جنبش دانشجویی گذار از دوران تاریک به دوران امید
امیدعزیزیان.دبیر اسبق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کردستان
جنبش دانشجویی به عنوان جنبشی پیشقراول در دوران پس از انقلاب همواره در معادلات سیاسی نقش بسزایی ایفا کرده است. دانشجویان هم گام با جریانهای اصلاح طلبی برای گذار به دموکراسی و نهادینه کردن بازی سیاست در چارچوب عقلانیت تلاش کرده اند. دانشجویان در دوره هشت ساله دولت پيشين روزهای سختی را گذراندند، در واقع دانشجویان به عنوان آسان ترین طعمه تسویه حساب های جناحی، همیشه در تیررس برخورد بوده اند. جنبش دانشجویی همواره با گذار از دوران سخت برای بقا و آغازیدن دوباره به صحنه آمده است. دانشجویان گرچه پیشتاز دموکراسی خواهی و عدالت طلبی هستند اما با اتکای به عقلانیت و تحلیل وضع موجود گاها از خواستهای تحول خواهانه خود دست برداشته و همگام با جریانهای اصلاح اندیش به حداقلها اکتفا کرده اند عقبگرد جلوگیری کنند و آهسته تر به آرمان های خود نزدیک شوند.دولت روحانی که بر دوره هشت سال دولت پيشين«ناشناخته ها» آغاز به کار کرد، گامهای موثری در پیش برد آرمانهای بلند جنبش دانشجویی برداشته است که این مسئله ایجاب می کند که جنبش دانشجویی در تداوم تدبیر و امید در این ایام به جوش و خروش در آید و از سکوت و بی تفاوتی که استراتژی شکست است،
دست بردارد. در این یادداشت به پاره ای از دلایل حمایت جنبش دانشجویی از دکتر روحانی در انتخابات پیش رو اشاره می شود:
۱. جنبش دانشجویی در دوره هشت ساله دولت پيشين به نابودی کامل نزدیک شد، انحلال دفتر تحکیم وحدت، تعطیلی انجمن های اسلامی دانشجویان، توقیف جمعی نشریات، احکام سنگین کمیته های انضباطی تنها بخشی از برخوردهاي آن دوران بود، در کنار همه اینها نباید موازی کاری های دولت برای نابودی اصالت جنبش دانشجویی را فراموش کرد. مدیران دولت در کنار تعطیلی انجمن های اسلامی و سایر تشکل های همسو اقدام به تشکیل تشکل های با همین عناوین ولی تحت عنوان مستقل نمودند که کادر دانشجویی فعال در این تشکل ها بعضا از شاخه های اصلی تشکیلات دانشجویی راست افراطی بودند. در کنار تعطیلی کانون ها و نشریات مستقل در بیشتر دانشگاه ها راه برای فعالیت گسترده ای گروهی محدود از دانشجویان همسو با سیاست های دولت فراهم شد که یکه تازی می کردند و در واقع تک صدایی حاکم بر دانشگاها از سیاست های دولت در دانشگاه بود. با پیروزی روحانی انجمن های اسلامی دانشجویان جان تازه ای گرفتند و فعالیت های خود را از نو آغاز کردند. فضای سیاسی حاکم بر دانشگاه ها نه تک صدایی بلکه حضور گروه های مختلف دانشجویی و شادی و شور نسبی بود که با رعب و وحشت در آن دوران سیاه فرسنگ ها فاصله
داشت.
۲.صلح و ثبات سیاسی پایدار یکی از آرمان های جنبش دانشجویی است که همواره تلاش کرده اند با روشنگری در مقابل افراطی گری بایستند. جنبش دانشجویی برای تحقق ارزش های دموکراتیک نیاز کشور را نه در ماجراجویی خارجی بلکه در تفاهم و دیپلماسی با قدرت ها می داند. تیم دیپلماسی دولت روحانی با تاکید بر حقوق کشور و حضور فعالانه در عرصه های بین المللی ابتدا به باز سازی چهره ی مخدوش شده کشور در اذهان بین المللی پرداخت و سپس با اتکا به گفتگوی سازنده باقدرت های بزرگ بخشی از حقوق ملی را محقق ساخت و تهدید های جدی علیه کشور را متوقف کرد. سیاست خارجی فعلی کشور که بر مبنای راهبرد برد برد طراحی شده است، دقیقا از مشی جنبش دانشجویی پس از تثبیت انقلاب در حوزه سیاست خارجی بوده است.
۳.جنبش دانشجویی ضد تک صدایی در جامعه بوده، لذا سیاست های حاکم بر کشور در آن هشت سال با روح جنبش دانشجویی در تقابل بود. تک صدایی حاکم بر فضای سیاسی در کنار بگیر و به بندهای گسترده، دانشجویان را به واکنش واداشت. واکنش دانشجویان نیز مانند فضای کلی حاکم بر کشور هزینه های بی شماری در پی داشت. دولت روحانی تا حدودی با گشایش فضای سیاسی حاکم بر کشور راه های گفت وگو را تسهیل نمود، مطبوعات و نهادهای مدنی توانستند دوباره فعالیت خود را آغاز کنند، در کنار همه این موارد فضای مجازی به صورت گسترده با تبادل اطلاعات به بازتر شدن فضای سیاسی کمک کرد. به طور کلی از نظر سیاسی وضعیت داخلی کشور به شکلی نسبی بهتر شد و این مسئله با خواست جنبش دانشجویی همراه است.
۴.جنبش دانشجویی علاوه بر سیاست در حوزه اقتصادی نیز با دنبال کردن عدالت محوری همواره به نابرابری های اقتصادی واکنش نشان داده است. اوضاع نابسامان اقتصادی و ویژه خواری های گسترده در دوران سیاهی ایران بر کسی پوشیده نبود. رانت های اقتصادی کشور را به ورطه نابودی کامل پیش می راند. دولت به حضور اقتصاددان ها در بین دانشجویان بسیار حساس بود. گرچه بخشی از فسادهای گسترده ی آن دوران هنوز نهان مانده است اما دولت روحانی با اتکا به عقلانیت اقتصادی و جلوگیری از ویژه خواری و مهمتر از همه قبول فساد در صورت وقوع و برخورد جدی با آن، گام موثری در راه تحقق عدالت اقتصادی و جلوگیری از فاحش تر شدن فاصله طبقاتی انجام داد.
گرچه ویرانی های آن دوران گسترده تر از آن بود که طی چهار سال همه چیز را از نو ساخت اما گام ها در این زمینه بر پایه ی عقلانیت است که همین مسئله دانشجویان را مجاب می کند که به تداوم گفتمان فوق، اعتماد کنند.در پایان باید اذعان داشت اقدامات و عملکرد دولت روحانی به طور کامل مطلوب جنبش دانشجویی آرمان خواه نبوده اما روند فعلی هرچند به کندی اما در مسیر درستی قرار دارد. جنبش دانشجویی پس از دوران تاریک یاد گرفته است که از بخشی از خواسته های خود به صورت مقطعی دست بردارد و همراه و همگام با دولت به صورت آهسته و پیوسته به باز سازی ویرانه ها بپردازد و به آینده امیدوار باشد.
جنبش دانشجویی به عنوان جنبشی پیشقراول در دوران پس از انقلاب همواره در معادلات سیاسی نقش بسزایی ایفا کرده است. دانشجویان هم گام با جریانهای اصلاح طلبی برای گذار به دموکراسی و نهادینه کردن بازی سیاست در چارچوب عقلانیت تلاش کرده اند. دانشجویان در دوره هشت ساله دولت پيشين روزهای سختی را گذراندند، در واقع دانشجویان به عنوان آسان ترین طعمه تسویه حساب های جناحی، همیشه در تیررس برخورد بوده اند. جنبش دانشجویی همواره با گذار از دوران سخت برای بقا و آغازیدن دوباره به صحنه آمده است. دانشجویان گرچه پیشتاز دموکراسی خواهی و عدالت طلبی هستند اما با اتکای به عقلانیت و تحلیل وضع موجود گاها از خواستهای تحول خواهانه خود دست برداشته و همگام با جریانهای اصلاح اندیش به حداقلها اکتفا کرده اند عقبگرد جلوگیری کنند و آهسته تر به آرمان های خود نزدیک شوند.دولت روحانی که بر دوره هشت سال دولت پيشين«ناشناخته ها» آغاز به کار کرد، گامهای موثری در پیش برد آرمانهای بلند جنبش دانشجویی برداشته است که این مسئله ایجاب می کند که جنبش دانشجویی در تداوم تدبیر و امید در این ایام به جوش و خروش در آید و از سکوت و بی تفاوتی که استراتژی شکست است،
دست بردارد. در این یادداشت به پاره ای از دلایل حمایت جنبش دانشجویی از دکتر روحانی در انتخابات پیش رو اشاره می شود:
۱. جنبش دانشجویی در دوره هشت ساله دولت پيشين به نابودی کامل نزدیک شد، انحلال دفتر تحکیم وحدت، تعطیلی انجمن های اسلامی دانشجویان، توقیف جمعی نشریات، احکام سنگین کمیته های انضباطی تنها بخشی از برخوردهاي آن دوران بود، در کنار همه اینها نباید موازی کاری های دولت برای نابودی اصالت جنبش دانشجویی را فراموش کرد. مدیران دولت در کنار تعطیلی انجمن های اسلامی و سایر تشکل های همسو اقدام به تشکیل تشکل های با همین عناوین ولی تحت عنوان مستقل نمودند که کادر دانشجویی فعال در این تشکل ها بعضا از شاخه های اصلی تشکیلات دانشجویی راست افراطی بودند. در کنار تعطیلی کانون ها و نشریات مستقل در بیشتر دانشگاه ها راه برای فعالیت گسترده ای گروهی محدود از دانشجویان همسو با سیاست های دولت فراهم شد که یکه تازی می کردند و در واقع تک صدایی حاکم بر دانشگاها از سیاست های دولت در دانشگاه بود. با پیروزی روحانی انجمن های اسلامی دانشجویان جان تازه ای گرفتند و فعالیت های خود را از نو آغاز کردند. فضای سیاسی حاکم بر دانشگاه ها نه تک صدایی بلکه حضور گروه های مختلف دانشجویی و شادی و شور نسبی بود که با رعب و وحشت در آن دوران سیاه فرسنگ ها فاصله
داشت.
۲.صلح و ثبات سیاسی پایدار یکی از آرمان های جنبش دانشجویی است که همواره تلاش کرده اند با روشنگری در مقابل افراطی گری بایستند. جنبش دانشجویی برای تحقق ارزش های دموکراتیک نیاز کشور را نه در ماجراجویی خارجی بلکه در تفاهم و دیپلماسی با قدرت ها می داند. تیم دیپلماسی دولت روحانی با تاکید بر حقوق کشور و حضور فعالانه در عرصه های بین المللی ابتدا به باز سازی چهره ی مخدوش شده کشور در اذهان بین المللی پرداخت و سپس با اتکا به گفتگوی سازنده باقدرت های بزرگ بخشی از حقوق ملی را محقق ساخت و تهدید های جدی علیه کشور را متوقف کرد. سیاست خارجی فعلی کشور که بر مبنای راهبرد برد برد طراحی شده است، دقیقا از مشی جنبش دانشجویی پس از تثبیت انقلاب در حوزه سیاست خارجی بوده است.
۳.جنبش دانشجویی ضد تک صدایی در جامعه بوده، لذا سیاست های حاکم بر کشور در آن هشت سال با روح جنبش دانشجویی در تقابل بود. تک صدایی حاکم بر فضای سیاسی در کنار بگیر و به بندهای گسترده، دانشجویان را به واکنش واداشت. واکنش دانشجویان نیز مانند فضای کلی حاکم بر کشور هزینه های بی شماری در پی داشت. دولت روحانی تا حدودی با گشایش فضای سیاسی حاکم بر کشور راه های گفت وگو را تسهیل نمود، مطبوعات و نهادهای مدنی توانستند دوباره فعالیت خود را آغاز کنند، در کنار همه این موارد فضای مجازی به صورت گسترده با تبادل اطلاعات به بازتر شدن فضای سیاسی کمک کرد. به طور کلی از نظر سیاسی وضعیت داخلی کشور به شکلی نسبی بهتر شد و این مسئله با خواست جنبش دانشجویی همراه است.
۴.جنبش دانشجویی علاوه بر سیاست در حوزه اقتصادی نیز با دنبال کردن عدالت محوری همواره به نابرابری های اقتصادی واکنش نشان داده است. اوضاع نابسامان اقتصادی و ویژه خواری های گسترده در دوران سیاهی ایران بر کسی پوشیده نبود. رانت های اقتصادی کشور را به ورطه نابودی کامل پیش می راند. دولت به حضور اقتصاددان ها در بین دانشجویان بسیار حساس بود. گرچه بخشی از فسادهای گسترده ی آن دوران هنوز نهان مانده است اما دولت روحانی با اتکا به عقلانیت اقتصادی و جلوگیری از ویژه خواری و مهمتر از همه قبول فساد در صورت وقوع و برخورد جدی با آن، گام موثری در راه تحقق عدالت اقتصادی و جلوگیری از فاحش تر شدن فاصله طبقاتی انجام داد.
گرچه ویرانی های آن دوران گسترده تر از آن بود که طی چهار سال همه چیز را از نو ساخت اما گام ها در این زمینه بر پایه ی عقلانیت است که همین مسئله دانشجویان را مجاب می کند که به تداوم گفتمان فوق، اعتماد کنند.در پایان باید اذعان داشت اقدامات و عملکرد دولت روحانی به طور کامل مطلوب جنبش دانشجویی آرمان خواه نبوده اما روند فعلی هرچند به کندی اما در مسیر درستی قرار دارد. جنبش دانشجویی پس از دوران تاریک یاد گرفته است که از بخشی از خواسته های خود به صورت مقطعی دست بردارد و همراه و همگام با دولت به صورت آهسته و پیوسته به باز سازی ویرانه ها بپردازد و به آینده امیدوار باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.