|

کُردها و حمایت از نوعی دیگر

همایون عباسی: یکی از اتفاقات خوب این روزها نامه حمایت 50 اقتصاد دان برجسته کشور از دکتر حسن روحانی بود. نه به این دلیل که اقتصاددان یا از چهره های علمی کشور هستند چه در این این ایام گروه های زیاد علمی، فرهنگی و هنری از این دولت اعلام حمایت کردند. بلکه نوع حمایت آنها است که خود دستاورد جدیدی محسوب می‌شود. آنها در نامه خود همزمان به چهار نکته اشاره کرده‌اند. اول ویرانه اقتصادی که دولت از احمدی نژاد تحویل گرفته است. دوم انتقاداتی که بر روحانی وارد است. سوم با وجود انتقاداتی که به این دولت وارد است اما دکتر روحانی در بسیاری از زمینه ها عملکرد نسبتا خوبی داشته و با این شرایط تداوم آن به نفع کشور است. و چهارم اگر این دولت ادامه یافت باید برنامه اقتصادی کارآمدتری داشته باشد. به گفته دکتر فاضلی این نوع حمایت یعنی اینکه ما پیشرفت کرده ایم. نکته مهم هم همین است که بی قید و شرط حمایت نمی‌کنند، نقاط ضعف و کم کاری‌ها را نادیده نگرفتند و انتظار عملکرد بهتر و برنامه‌های دقیق تری از دولت دارند. دولت خوب هم به معنای دولت بی نقص نیست و اگر دولتی چنین ادعایی داشته باشد به بیراهه رفته است. هر دولتی باید ضمن پذیرش ضعف‌های خود بستری فراهم کند تا بشود با آن با رویکردی انتقادی و سازنده وارد گفت‌وگو شد. تاختن به دولت در روز 16 آذر در حضور روحانی که سکانس هایی از آن در فیلم تبلیغاتی او آمد، تنها نمایی از نادرست بودن هجمه اصولگرایان در مناظرات علیه دولت مبنی بر تحمل نکردن مخالفان است.اما غرض از این اشاره کوتاه پرداخت به بلوغ مردم کُردستان در حمایت‌های سیاسی خود در این سال هاست. واقعیت این است بنا بر منطق همان نامه اقتصاد دانان، دولت روحانی اقداماتی در این سال ها در حوزه‌های مختلف در کُردستان انجام داده است. انتقاداتی هم بر عملکرد او وارد است. انتقاداتی که مانع نمره قبولی به وی نمی‌شود. ولی انتظار می رود دولت در صورت تداوم، برنامه‌های کارآمدتر و دقیق‌تری به منظور توسعه همه جانبه و متوازن این منطقه ارائه دهد. در بعد اقتصادی تلاش دولت این است از ثمرات برجام جذب سرمایه‌گذاری خارجی را تسریع ببخشد. مطمئنا مناطق کُردنشین با توجه به حجم بی‌کاری زیاد و از طرفی بسترهای بکر اقتصادی با توجه به موقعیت ژئوپولیتیک و ژئواکونومیک خود، یکی از مناطق مناسب برای جذب این سرمایه‌ها می تواند باشد.
اما مشکلی که در این میان وجود دارد و در هشت سال فراوانی فروش نفت در دولت گذشته هم به آن توجه چندانی نشد، نبود زیر ساخت‌های مناسب می‌باشد. وضعیت زیرساخت هایی چون جاده ، فرودگاه و حمل و نقل ریلی همخوانی زیادی با فرصت های اقتصادی این مناطق ندارد. تکمیل طرح‌هایی چون فرودگاه سقز، راه آهن همدان-سنندج، همدان-کرمانشاه و یا قطعه‌های باقی مانده بزرگراه شمال غرب-جنوب غرب کشور تنها بخش‌هایی است که عجالتا می‌تواند در دستور کار دولت قرار بگیرد. مزیت نسبی مناطق کُردنشین کشاورزی و دامپروی در کنار توریسم و صادرات است که با نگاهی کلان و مهیا شدن زیر ساخت ها می توان به شکوفا شدن این مزیت ها امیدوار بود.
توسعه کُردستان به توسعه کشور کمک می کند. بحران هایی که شهری چون تهران با آن در زمینه های مختلف از جمله آسیب های اجتماعی و زیست محیطی روبه رو است به خوبی تبعات منفی سیاست‌های مرکزگرای گذشته را نشان می دهد. دولت باید در تدوین برنامه های توسعه از پتانسیل های خود منطقه استفاده کند و با به کار گیری نیروهای بومی که نیازهای ملموس منطقه خود را به درستی می شناسند، اختیارات لازم را به آنها بدهد. تا هم هزینه های حاکمیتی کاهش یابد و هم توسعه تسریع پیدا کند.
به هر رو مناطق کُردنشین با نگاهی به گذشته و ضمن لحاظ نقاط قوت و ضعف عملکرد دولت دکتر روحانی، و تحلیل شرایط حساس منطقه و چشم انداز متصور، در روز 29 اردیبهشت، مشخص می کنند تا چه اندازه در ادامه کار این دولت و اعتماد به برنامه های آن در مقابل وعده های رنگین دیگر کاندیداها، مصمم هستند.

همایون عباسی: یکی از اتفاقات خوب این روزها نامه حمایت 50 اقتصاد دان برجسته کشور از دکتر حسن روحانی بود. نه به این دلیل که اقتصاددان یا از چهره های علمی کشور هستند چه در این این ایام گروه های زیاد علمی، فرهنگی و هنری از این دولت اعلام حمایت کردند. بلکه نوع حمایت آنها است که خود دستاورد جدیدی محسوب می‌شود. آنها در نامه خود همزمان به چهار نکته اشاره کرده‌اند. اول ویرانه اقتصادی که دولت از احمدی نژاد تحویل گرفته است. دوم انتقاداتی که بر روحانی وارد است. سوم با وجود انتقاداتی که به این دولت وارد است اما دکتر روحانی در بسیاری از زمینه ها عملکرد نسبتا خوبی داشته و با این شرایط تداوم آن به نفع کشور است. و چهارم اگر این دولت ادامه یافت باید برنامه اقتصادی کارآمدتری داشته باشد. به گفته دکتر فاضلی این نوع حمایت یعنی اینکه ما پیشرفت کرده ایم. نکته مهم هم همین است که بی قید و شرط حمایت نمی‌کنند، نقاط ضعف و کم کاری‌ها را نادیده نگرفتند و انتظار عملکرد بهتر و برنامه‌های دقیق تری از دولت دارند. دولت خوب هم به معنای دولت بی نقص نیست و اگر دولتی چنین ادعایی داشته باشد به بیراهه رفته است. هر دولتی باید ضمن پذیرش ضعف‌های خود بستری فراهم کند تا بشود با آن با رویکردی انتقادی و سازنده وارد گفت‌وگو شد. تاختن به دولت در روز 16 آذر در حضور روحانی که سکانس هایی از آن در فیلم تبلیغاتی او آمد، تنها نمایی از نادرست بودن هجمه اصولگرایان در مناظرات علیه دولت مبنی بر تحمل نکردن مخالفان است.اما غرض از این اشاره کوتاه پرداخت به بلوغ مردم کُردستان در حمایت‌های سیاسی خود در این سال هاست. واقعیت این است بنا بر منطق همان نامه اقتصاد دانان، دولت روحانی اقداماتی در این سال ها در حوزه‌های مختلف در کُردستان انجام داده است. انتقاداتی هم بر عملکرد او وارد است. انتقاداتی که مانع نمره قبولی به وی نمی‌شود. ولی انتظار می رود دولت در صورت تداوم، برنامه‌های کارآمدتر و دقیق‌تری به منظور توسعه همه جانبه و متوازن این منطقه ارائه دهد. در بعد اقتصادی تلاش دولت این است از ثمرات برجام جذب سرمایه‌گذاری خارجی را تسریع ببخشد. مطمئنا مناطق کُردنشین با توجه به حجم بی‌کاری زیاد و از طرفی بسترهای بکر اقتصادی با توجه به موقعیت ژئوپولیتیک و ژئواکونومیک خود، یکی از مناطق مناسب برای جذب این سرمایه‌ها می تواند باشد.
اما مشکلی که در این میان وجود دارد و در هشت سال فراوانی فروش نفت در دولت گذشته هم به آن توجه چندانی نشد، نبود زیر ساخت‌های مناسب می‌باشد. وضعیت زیرساخت هایی چون جاده ، فرودگاه و حمل و نقل ریلی همخوانی زیادی با فرصت های اقتصادی این مناطق ندارد. تکمیل طرح‌هایی چون فرودگاه سقز، راه آهن همدان-سنندج، همدان-کرمانشاه و یا قطعه‌های باقی مانده بزرگراه شمال غرب-جنوب غرب کشور تنها بخش‌هایی است که عجالتا می‌تواند در دستور کار دولت قرار بگیرد. مزیت نسبی مناطق کُردنشین کشاورزی و دامپروی در کنار توریسم و صادرات است که با نگاهی کلان و مهیا شدن زیر ساخت ها می توان به شکوفا شدن این مزیت ها امیدوار بود.
توسعه کُردستان به توسعه کشور کمک می کند. بحران هایی که شهری چون تهران با آن در زمینه های مختلف از جمله آسیب های اجتماعی و زیست محیطی روبه رو است به خوبی تبعات منفی سیاست‌های مرکزگرای گذشته را نشان می دهد. دولت باید در تدوین برنامه های توسعه از پتانسیل های خود منطقه استفاده کند و با به کار گیری نیروهای بومی که نیازهای ملموس منطقه خود را به درستی می شناسند، اختیارات لازم را به آنها بدهد. تا هم هزینه های حاکمیتی کاهش یابد و هم توسعه تسریع پیدا کند.
به هر رو مناطق کُردنشین با نگاهی به گذشته و ضمن لحاظ نقاط قوت و ضعف عملکرد دولت دکتر روحانی، و تحلیل شرایط حساس منطقه و چشم انداز متصور، در روز 29 اردیبهشت، مشخص می کنند تا چه اندازه در ادامه کار این دولت و اعتماد به برنامه های آن در مقابل وعده های رنگین دیگر کاندیداها، مصمم هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.