|

دو نکته کلیدی در تحلیل عملکرد دولت تدبیر و امید

ناصر کریمیان

در تحلیل و تفسیر عملکرد دولت یازدهم ضرورت دارد منطقی، مستدل و واقع بینانه مورد ارزیابی قرار گیرد و فراتر از آن اذعان شود به اینکه دولت تدبیر و امید در چه شرایطی سکانداری دولت رو برعهده گرفته است که بعضاً و گاهی افرادی در تحلیل‌هایشان آنرا با دولت اصلاحات قیاس می‌کنند که قطعاً قیاسی مع‌الفارق است. چرا که دولت اصلاحات، سکان مدیریتی کشور را از دولت سازندگی به ارث برده اما دولت روحانی، از دولت احساسی، پوپولیستی و بی برنامه دهم.
در این شرایط قیاس بین دولت اصلاحات و دولت تدبیر و امید غیرمنصفانه و غیرمنطقی به نظر می‌رسد چرا که عمران، پیشرفت و آبادانی بر روی چاله‌ها و خرابه‌های چهار چرخه‌ی دولت قبلی( اقتصاد - فرهنگ - سیاست - اجتماع) کاری بس هزینه بر، زمان‌بر و پر سر و صداست آنجا که آستانه تحمل و تلورانس افکار عمومی کاهش و سطح توقعات هم به سبب وعده‌های محقق نشده دولت دهم به درجه اشباع رسیده و از طرفی میزان سرمایه اجتماعی با مولفه‌های آن یعنی (اعتماد اجتماعی، مشارکت اجتماعی و انسجام اجتماعی) به پایین‌ترین حد خود تنزل یافت.اما نکته دوم؛ در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی گویا عده‌ای در کمین نشسته بودند تا دولت روحانی یا دولتی مشابه سر کار بیایند و سپس جسورانه و پیشروانه به بیان مطالبات و تمایلات تلنبار شده خویش بپردازند. لاجرم فضای مجازی هم اهلش را شناخت و همزمان و در موازات دولت تدبیر و امید پا به عرصه عمومی و خصوصی گذاشت و هر کسی با هر سلیقه و گرایشی آنچه دل تنگش خواست بی پروا بیان نمود. خروجی چنین کاربستی، ایجاد فضای باز سیاسی و اجتماعی‌ است که قطعاً با افزایش سواد و تحلیل رسانه‌ای نه تنها تهدید نیست بلکه فرصت هم قلمداد می‌شود. بار سنگین و طاقت فرسایی که دولت یازدهم با تدبیر و دور اندیشی و به تنهایی به دوش می‌کشد. اینجاست که دولت روحانی را آگاهانه و واقع بینانه، مظلوم‌ترین، صبورترین و شکیباترین دولت می‌دانم.

در تحلیل و تفسیر عملکرد دولت یازدهم ضرورت دارد منطقی، مستدل و واقع بینانه مورد ارزیابی قرار گیرد و فراتر از آن اذعان شود به اینکه دولت تدبیر و امید در چه شرایطی سکانداری دولت رو برعهده گرفته است که بعضاً و گاهی افرادی در تحلیل‌هایشان آنرا با دولت اصلاحات قیاس می‌کنند که قطعاً قیاسی مع‌الفارق است. چرا که دولت اصلاحات، سکان مدیریتی کشور را از دولت سازندگی به ارث برده اما دولت روحانی، از دولت احساسی، پوپولیستی و بی برنامه دهم.
در این شرایط قیاس بین دولت اصلاحات و دولت تدبیر و امید غیرمنصفانه و غیرمنطقی به نظر می‌رسد چرا که عمران، پیشرفت و آبادانی بر روی چاله‌ها و خرابه‌های چهار چرخه‌ی دولت قبلی( اقتصاد - فرهنگ - سیاست - اجتماع) کاری بس هزینه بر، زمان‌بر و پر سر و صداست آنجا که آستانه تحمل و تلورانس افکار عمومی کاهش و سطح توقعات هم به سبب وعده‌های محقق نشده دولت دهم به درجه اشباع رسیده و از طرفی میزان سرمایه اجتماعی با مولفه‌های آن یعنی (اعتماد اجتماعی، مشارکت اجتماعی و انسجام اجتماعی) به پایین‌ترین حد خود تنزل یافت.اما نکته دوم؛ در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی گویا عده‌ای در کمین نشسته بودند تا دولت روحانی یا دولتی مشابه سر کار بیایند و سپس جسورانه و پیشروانه به بیان مطالبات و تمایلات تلنبار شده خویش بپردازند. لاجرم فضای مجازی هم اهلش را شناخت و همزمان و در موازات دولت تدبیر و امید پا به عرصه عمومی و خصوصی گذاشت و هر کسی با هر سلیقه و گرایشی آنچه دل تنگش خواست بی پروا بیان نمود. خروجی چنین کاربستی، ایجاد فضای باز سیاسی و اجتماعی‌ است که قطعاً با افزایش سواد و تحلیل رسانه‌ای نه تنها تهدید نیست بلکه فرصت هم قلمداد می‌شود. بار سنگین و طاقت فرسایی که دولت یازدهم با تدبیر و دور اندیشی و به تنهایی به دوش می‌کشد. اینجاست که دولت روحانی را آگاهانه و واقع بینانه، مظلوم‌ترین، صبورترین و شکیباترین دولت می‌دانم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.