رای ندادن ما چه پیامدهایی دارد؟
درباره تاثیر رای ندادن در بدتر شدن وضع کشور
بعضیها میگویند رأی نمیدهیم تا اینهایی که بر سر کار هستند، اعتبار خود را از دست بدهند. حقیقت این است که این طرز تفکر، کاملا اشتباه است.در انتخابات شورای شهر و روستا (سال81) در تهران فقط 13 درصد مردم شرکت کردند. یعنی 87 درصد قهر یا تحریم کردند. هیچجا و هيچكس از اعتبار نیفتاد. بلکه آبادگران (تیمی که الان بسیاری از چهره های آن حامی قالیباف و رئیسی هستند) پیروز انتخابات شدند. محمود احمدی نژاد را شهردار تهران کردند و جاده برای او هموار شد تا رئیس جمهور شود. این مهمترین دستاورد تحریم کنندگان و قهرکنندگان با صندوق رای در طول تاریخ ایران است. از تاریخ درس اگر نمی گیریم، دست کم عبرت بگیریم. بعضیها میگویند رأی نمیدهیم، چون به قول مارک تواین «آنجا كه آزادي نيست، اگر رأی دادن چیزی را تغییر میداد، اجازه نمیدادند که رأی بدهید!» او فقط همین یک جمله را نگفته، نقل میکنند که گفته است: «بيست سال بعد، بابت كارهايي كه نکردهای بيشتر افسوس میخوری تا بابت كارهايي كه کردهای. بنابراين، روحيه تسلیمپذیری را كنار بگذار، از حاشيه امنيت بيرون بيا، جستجو كن، بگرد، آرزو كن و كشف كن». فراموش نکنیم که سال ۸۴ احمدینژاد مدیون
کسانی نبود که به او رأی دادند، مدیون کسانی شد که اصلا رأی ندادند.
بعضی ها می گویند رای نمی دهیم، چون در این کشور دموکراسی وجود ندارد. حقیقت این است که ایران سرزمینی است که در غرب آن داعش، مردم را زنده زنده در قفس می سوزاند، در شرق آن پشمینه پوش های طالبان به روی دختران اسید می پاشند که به مدرسه نروند، در جنوب و شمال شرايط خودش را دارد.
ما در قلب خاورمیانه زندگی می کنیم نه دامنه های آلپ. اینجا سوئیس نیست. دمکراسی را هیچ فروشگاهی بسته بندی شده نمی فروشد. دمکراسی آموختنی است و صندوق رای یک نشانه از دمکراسی. با آن قهر نکنیم.
بعضی ها می گویند ما رای نمی دهیم، چون موفق نمی شیم و هیچ چیز تغییر نمی کند. صدها نفر را دیده ایم که می گویند اگر من هم می رفتم دنبال فوتبال از «علی دایی» بهتر میشدم.
اگر من هم به جای دانشگاه ، می رفتم دنبال سینما از «رضا کیانیان» مشهورتر می شدم و ... برای آرزوهایتان بجنگید. نگذارید فقط آرزو بمانند.
اگر به آنها رسیدید به آرزوهایتان رسیده اید، اگر نرسیدید هم بعدها پشیمان نیستید. می دانید که در ظرف زمان و مکان «تمام سعی تان» را کردید، جنگیدید و نشد. دیگر پیش وجدان تان شرمسار نیستید. نگذارید تغییر اوضاع کشور که از آن ناراضی هستید فقط یک آرزو بماند. تلاش کنید. آلمان و ژاپن ویران شده هم خود به خود آباد نشدند، مردم شان به جای قهر و نفرین و انتظار معجزه برای آبادی کشورشان، مشارکت کردند. بعضیها میگویند رأی نمیدهیم،تا صدای اعتراضمان را به گوش دنیا برسانیم!.. واقعاً فکر میکنید در دنیایی که داعش مثل گوسفند سر آدمها را میبرد، در آفریقا قبیلهها با تبر همدیگر را میکشند، ماهیهای اقیانوس از خوردن گوشت تن بچههای مهاجر چاق شدهاند، در بخشهایی از سوریه مردم به خوردن گوشت سگ و گربه روی آوردند و دبیر کل سازمان ملل در مقابل این فجایع تنها به «ابراز نگرانی» کفایت میکند اصلاً کسی آن بیرون، به رأی ندادن شما فکر هم میکند؟! هوشمندانه انتخاب کنیم و رای بدهیم.
بعضیها میگویند رأی نمیدهیم تا اینهایی که بر سر کار هستند، اعتبار خود را از دست بدهند. حقیقت این است که این طرز تفکر، کاملا اشتباه است.در انتخابات شورای شهر و روستا (سال81) در تهران فقط 13 درصد مردم شرکت کردند. یعنی 87 درصد قهر یا تحریم کردند. هیچجا و هيچكس از اعتبار نیفتاد. بلکه آبادگران (تیمی که الان بسیاری از چهره های آن حامی قالیباف و رئیسی هستند) پیروز انتخابات شدند. محمود احمدی نژاد را شهردار تهران کردند و جاده برای او هموار شد تا رئیس جمهور شود. این مهمترین دستاورد تحریم کنندگان و قهرکنندگان با صندوق رای در طول تاریخ ایران است. از تاریخ درس اگر نمی گیریم، دست کم عبرت بگیریم. بعضیها میگویند رأی نمیدهیم، چون به قول مارک تواین «آنجا كه آزادي نيست، اگر رأی دادن چیزی را تغییر میداد، اجازه نمیدادند که رأی بدهید!» او فقط همین یک جمله را نگفته، نقل میکنند که گفته است: «بيست سال بعد، بابت كارهايي كه نکردهای بيشتر افسوس میخوری تا بابت كارهايي كه کردهای. بنابراين، روحيه تسلیمپذیری را كنار بگذار، از حاشيه امنيت بيرون بيا، جستجو كن، بگرد، آرزو كن و كشف كن». فراموش نکنیم که سال ۸۴ احمدینژاد مدیون
کسانی نبود که به او رأی دادند، مدیون کسانی شد که اصلا رأی ندادند.
بعضی ها می گویند رای نمی دهیم، چون در این کشور دموکراسی وجود ندارد. حقیقت این است که ایران سرزمینی است که در غرب آن داعش، مردم را زنده زنده در قفس می سوزاند، در شرق آن پشمینه پوش های طالبان به روی دختران اسید می پاشند که به مدرسه نروند، در جنوب و شمال شرايط خودش را دارد.
ما در قلب خاورمیانه زندگی می کنیم نه دامنه های آلپ. اینجا سوئیس نیست. دمکراسی را هیچ فروشگاهی بسته بندی شده نمی فروشد. دمکراسی آموختنی است و صندوق رای یک نشانه از دمکراسی. با آن قهر نکنیم.
بعضی ها می گویند ما رای نمی دهیم، چون موفق نمی شیم و هیچ چیز تغییر نمی کند. صدها نفر را دیده ایم که می گویند اگر من هم می رفتم دنبال فوتبال از «علی دایی» بهتر میشدم.
اگر من هم به جای دانشگاه ، می رفتم دنبال سینما از «رضا کیانیان» مشهورتر می شدم و ... برای آرزوهایتان بجنگید. نگذارید فقط آرزو بمانند.
اگر به آنها رسیدید به آرزوهایتان رسیده اید، اگر نرسیدید هم بعدها پشیمان نیستید. می دانید که در ظرف زمان و مکان «تمام سعی تان» را کردید، جنگیدید و نشد. دیگر پیش وجدان تان شرمسار نیستید. نگذارید تغییر اوضاع کشور که از آن ناراضی هستید فقط یک آرزو بماند. تلاش کنید. آلمان و ژاپن ویران شده هم خود به خود آباد نشدند، مردم شان به جای قهر و نفرین و انتظار معجزه برای آبادی کشورشان، مشارکت کردند. بعضیها میگویند رأی نمیدهیم،تا صدای اعتراضمان را به گوش دنیا برسانیم!.. واقعاً فکر میکنید در دنیایی که داعش مثل گوسفند سر آدمها را میبرد، در آفریقا قبیلهها با تبر همدیگر را میکشند، ماهیهای اقیانوس از خوردن گوشت تن بچههای مهاجر چاق شدهاند، در بخشهایی از سوریه مردم به خوردن گوشت سگ و گربه روی آوردند و دبیر کل سازمان ملل در مقابل این فجایع تنها به «ابراز نگرانی» کفایت میکند اصلاً کسی آن بیرون، به رأی ندادن شما فکر هم میکند؟! هوشمندانه انتخاب کنیم و رای بدهیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.