|

مرد عصبانی و جای خالی زنان!

ندا فرامرزیان.مدیر مسئول هفته‌نامه حقوقی صوراسرافیل

انتخابات سال ٨٨ نوعی تازه از برنامه‌های تبلیغی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران به نمایش گذاشت که گرما و شور این پدیده را در اندک زمانی به اوج خود رساند. مناظره‌هایی که به فرصتی برای شناخت بیشتر منجر شد. فرصتی برای محک توانایی اشخاص در موقعیت‌های پرتنش و هیجانی ، البته این پدیده در دوره‌ی بعد هم تکرار شد؛ اما به شکلی کلاسیک و کنترل شده. در این روزها هم شاهد دور تازه‌ی این برنامه‌ها هستیم. می‌توان سایه سنگین سال ٨٨ را بر سر دو دوره‌ی اخیر هم مشاهده کرد. در سال ٩٢ صحنه‌هایی چون عتاب جلیلی از سوی دکتر ولایتی بر سر مذاکرات هسته‌ای و اشتباه قالیباف در پیش کشیدن بی‌مورد اتفاقات حادثه‌ کوی دانشگاه که پاسخ معروف دکتر روحانی را به دنبال داشت،"من سرهنگ نیستم، من حقوق دان هستم"؛ در ادها ماند. آن زمان هم خیلی از کارشناسان عنوان کردند، سردار قالیباف که از سال ٨٤ ردای نظامی از تن درآورد و در قامت رجلی سیاسی وارد کارزار شد و سودای ریاست جمهوری کرد، موضع و جامعه‌ هدف مشخصی برای خود تعریف نکرده است، به همین دلیل ادبیاتش آونگ‌وار تغییر می‌کند. گاهی طیف خاکستری و طبقه متوسط شهری را هدف قرار می دهد و گاهی جامعه هدف با گرایش مذهبی خاص!و در بیشتر اوقات هم هر دو گروه را،که در بیشتر مواقع باعث نارضایتی طیفی دیگر می‌شود. قالیباف بدون فعالیت سیاسی در حزبی خاص-اگر شهرداری را منصبی سیاسی به شمار نیاوریم-وارد عرصه‌ای شده که زیاد به مختصات آن آگاه نیست. مناظره‌ی اخیر از کاندیداهایی رونمایی کرد که همه دل در گرو حل مشکلات معیشتی مردمی دارند که در این سال‌ها بیشتر از هر زمانی دیگر اهمیت اقتصاد برای آنها پررنگ‌تر شده است. شعارهایی با مضمون توزیع پول و افزایش ارانه‌ بیشتر تنها گوشه‌ای از این وعده‌هاست. در مناظره‌ اول در فقدان شفافیت کارنامه کاندیداهای کمتر شناخته شده توسط عموم، نبود برنامه بیشتر از هر چیزی به چشم می‌آمد. موضوعی که در این روزها کمتر به آن پرداخته شد چهره‌ی برافروخته‌ی دکتر قالیباف بود که با رویکردی هیجانی قصد حمله و تخریب طرف مقابل داشت. حالتی که بیشتر حس انتقام را به ذهن متبادر می‌کرد. ولی باز هم دیدیم جهانگیری با آرامشی خاص ضمن نشان دادن تسلط خود بر عرصه‌ی اجرایی و کارنامه‌ی شهرداری، بدون اینکه بخواهد به حوادث حساسیت‌زای پلاسکو و املاک نجومی اشاره کند، به خوبی جواب قالیباف را داد. تا بار دیگر این نکته را به شهردار 12 ساله‌ی تهران ادآوردی کند که تهاجم بی‌محابا چه تخریب‌هایی می‌تواند به جبهه‌ی خودی وارد کند. جهانگیری به خوبی از فرصتی که قالیباف برای وی محیا کرده بود، استفاده و جایگاه جبهه‌ی اصلاحات و جای خالی جمعی از موثرترین شخصیت‌های این جناح را ادآوری کرد. عصبانیت شهردار تهران اما تبعات دیگری هم داشت. بلند کردن برگه‌ای به سبک احمدی‌نژاد رو به دوربین و بیان جمله‌ای از کی از کاندیداهای سال 88، بیشتر از هر زمان دیگری تلنگری زد به ساختار قدرت و جامعه نسبت به قابلیت بالقوه‌ی ظهور احمدی‌نژادی دیگر و جریانی اقتدارطلب، جریانی که در هشت سال زمامداری امور، کشور را به لبه‌ی پرتگاه کشاند. در مناظره امکان طرح برنامه‌های قابل اجرا و کارشناسی را از بین برد-هدفی که دکتر هاشمی‌طبا و میرسلیم تا حدی به دنبال آن بودند و در این بین نادیده گرفته شد- و در فضای آنلاین هجمه‌ی سنگینی علیه‌ی او به راه انداخت. قالیباف به قصد دوگانه‌سازی به سبک احمدی نژاد آمده است، دوگانه‌ای که روحانی را "نماینده‌ی دفاع از وضع موجود" و خود را در جایگاه "نماد تغییر" قرار دهد. تلاشی که به نظر نگارنده منجر به کی از بزرگترین اشتباهات عمر سیاسی وی شد-یک عقب‌گرد تاریخی به تمام‌معنا- و آن تقسیم جامعه‌ی درگیر با بسیاری از مشکلات و شکاف‌های اقتصادی و اجتماعی به دو گروه 96 درصد و چهار درصد بود. اعدادی که مشخص نیست بر چه مبنایی است و چرا 97 و سه نه ا 95 و پنج درصد! تقسیمی که به تمامی در تضاد با آرمان‌های انقلابی است که هنوز بعد از سال ها کشور برای نگه داشت آن هزینه می‌کند. مردمی که دارند هزینه این ایستادگی را با تحمل سخت‌ترین فشارها می‌پردازند. ابهامی دیگر که کی از اصلاح طلبان به درستی اشاره کرد این است قالیباف خود در کدام دسته قرار می‌گیرد؟ ابهام و سوالاتی که باید در روزهای آتی پاسخ‌گوی آنها باشد. اصولگرایان چنان ذوق زده "اقتصاد" را برجسته کردند گویی از خاطر بردند که روحانی با رفع تحریم‌ها، برجام و تنش زدایی و تلاش برای احیای بسیاری از کارخانه‌ها هدفی جز اشتغال و اقتصاد دنبال می‌کرده است. برجام نماد تغییر است. در فضای برجام است که می‌توان امیدوار بود با در پی گرفتن روندی عقلانی، وضعیت کشور را به ثباتی نسبی رساند. اصولگرایی ایرانی همزاد قدرت است.
وقتی که همه در سال 84 احمدی‌نژاد راتایید کردند و حال کی پس از دیگری از او اعلام برائت می‌کنند. در حالی همه در جایگاه منتقد نشستند که هیچ کدام نمی‌گویند دولت گذشته کشور را به چه شرایطی رسانده بود. بی‌برنامه‌گی و حرف‌های کلی بیش از هر چیزی در این ساختار مناظره‌ها توی ذوق می‌زند. صدا و سیما در این چارچوبی که تعریف کرده نمی‌تواند در نقش نماینده‌ی افکار عمومی و مردم قرار گیرد. در اولین مناظره باز هم اتهامات زیادی ردو‌بدل شد و بعد از آن رسانه‌های هر جناح سعی کردند نشان دهند ادعاهای طرف مقابل دروغ است. به نظر می‌رسد مجری چنین برنامه‌ای به جای نقش وقت نگه‌دار در چنین مواقعی باید از مراجع ذی‌صلاح مانند مراکز آماری راستی آزمایی کند تا مردم با تعدادی ادعای متناقض رها نشوند.آنقدر که به طور کلی از مفاهیمی مبهم بدون برنامه ای خاص در مناظره حرف زده شد از اقشاری که نیازهایشان در اولویت است گفته نشد. زنان به عنوان نیمی از جامعه در گفتار کاندیداها جایی نداشتند و مشخص نشد برای این گروه چه برنامه‌ای دارند. گذشته از ک سری تغییرات جزئی در دولت ما اراده‌ای همه جانبه مبنی بر حضور همه جانبه‌ی زنان در اجتماع از طرف هسته‌ی قدرت شاهد نبودیم. این روز ها مصادف با روز کارگر و معلم است و این گروه‌ها هم سهمی در مناظره ها نداشتند. در این وضعیت آشفته‌ی خاورمیانه که ایران در قلب تحولات منطقه در معرض تهدیدهای بسیاری است لازم است کاندیداهای پست اجرایی کشور برنامه‌های کلان خود برای عبور کشور از این تلاطم بیان کنند. عبوری که توام با نگاه به منطقه نیاز به توجه ویژه به ساختار متکثر داخل هم دارد. عجالتا مردم شاهد حجم زیاد وعده ها و تهمت‌ها هستند.

انتخابات سال ٨٨ نوعی تازه از برنامه‌های تبلیغی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران به نمایش گذاشت که گرما و شور این پدیده را در اندک زمانی به اوج خود رساند. مناظره‌هایی که به فرصتی برای شناخت بیشتر منجر شد. فرصتی برای محک توانایی اشخاص در موقعیت‌های پرتنش و هیجانی ، البته این پدیده در دوره‌ی بعد هم تکرار شد؛ اما به شکلی کلاسیک و کنترل شده. در این روزها هم شاهد دور تازه‌ی این برنامه‌ها هستیم. می‌توان سایه سنگین سال ٨٨ را بر سر دو دوره‌ی اخیر هم مشاهده کرد. در سال ٩٢ صحنه‌هایی چون عتاب جلیلی از سوی دکتر ولایتی بر سر مذاکرات هسته‌ای و اشتباه قالیباف در پیش کشیدن بی‌مورد اتفاقات حادثه‌ کوی دانشگاه که پاسخ معروف دکتر روحانی را به دنبال داشت،"من سرهنگ نیستم، من حقوق دان هستم"؛ در ادها ماند. آن زمان هم خیلی از کارشناسان عنوان کردند، سردار قالیباف که از سال ٨٤ ردای نظامی از تن درآورد و در قامت رجلی سیاسی وارد کارزار شد و سودای ریاست جمهوری کرد، موضع و جامعه‌ هدف مشخصی برای خود تعریف نکرده است، به همین دلیل ادبیاتش آونگ‌وار تغییر می‌کند. گاهی طیف خاکستری و طبقه متوسط شهری را هدف قرار می دهد و گاهی جامعه هدف با گرایش مذهبی خاص!و در بیشتر اوقات هم هر دو گروه را،که در بیشتر مواقع باعث نارضایتی طیفی دیگر می‌شود. قالیباف بدون فعالیت سیاسی در حزبی خاص-اگر شهرداری را منصبی سیاسی به شمار نیاوریم-وارد عرصه‌ای شده که زیاد به مختصات آن آگاه نیست. مناظره‌ی اخیر از کاندیداهایی رونمایی کرد که همه دل در گرو حل مشکلات معیشتی مردمی دارند که در این سال‌ها بیشتر از هر زمانی دیگر اهمیت اقتصاد برای آنها پررنگ‌تر شده است. شعارهایی با مضمون توزیع پول و افزایش ارانه‌ بیشتر تنها گوشه‌ای از این وعده‌هاست. در مناظره‌ اول در فقدان شفافیت کارنامه کاندیداهای کمتر شناخته شده توسط عموم، نبود برنامه بیشتر از هر چیزی به چشم می‌آمد. موضوعی که در این روزها کمتر به آن پرداخته شد چهره‌ی برافروخته‌ی دکتر قالیباف بود که با رویکردی هیجانی قصد حمله و تخریب طرف مقابل داشت. حالتی که بیشتر حس انتقام را به ذهن متبادر می‌کرد. ولی باز هم دیدیم جهانگیری با آرامشی خاص ضمن نشان دادن تسلط خود بر عرصه‌ی اجرایی و کارنامه‌ی شهرداری، بدون اینکه بخواهد به حوادث حساسیت‌زای پلاسکو و املاک نجومی اشاره کند، به خوبی جواب قالیباف را داد. تا بار دیگر این نکته را به شهردار 12 ساله‌ی تهران ادآوردی کند که تهاجم بی‌محابا چه تخریب‌هایی می‌تواند به جبهه‌ی خودی وارد کند. جهانگیری به خوبی از فرصتی که قالیباف برای وی محیا کرده بود، استفاده و جایگاه جبهه‌ی اصلاحات و جای خالی جمعی از موثرترین شخصیت‌های این جناح را ادآوری کرد. عصبانیت شهردار تهران اما تبعات دیگری هم داشت. بلند کردن برگه‌ای به سبک احمدی‌نژاد رو به دوربین و بیان جمله‌ای از کی از کاندیداهای سال 88، بیشتر از هر زمان دیگری تلنگری زد به ساختار قدرت و جامعه نسبت به قابلیت بالقوه‌ی ظهور احمدی‌نژادی دیگر و جریانی اقتدارطلب، جریانی که در هشت سال زمامداری امور، کشور را به لبه‌ی پرتگاه کشاند. در مناظره امکان طرح برنامه‌های قابل اجرا و کارشناسی را از بین برد-هدفی که دکتر هاشمی‌طبا و میرسلیم تا حدی به دنبال آن بودند و در این بین نادیده گرفته شد- و در فضای آنلاین هجمه‌ی سنگینی علیه‌ی او به راه انداخت. قالیباف به قصد دوگانه‌سازی به سبک احمدی نژاد آمده است، دوگانه‌ای که روحانی را "نماینده‌ی دفاع از وضع موجود" و خود را در جایگاه "نماد تغییر" قرار دهد. تلاشی که به نظر نگارنده منجر به کی از بزرگترین اشتباهات عمر سیاسی وی شد-یک عقب‌گرد تاریخی به تمام‌معنا- و آن تقسیم جامعه‌ی درگیر با بسیاری از مشکلات و شکاف‌های اقتصادی و اجتماعی به دو گروه 96 درصد و چهار درصد بود. اعدادی که مشخص نیست بر چه مبنایی است و چرا 97 و سه نه ا 95 و پنج درصد! تقسیمی که به تمامی در تضاد با آرمان‌های انقلابی است که هنوز بعد از سال ها کشور برای نگه داشت آن هزینه می‌کند. مردمی که دارند هزینه این ایستادگی را با تحمل سخت‌ترین فشارها می‌پردازند. ابهامی دیگر که کی از اصلاح طلبان به درستی اشاره کرد این است قالیباف خود در کدام دسته قرار می‌گیرد؟ ابهام و سوالاتی که باید در روزهای آتی پاسخ‌گوی آنها باشد. اصولگرایان چنان ذوق زده "اقتصاد" را برجسته کردند گویی از خاطر بردند که روحانی با رفع تحریم‌ها، برجام و تنش زدایی و تلاش برای احیای بسیاری از کارخانه‌ها هدفی جز اشتغال و اقتصاد دنبال می‌کرده است. برجام نماد تغییر است. در فضای برجام است که می‌توان امیدوار بود با در پی گرفتن روندی عقلانی، وضعیت کشور را به ثباتی نسبی رساند. اصولگرایی ایرانی همزاد قدرت است.
وقتی که همه در سال 84 احمدی‌نژاد راتایید کردند و حال کی پس از دیگری از او اعلام برائت می‌کنند. در حالی همه در جایگاه منتقد نشستند که هیچ کدام نمی‌گویند دولت گذشته کشور را به چه شرایطی رسانده بود. بی‌برنامه‌گی و حرف‌های کلی بیش از هر چیزی در این ساختار مناظره‌ها توی ذوق می‌زند. صدا و سیما در این چارچوبی که تعریف کرده نمی‌تواند در نقش نماینده‌ی افکار عمومی و مردم قرار گیرد. در اولین مناظره باز هم اتهامات زیادی ردو‌بدل شد و بعد از آن رسانه‌های هر جناح سعی کردند نشان دهند ادعاهای طرف مقابل دروغ است. به نظر می‌رسد مجری چنین برنامه‌ای به جای نقش وقت نگه‌دار در چنین مواقعی باید از مراجع ذی‌صلاح مانند مراکز آماری راستی آزمایی کند تا مردم با تعدادی ادعای متناقض رها نشوند.آنقدر که به طور کلی از مفاهیمی مبهم بدون برنامه ای خاص در مناظره حرف زده شد از اقشاری که نیازهایشان در اولویت است گفته نشد. زنان به عنوان نیمی از جامعه در گفتار کاندیداها جایی نداشتند و مشخص نشد برای این گروه چه برنامه‌ای دارند. گذشته از ک سری تغییرات جزئی در دولت ما اراده‌ای همه جانبه مبنی بر حضور همه جانبه‌ی زنان در اجتماع از طرف هسته‌ی قدرت شاهد نبودیم. این روز ها مصادف با روز کارگر و معلم است و این گروه‌ها هم سهمی در مناظره ها نداشتند. در این وضعیت آشفته‌ی خاورمیانه که ایران در قلب تحولات منطقه در معرض تهدیدهای بسیاری است لازم است کاندیداهای پست اجرایی کشور برنامه‌های کلان خود برای عبور کشور از این تلاطم بیان کنند. عبوری که توام با نگاه به منطقه نیاز به توجه ویژه به ساختار متکثر داخل هم دارد. عجالتا مردم شاهد حجم زیاد وعده ها و تهمت‌ها هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.