|

چرا باید در انتخابات شرکت کنیم ؟

1- شرکت در انتخابات در نتیجه به سود مردم است
من شخصا معتقد هستم كه در تاريخ هيچ انتخاباتي صددرصد مقبول همه نبوده است. اما در اينجا هم بايد به دو نكته توجه كنم. يكي اينكه نامطلوب بودن امري نسبي است. داير بين نفي و اثبات و صفر و يك نيست. امر ذومراتبي است ما نمي‌توانيم به بهانه‌اي كه انتخابات مطلوب نيست آن را رها كنيم. رها كنيم، چه خواهد شد؟ اگر همين انتخابات را هم رها كنيم آيا به سود مردم خواهد بود يا خير؟ من مي‌گويم اگر در همين انتخابات كه شايد مطلوب صد در صد ما نباشد شركت كنيم، به سود مردم خواهد بود.
2- پاسخ به یک اشکال
كساني مي‌گويند كه بهره برداران وقتي ما اجتماع مي‌كنيم در مراكز رأي‌گيري از ازدحام و انبوهي و جمعيت ما به سود مقاصد خودشان و براي انگيزه‌هاي خودشان استفاده مي‌كنند. من مي‌گويم شكي در اين نيست اما جهان، جهان تزاحم‌ها است. كاري كه هيچ بهره‌برداري از آن نشود را چه كسي مي‌تواند انجام دهد؟ هيچ كاري در جهان نيست الا اينكه وقتي من انجام مي‌دهم مي‌شود كسي از اين كاري كه من انجام مي‌دهم سوءاستفاده هم بكند. ما وقتي توجه مي‌كنيم، مي‌بينيم اين بهره‌اي هم كه تصور مي‌كنيم بزرگ خواهد بود و مهم، آنقدرها هم اين گونه نخواهد بود. چون از نفس اجتماع ما به سود خودشان بهره مي‌برند اما از رايي كه بر اثر اجتماع ما از درون صندوق‌ها بيرون مي‌آيد، مردم بيشتر سود مي‌برند. در تمام انتخابات ديده‌ايد كه هر وقت ما اجتماع نكرده‌ايم، آن بهره‌اي كه مي‌گوييم برده مي‌شود از اجتماع ما كمتر شده است. به زبان ساده‌تر نفس اجتماع مورد سوء استفاده كساني است كه نيكخواه ملت نيستند اما رأيي كه از صندوق‌ها بيرون مي‌آيد اتفاقا نمي‌تواند مورد سوءاستفاده قرار بگيرد چون معمولا در اين گونه موارد بدون استثنا كسي راي آورده كه آن بهره‌برداران نمي‌خواسته‌اند كه او راي بياورد. بنابراين يك شادي هيجاني زودگذر چندروزه را بگذاريم براي برخي بماند تا يك شخص لااقل شايسته‌تر نماينده مجلس يا رييس‌جمهور يا هر مقام ديگري باشد كه نفع مردم در آن است.
3- غیر اخلاقی بودن بدیل های شرکت در انتخابات
نكته آخر اين است كه فرض كنيد كه ما نخواهيم از طريق انتخابات كه دموكراتيك‌ترين روش تغيير اجتماعي است، تغيير سياسي ايجاد كنيم. يعني با انتخابات قهر كنيم. در اين صورت دو شق بيشتر وجود ندارد. يكي اين است كه اصلا نمي‌خواهيم تغيير و اصلاحي صورت بگيرد كه علي‌القاعده نبايد اين گونه باشد.شق دوم اين است كه مي‌خواهيم تغيير و اصلاح باشد اما نمي‌خواهيم از طريق روش‌ دموكراتيك اصلاح يعني انتخابات باشد.
هيچ كدام از اينها بر انتخابات دموكراتيك رجحان ندارند. به تعبير ديگر ما يا طالب اصلاح هستيم يا نيستيم. اگر نيستيم كه هيچي. اما اگر طالب اصلاح هستيم، چند راه بيشتر وجود ندارد. يا روشهاي نامرسوم است و يا از راه اصلاحات پارلمانتاريستي و انتخابات است. اگر كسي كاملا از اصلاح رويگردان نشده باشد و بخواهد اصلاح ايجاد كند، در ميان اين راه‌ها، آيا بهترين راه اين نيست كه از طريق انتخابات اصلاح انجام دهيم؟
انتخابات بهتر است يا روشهاي ديگر.علي‌الخصوص بايد به يك نكته هم توجه داشت. همه آن راه‌هاي بديل غير از انتخابات، چون محيط را راديكاليزه مي‌كنند، كسي كه با اين روشها بر سر كار مي‌آيد، خود نيز راديكال مي‌شود. چون در يك محيط راديكاليزه و پر از خشونت رشد كرده است. كسي كه در يك محيط پر از خشونت رشد مي‌كند معنايش اين است كه از همه خشونت‌مندان، خشونت‌مندتر و خشن‌تر بوده است.
ولي اتفاقا وقتي مي‌خواهيد تغيير را از طريق انتخابات ايجاد كنيد، چون محيط راديكاليزه نيست، معمولا كساني هم كه بر سر كار مي‌آيند، انسان‌هايي راديكاليزه و راديكال و خشن نخواهند بود.
اميدوارم همه‌چيز بر وفق خير و صلاح مردم كشور ما پيش برود.
چون در دنياي امروز هر يك سال عقب‌افتادن از قافله فرهنگ و تمدن جهاني به معناي ٥٠ سال عقب افتادن است. دليل اين است تحولاتي كه در سطح جهان پيش مي‌آيند، نه تنها سرعت دارند بلكه شتاب هم دارند.
گفتگوی علی ورامینی با مصطفی ملکیان
روزنامه اعتماد 13 دی ماه 94

1- شرکت در انتخابات در نتیجه به سود مردم است
من شخصا معتقد هستم كه در تاريخ هيچ انتخاباتي صددرصد مقبول همه نبوده است. اما در اينجا هم بايد به دو نكته توجه كنم. يكي اينكه نامطلوب بودن امري نسبي است. داير بين نفي و اثبات و صفر و يك نيست. امر ذومراتبي است ما نمي‌توانيم به بهانه‌اي كه انتخابات مطلوب نيست آن را رها كنيم. رها كنيم، چه خواهد شد؟ اگر همين انتخابات را هم رها كنيم آيا به سود مردم خواهد بود يا خير؟ من مي‌گويم اگر در همين انتخابات كه شايد مطلوب صد در صد ما نباشد شركت كنيم، به سود مردم خواهد بود.
2- پاسخ به یک اشکال
كساني مي‌گويند كه بهره برداران وقتي ما اجتماع مي‌كنيم در مراكز رأي‌گيري از ازدحام و انبوهي و جمعيت ما به سود مقاصد خودشان و براي انگيزه‌هاي خودشان استفاده مي‌كنند. من مي‌گويم شكي در اين نيست اما جهان، جهان تزاحم‌ها است. كاري كه هيچ بهره‌برداري از آن نشود را چه كسي مي‌تواند انجام دهد؟ هيچ كاري در جهان نيست الا اينكه وقتي من انجام مي‌دهم مي‌شود كسي از اين كاري كه من انجام مي‌دهم سوءاستفاده هم بكند. ما وقتي توجه مي‌كنيم، مي‌بينيم اين بهره‌اي هم كه تصور مي‌كنيم بزرگ خواهد بود و مهم، آنقدرها هم اين گونه نخواهد بود. چون از نفس اجتماع ما به سود خودشان بهره مي‌برند اما از رايي كه بر اثر اجتماع ما از درون صندوق‌ها بيرون مي‌آيد، مردم بيشتر سود مي‌برند. در تمام انتخابات ديده‌ايد كه هر وقت ما اجتماع نكرده‌ايم، آن بهره‌اي كه مي‌گوييم برده مي‌شود از اجتماع ما كمتر شده است. به زبان ساده‌تر نفس اجتماع مورد سوء استفاده كساني است كه نيكخواه ملت نيستند اما رأيي كه از صندوق‌ها بيرون مي‌آيد اتفاقا نمي‌تواند مورد سوءاستفاده قرار بگيرد چون معمولا در اين گونه موارد بدون استثنا كسي راي آورده كه آن بهره‌برداران نمي‌خواسته‌اند كه او راي بياورد. بنابراين يك شادي هيجاني زودگذر چندروزه را بگذاريم براي برخي بماند تا يك شخص لااقل شايسته‌تر نماينده مجلس يا رييس‌جمهور يا هر مقام ديگري باشد كه نفع مردم در آن است.
3- غیر اخلاقی بودن بدیل های شرکت در انتخابات
نكته آخر اين است كه فرض كنيد كه ما نخواهيم از طريق انتخابات كه دموكراتيك‌ترين روش تغيير اجتماعي است، تغيير سياسي ايجاد كنيم. يعني با انتخابات قهر كنيم. در اين صورت دو شق بيشتر وجود ندارد. يكي اين است كه اصلا نمي‌خواهيم تغيير و اصلاحي صورت بگيرد كه علي‌القاعده نبايد اين گونه باشد.شق دوم اين است كه مي‌خواهيم تغيير و اصلاح باشد اما نمي‌خواهيم از طريق روش‌ دموكراتيك اصلاح يعني انتخابات باشد.
هيچ كدام از اينها بر انتخابات دموكراتيك رجحان ندارند. به تعبير ديگر ما يا طالب اصلاح هستيم يا نيستيم. اگر نيستيم كه هيچي. اما اگر طالب اصلاح هستيم، چند راه بيشتر وجود ندارد. يا روشهاي نامرسوم است و يا از راه اصلاحات پارلمانتاريستي و انتخابات است. اگر كسي كاملا از اصلاح رويگردان نشده باشد و بخواهد اصلاح ايجاد كند، در ميان اين راه‌ها، آيا بهترين راه اين نيست كه از طريق انتخابات اصلاح انجام دهيم؟
انتخابات بهتر است يا روشهاي ديگر.علي‌الخصوص بايد به يك نكته هم توجه داشت. همه آن راه‌هاي بديل غير از انتخابات، چون محيط را راديكاليزه مي‌كنند، كسي كه با اين روشها بر سر كار مي‌آيد، خود نيز راديكال مي‌شود. چون در يك محيط راديكاليزه و پر از خشونت رشد كرده است. كسي كه در يك محيط پر از خشونت رشد مي‌كند معنايش اين است كه از همه خشونت‌مندان، خشونت‌مندتر و خشن‌تر بوده است.
ولي اتفاقا وقتي مي‌خواهيد تغيير را از طريق انتخابات ايجاد كنيد، چون محيط راديكاليزه نيست، معمولا كساني هم كه بر سر كار مي‌آيند، انسان‌هايي راديكاليزه و راديكال و خشن نخواهند بود.
اميدوارم همه‌چيز بر وفق خير و صلاح مردم كشور ما پيش برود.
چون در دنياي امروز هر يك سال عقب‌افتادن از قافله فرهنگ و تمدن جهاني به معناي ٥٠ سال عقب افتادن است. دليل اين است تحولاتي كه در سطح جهان پيش مي‌آيند، نه تنها سرعت دارند بلكه شتاب هم دارند.
گفتگوی علی ورامینی با مصطفی ملکیان
روزنامه اعتماد 13 دی ماه 94

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.