دوباره شیراز، دوباره امید
سیدسبحان تقوی
اردیبهشتِ شیراز و تلاشی دوباره برای خلق امید. این بار می آییم که سرِ زلف تقدیرِ میهن و سرنوشت شهرمان را به امیدی دوباره گره بزنیم؛ امیدی که خرداد 92 پس از آن روزهای تلخ و سخت به دل کاشتیم؛ اسفند و اردیبهشت 94 به جان به پایش نشستیم و اردیبهشت امسال، اندکی مانده به خرداد پر واقعه ثمرهی شیرینش را خواهیم چشید.
این بار دو انتخابات مهم پیش روی ماست: ریاست جمهوری و شوراهای شهر و روستا. در اولی شاید مشکلِ جدی ما و رقیب اصلی حسن روحانی،پرچمدار امید و تدبیر، عدم مشارکت در انتخابات و بی انگیزگی ناموجهمان برای حضور در پای صندوق هاست. ما که خوب می دانیم عدم مشارکت ما فی الواقع خود، نوعی مشارکت است که حاصلش به کام رقیب خواهد بود و بینصیبیاش از آنِ ما، در این فرصت کوتاه چند روزه تا انتخابات می کوشیم تا اطرافیانمان را مجاب کنیم که روز جمعه تنها چند دقیقه پای صندوق بایستند و به اعتدال و اصلاح و عقلانیت رأی بدهند تا مبادا به تکرار روزهای سخت سالهای پیش - سالهای 90 و91 که دیری از آن نگذشته - مردم ما دوباره ساعتها به دور از شأن و کرامتشان در صف های طولانی برای خرید مرغ و گوشت برزیلی و برنج تایلندی و هندی بایستند و شبها برای تهیهی دلار و سکه پشت در صرافیها بخوابند. انتخاب دوبارهی حسن روحانی انتخابِ تداوم عقلانیت و صلح و مدارا، بهبودی وضع معیشت و دوری از جنگ طلبی، خشونت خواهی و بیبرنامگی در اداره امور مملکتی است.و اما شهرمان شیراز؛ شیرازی که در این چندین و چند سال گذشته بهرغم تمام امکانهایی که داشت و دارد آنگونه که
باید قدر ندید و از بسیاری فرصت ها بی نصیب ماند. شیراز امروز ثمرهی سالها بی تدبیری در نحوهی ادارهی شهری ست که در اثر کوتاهی و بی تفاوتی ما در انتخاب آنها که مدیریتش را به دست میگرفتند، روزهای خوب به خود ندید. این بار میآییم هم برای مصلحت شهر و هم برای تدبیر وضع کشورمان. دوباره ایران، دوباره شیراز، دوباره امید.
هاتفم دوش چه خوش گفت که بر جور رقیب
همت مردم شیراز به فریاد آید
اردیبهشتِ شیراز و تلاشی دوباره برای خلق امید. این بار می آییم که سرِ زلف تقدیرِ میهن و سرنوشت شهرمان را به امیدی دوباره گره بزنیم؛ امیدی که خرداد 92 پس از آن روزهای تلخ و سخت به دل کاشتیم؛ اسفند و اردیبهشت 94 به جان به پایش نشستیم و اردیبهشت امسال، اندکی مانده به خرداد پر واقعه ثمرهی شیرینش را خواهیم چشید.
این بار دو انتخابات مهم پیش روی ماست: ریاست جمهوری و شوراهای شهر و روستا. در اولی شاید مشکلِ جدی ما و رقیب اصلی حسن روحانی،پرچمدار امید و تدبیر، عدم مشارکت در انتخابات و بی انگیزگی ناموجهمان برای حضور در پای صندوق هاست. ما که خوب می دانیم عدم مشارکت ما فی الواقع خود، نوعی مشارکت است که حاصلش به کام رقیب خواهد بود و بینصیبیاش از آنِ ما، در این فرصت کوتاه چند روزه تا انتخابات می کوشیم تا اطرافیانمان را مجاب کنیم که روز جمعه تنها چند دقیقه پای صندوق بایستند و به اعتدال و اصلاح و عقلانیت رأی بدهند تا مبادا به تکرار روزهای سخت سالهای پیش - سالهای 90 و91 که دیری از آن نگذشته - مردم ما دوباره ساعتها به دور از شأن و کرامتشان در صف های طولانی برای خرید مرغ و گوشت برزیلی و برنج تایلندی و هندی بایستند و شبها برای تهیهی دلار و سکه پشت در صرافیها بخوابند. انتخاب دوبارهی حسن روحانی انتخابِ تداوم عقلانیت و صلح و مدارا، بهبودی وضع معیشت و دوری از جنگ طلبی، خشونت خواهی و بیبرنامگی در اداره امور مملکتی است.و اما شهرمان شیراز؛ شیرازی که در این چندین و چند سال گذشته بهرغم تمام امکانهایی که داشت و دارد آنگونه که
باید قدر ندید و از بسیاری فرصت ها بی نصیب ماند. شیراز امروز ثمرهی سالها بی تدبیری در نحوهی ادارهی شهری ست که در اثر کوتاهی و بی تفاوتی ما در انتخاب آنها که مدیریتش را به دست میگرفتند، روزهای خوب به خود ندید. این بار میآییم هم برای مصلحت شهر و هم برای تدبیر وضع کشورمان. دوباره ایران، دوباره شیراز، دوباره امید.
هاتفم دوش چه خوش گفت که بر جور رقیب
همت مردم شیراز به فریاد آید
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.