|

چرا فرانسه احمدی‌نژاد ندارد؟

سیامک کریمی- روزنامه نگار در یادداشتی نوشت: مدیریت کشور در حد فاصل سال‌های 84 تا 92، واژه جدیدی به ادبیات سیاسی ایران وارد کرد: «مدیریت احمدی‌نژادی.» این مدیریت، ویژگی‌هایی داشت که آن را از دیگر الگوهای کشورداری متمایز می‌کرد. مثلا تصمیم‌های خلق‌الساعه، تعطیلی مراکز مدیریتی، بی‌اعتنایی به نظرات کارشناسی، گفتار و کردار انتحاری، ارائه آمارهای عجیب، برکناری وزیر خارجه حین انجام ماموریت و...این ویژگی‌ها باعث شد تا مردم، رفته‌ رفته به واسطه همین ویژگی‌ها، میزان احمدی‌نژادی مسئولان داخلی و خارجی را بسنجند. مشهورترین نمونه در این زمینه دونالد ترامپ بود که در بسیاری از موارد، مشابهت‌های رفتاری خاصی با نمونه وطنی ما داشت اما در فرانسه، این الگوی مدیریتی وجود ندارد. البته وجود دارد اما خوشبختانه دستش به قدرت نمی‌رسد. چرا؟ پاسخ خیلی ساده است. حقیقت آن است که مردم فرانسه خیلی اهل غر زدن نیستند و عمل می‌کنند. فرانسه بالاترین نرخ مشارکت انتخاباتی‌ در جهان و اروپا را دارد. در این کشور بیش از 75 درصد مشارکت در انتخابات دیده می‌شود و حتی این نرخ به 85 درصد نیز می‌رسد.در انتخابات اخیر فرانسه، در حالی که جهان نگران پیروزی نامزد پوپولیست و راست افراطی بود که از قضا روابط بسیار خوبی با ترامپ دارد، مشارکت 75 درصدی مردم خیلی ساده تومار مدیریت دلهره‌آور فرانسوی را بست. آن هم در چه شرایطی؟ در این شرایط که تقریبا رئیس‌جمهور قبلی یعنی فرانسو اولاند، تمام انتظارات مردم را به یاس بدل کرده بود. وضعیت اولاند به حدی وخیم بود که حتی روزنامه لوموند پنج سال پیش و فردای پیروزی او در انتخابات تیتر زد: پیروزی مرد معمولی! حیرت‌انگیزی کار فرانسوی‌ها البته وقتی دو چندان می‌شود که بدانیم رئیس‌جمهوری در این کشور همه کاره است. از فرمانده کل نیروهای مسلح گرفته تا تعیین کننده اقتصاد و سیاست خارجی و...پس اگر رئیس‌جمهور در این کشور اثرگذار نباشد همه باید سریع مایوس شوند. اما حتی در این شرایط و در حالی که بود و نبود رئیس‌جمهور قبلی هیچ فرقی نداشت مردم فرانسه با صندوق رای قهر نکردند. در واقع بهتر است بگویم آن‌ها با تعیین سرنوشت‌شان قهر نکردند. بله؛ فرانسه، احمدی‌نژاد ندارد فقط به این دلیل که مردم‌شان روز انتخابات دوست دارند «صندوق نوردی» کنند. چه ایراد دارد حالا ما از صبر فرانسوی‌ها الگو برداری کنیم. آن‌ها شصت سال به این روش ادامه دادند. اگر سودی نبرده باشند - که قطعا برده‌اند- اما حداقل جلوی برآمدن مدیریت‌های آسیب‌ زا را گرفته‌اند.

سیامک کریمی- روزنامه نگار در یادداشتی نوشت: مدیریت کشور در حد فاصل سال‌های 84 تا 92، واژه جدیدی به ادبیات سیاسی ایران وارد کرد: «مدیریت احمدی‌نژادی.» این مدیریت، ویژگی‌هایی داشت که آن را از دیگر الگوهای کشورداری متمایز می‌کرد. مثلا تصمیم‌های خلق‌الساعه، تعطیلی مراکز مدیریتی، بی‌اعتنایی به نظرات کارشناسی، گفتار و کردار انتحاری، ارائه آمارهای عجیب، برکناری وزیر خارجه حین انجام ماموریت و...این ویژگی‌ها باعث شد تا مردم، رفته‌ رفته به واسطه همین ویژگی‌ها، میزان احمدی‌نژادی مسئولان داخلی و خارجی را بسنجند. مشهورترین نمونه در این زمینه دونالد ترامپ بود که در بسیاری از موارد، مشابهت‌های رفتاری خاصی با نمونه وطنی ما داشت اما در فرانسه، این الگوی مدیریتی وجود ندارد. البته وجود دارد اما خوشبختانه دستش به قدرت نمی‌رسد. چرا؟ پاسخ خیلی ساده است. حقیقت آن است که مردم فرانسه خیلی اهل غر زدن نیستند و عمل می‌کنند. فرانسه بالاترین نرخ مشارکت انتخاباتی‌ در جهان و اروپا را دارد. در این کشور بیش از 75 درصد مشارکت در انتخابات دیده می‌شود و حتی این نرخ به 85 درصد نیز می‌رسد.در انتخابات اخیر فرانسه، در حالی که جهان نگران پیروزی نامزد پوپولیست و راست افراطی بود که از قضا روابط بسیار خوبی با ترامپ دارد، مشارکت 75 درصدی مردم خیلی ساده تومار مدیریت دلهره‌آور فرانسوی را بست. آن هم در چه شرایطی؟ در این شرایط که تقریبا رئیس‌جمهور قبلی یعنی فرانسو اولاند، تمام انتظارات مردم را به یاس بدل کرده بود. وضعیت اولاند به حدی وخیم بود که حتی روزنامه لوموند پنج سال پیش و فردای پیروزی او در انتخابات تیتر زد: پیروزی مرد معمولی! حیرت‌انگیزی کار فرانسوی‌ها البته وقتی دو چندان می‌شود که بدانیم رئیس‌جمهوری در این کشور همه کاره است. از فرمانده کل نیروهای مسلح گرفته تا تعیین کننده اقتصاد و سیاست خارجی و...پس اگر رئیس‌جمهور در این کشور اثرگذار نباشد همه باید سریع مایوس شوند. اما حتی در این شرایط و در حالی که بود و نبود رئیس‌جمهور قبلی هیچ فرقی نداشت مردم فرانسه با صندوق رای قهر نکردند. در واقع بهتر است بگویم آن‌ها با تعیین سرنوشت‌شان قهر نکردند. بله؛ فرانسه، احمدی‌نژاد ندارد فقط به این دلیل که مردم‌شان روز انتخابات دوست دارند «صندوق نوردی» کنند. چه ایراد دارد حالا ما از صبر فرانسوی‌ها الگو برداری کنیم. آن‌ها شصت سال به این روش ادامه دادند. اگر سودی نبرده باشند - که قطعا برده‌اند- اما حداقل جلوی برآمدن مدیریت‌های آسیب‌ زا را گرفته‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.