حال حاظرو در چند سال اخیرشاید هر پنچ سال یکبار.متاسفانه با شکل گیری این گروه ها بنام استقرار گروههای نمایشی در شهرستان ها انکار مرکز هنرهای نمایشی هنرمندان را دنبال نخود سیاه فرستاداند وباایجاد تفرقه بین دوستان پیشین تئاتر سالهاست موفقیت رنگ باخته است .زمانی که به دلایلی که ذکر شد جوانان این شهر تئاتر به صورت مداوم نمی بینند پر واضح است که متقاضی کم وکمتر می شود.در پایان ما باید این مسئله را درک کنیم اگر در شهری تعداد سالن های ورزشی وهنری کمتر ازانگشتان یک دست باشد تعداد جوانانی که به اعتیاد وفساد اخلاقی روی می آورند بیشتراز تعداد انگشتان لیک برتر فوتبال و تمامی هنرمندان تئاتر است . پس اگر کشورمان را دوس داریم و آینده ی مملکتمان برایمان اهمیت دارد،اگر اعتقاد داریم که جوانان آینده سازان این ملت اند پس برای، هنر،ارزش قائل شویم ،پای صحبت هنرمندان رنجور این شهربنشینیم و سعی کنیم مشکلات آنها راتا حدی حل کنیم .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.