به سیاست زداها رای نمیدهم
محسن نیکخواه.رئیس شورای هماهنگی اصلاح طلبان شهرستان مریوان
۱. در میان اعضای فعلی و سابق شوراهای اسلامی شهر و روستا و نیز در میان کاندیداها، کسان بسیاری هستند که با افتخار میگویند ما فارغ از حرف و کار سیاسی، فقط به وظایف عمرانی خودمان در شورا عمل میکنیم و نیز از وابستگی به هر حزب و جناح و جریان و تشکل سیاسی احتراز مینماییم.اتفاقا این دسته از کنشگران عرصهی عمومی و سیاسی درست همانهایی هستند که در سراسر کشور هم پارلمان کشور و هم پارلمانهای شهر را دچار آفت كرده و میکشند. تحلیلگران و جریانهای سیاسی، نه تنها نباید به این افراد رأی بدهند بلکه باید در بهترین حالت، ساده لوحی و در حالت بدبینانه، سوء نیت ایشان را بر آفتاب افکنند و ایشان را با تمام جلوههای خطر آفرینیشان به مردم معرفی کنند. به دلایل زیر:
۲. اگر سیاست را "توزیع آمرانهی ارزشها"، یا "یا مبارزه برای قدرت"، یا "مديريت صلح آمیز یا غیر صلح آمیز روابط میان افراد و گروهها"، یا "هنر استفاده از امکانات" و یا "حکومت کردن بر انسانها" تعریف کنیم، شورا به تمام این معانی، "سیاسی" است.
مگر نفس انتخابات، حتا اگر برای انتخاب اعضای هیأت مدیرهی یک صندوق مالی خانوادگی هم باشد، میتواند غیر سیاسی باشد؟ مگر کاندیدا شدن برای دستیابی به یک منصب حتا اگر صد درصد به قصد خدمت باشد ، دستیابی به قدرت نیست؟ و مگر دستیابی به قدرت یک کار سیاسی نیست؟مگر شورا در کنار مجلس شورای اسلامی، ریاست جمهوری و مجلس خبرگان رهبری، یکی از چهار نهاد انتخابی در ساختار قدرت جمهوری اسلامی و بخشی از حاکمیت در این نظام نیست؟ پس چگونه میتواند حتا به معنای اخصّ کلمه، سیاسی نباشد؟
اگر این نهاد سیاسی نیست چرا تمام جريانها تمام تلاش خود را به کار میگیرند تا در ترکیب آن در دوران انتخابات و در نفوذ در آن، پس از انتخابات نقش داشته باشند؟
افرادی که بر طبل غیرسیاسی بودن شورا میکوبند و به سادگی از کنار این معانی روشن گذر میکنند، مطلقا لیاقت ورود به شورا را ندارند، چرا که یا شدیدا سادهلوح و بیدانشاند یا حقهباز و سودجو.
۳. این افراد، خواسته یا ناخواسته و آگاهانه یا ناآگاهانه، آب در آسیاب جناح انحصارطلب میریزند. نگاهی ساده به حیات سیاسی این جریان به آسانی به ما نشان میدهد که آنها مدام در تلاش برای سیاستزدایی از هر کنش جمعی و فردی هستند، مگر تنها در صورتی که مردم، تودهوار جهت حمایت از سیاستهای ایشان شعار بدهند و فریاد برآورند.
بنده چند سال پیش هم در یادداشتی دربارهی ادعای غیرسیاسی بودن شورای شهر از سوی یکی از اعضای آن نسبت به خطیر بودن این مسأله هشدار دادم که نباید ما عملا و با این شعار، شورا منقاد انحصار طلبانی بکنیم که دخالت مردم در سیاست را تنها زمانی مثبت میدانند که تابع و تسلیم و سیاهی لشکر ایشان باشند و در غیر این صورت، سیاست در نظر ایشان به زبان صریح و ساده، یک جُرم است.
۴. این افراد با طرح شعار غیرسیاسی و مستقل بودن اگر دقت شود، عملا با یک خود افشاگری، به انتخاب کنندگان خود میگویند که ما اهل این کار نیستیم و رأی به ما یعنی رأی به بیموضعی و سرگردانی سیاسی؛ یعنی رأی به بیتحلیل بودن و بیسوادی؛ یعنی رأی به سیاستزُدایی از شورا به گونهای که هرکس بخواهد و توانش را داشته باشد، زمامش را به هر سو که بخواهد بکشد؛ یعنی رأی به عدم درک ماهیت سیاسی شورا؛ یعنی رأی به نادیده گرفتن امر حیاتی توسعهی سیاسی: امری که تنها راه بازگرداندن شورا به جایگاه واقعی خویش است؛ یعنی رأی به تبدیل کردن شورا به یک رانت اقتصادی جهت حیف و میل کردن اموال مردم؛ یعنی رأی به نگاه به شورا به عنوان یک فرصت شغلی.
۵. این افراد با سیاستزُدایی از شورا عملا یک خدمت دیگر هم به جریان اقتدارگرای انحصارطلب میکنند که عبارت است از تضعیف یک نهاد انتخابی. همچنانکه واضح است هرچه نهادهای انتخابی در یک نظام، قویتر و کارآمدتر باشند دمکراسی و مردمسالاری در آن نظام، ریشهدارتر و نهادینهتر است و دست انحصارطلبان و زورگویان از آن کوتاهتر است؛ لذا انحصارطلبان کشور ما از آنجا که خوب و دقیق به اهمیت این موضوع پیبردهاند همیشه و همیشه تلاش کردهاند تا با بهرهگیری از ابزارها و تکنیکها و ترفندهای مختلف از هیچ تلاشی برای تضعیف نهادهای انتخابی فروگذار نکنندو یکی از این تکنیکها تلاش برای ورود چنین رجال و نساء غیرسیاسیای به نهادهای انتخابی است. رجال و نسائی که نگاه غیرسیاسی به توسعه و آموزش و فرهنگ و عمران دارند و گمان میکنند تمام معضلات جامعه در این حوزهها با چند تا طرح و پروپوزال از سوی چند نفر مهندس و دکتر و جغرافیدان برنامهریزی شهری حل و فصل خواهد شد: کسانی که از این نکتهی اساسی غافل یا متغافلاند که درد ریشهای عقب ماندگی ما در تمام این زمینهها، توسعه نیافتگی سیاسی است.۶. این اشخاص به دلیل بیاطلاعی از ساختار پیچیدهی
سياست و به دلیل ناآگاهی از برنامههای طرفهایشان برای غلبه و سیطره بر شورا و مخلص کلام به دلیل بیکفایتی سیاسیشان عملا فاقد توانایی دفاع از اقتدار نهاد متبوعشان که همان رأی مردم است، هستند و شورا را به بازیچهی دست این نهاد و ابزار دست آن جریان بدل میکنند و کسانی که حتا توانایی دفاع از اقتدار و جایگاه خود را ندارند و به "بلهقربانگو"ی این و آن تبدیل میشوند، چگونه مدعیاند که میتوانند از حق مردم در برابر رانتخواران دفاع کنند؟
۱. در میان اعضای فعلی و سابق شوراهای اسلامی شهر و روستا و نیز در میان کاندیداها، کسان بسیاری هستند که با افتخار میگویند ما فارغ از حرف و کار سیاسی، فقط به وظایف عمرانی خودمان در شورا عمل میکنیم و نیز از وابستگی به هر حزب و جناح و جریان و تشکل سیاسی احتراز مینماییم.اتفاقا این دسته از کنشگران عرصهی عمومی و سیاسی درست همانهایی هستند که در سراسر کشور هم پارلمان کشور و هم پارلمانهای شهر را دچار آفت كرده و میکشند. تحلیلگران و جریانهای سیاسی، نه تنها نباید به این افراد رأی بدهند بلکه باید در بهترین حالت، ساده لوحی و در حالت بدبینانه، سوء نیت ایشان را بر آفتاب افکنند و ایشان را با تمام جلوههای خطر آفرینیشان به مردم معرفی کنند. به دلایل زیر:
۲. اگر سیاست را "توزیع آمرانهی ارزشها"، یا "یا مبارزه برای قدرت"، یا "مديريت صلح آمیز یا غیر صلح آمیز روابط میان افراد و گروهها"، یا "هنر استفاده از امکانات" و یا "حکومت کردن بر انسانها" تعریف کنیم، شورا به تمام این معانی، "سیاسی" است.
مگر نفس انتخابات، حتا اگر برای انتخاب اعضای هیأت مدیرهی یک صندوق مالی خانوادگی هم باشد، میتواند غیر سیاسی باشد؟ مگر کاندیدا شدن برای دستیابی به یک منصب حتا اگر صد درصد به قصد خدمت باشد ، دستیابی به قدرت نیست؟ و مگر دستیابی به قدرت یک کار سیاسی نیست؟مگر شورا در کنار مجلس شورای اسلامی، ریاست جمهوری و مجلس خبرگان رهبری، یکی از چهار نهاد انتخابی در ساختار قدرت جمهوری اسلامی و بخشی از حاکمیت در این نظام نیست؟ پس چگونه میتواند حتا به معنای اخصّ کلمه، سیاسی نباشد؟
اگر این نهاد سیاسی نیست چرا تمام جريانها تمام تلاش خود را به کار میگیرند تا در ترکیب آن در دوران انتخابات و در نفوذ در آن، پس از انتخابات نقش داشته باشند؟
افرادی که بر طبل غیرسیاسی بودن شورا میکوبند و به سادگی از کنار این معانی روشن گذر میکنند، مطلقا لیاقت ورود به شورا را ندارند، چرا که یا شدیدا سادهلوح و بیدانشاند یا حقهباز و سودجو.
۳. این افراد، خواسته یا ناخواسته و آگاهانه یا ناآگاهانه، آب در آسیاب جناح انحصارطلب میریزند. نگاهی ساده به حیات سیاسی این جریان به آسانی به ما نشان میدهد که آنها مدام در تلاش برای سیاستزدایی از هر کنش جمعی و فردی هستند، مگر تنها در صورتی که مردم، تودهوار جهت حمایت از سیاستهای ایشان شعار بدهند و فریاد برآورند.
بنده چند سال پیش هم در یادداشتی دربارهی ادعای غیرسیاسی بودن شورای شهر از سوی یکی از اعضای آن نسبت به خطیر بودن این مسأله هشدار دادم که نباید ما عملا و با این شعار، شورا منقاد انحصار طلبانی بکنیم که دخالت مردم در سیاست را تنها زمانی مثبت میدانند که تابع و تسلیم و سیاهی لشکر ایشان باشند و در غیر این صورت، سیاست در نظر ایشان به زبان صریح و ساده، یک جُرم است.
۴. این افراد با طرح شعار غیرسیاسی و مستقل بودن اگر دقت شود، عملا با یک خود افشاگری، به انتخاب کنندگان خود میگویند که ما اهل این کار نیستیم و رأی به ما یعنی رأی به بیموضعی و سرگردانی سیاسی؛ یعنی رأی به بیتحلیل بودن و بیسوادی؛ یعنی رأی به سیاستزُدایی از شورا به گونهای که هرکس بخواهد و توانش را داشته باشد، زمامش را به هر سو که بخواهد بکشد؛ یعنی رأی به عدم درک ماهیت سیاسی شورا؛ یعنی رأی به نادیده گرفتن امر حیاتی توسعهی سیاسی: امری که تنها راه بازگرداندن شورا به جایگاه واقعی خویش است؛ یعنی رأی به تبدیل کردن شورا به یک رانت اقتصادی جهت حیف و میل کردن اموال مردم؛ یعنی رأی به نگاه به شورا به عنوان یک فرصت شغلی.
۵. این افراد با سیاستزُدایی از شورا عملا یک خدمت دیگر هم به جریان اقتدارگرای انحصارطلب میکنند که عبارت است از تضعیف یک نهاد انتخابی. همچنانکه واضح است هرچه نهادهای انتخابی در یک نظام، قویتر و کارآمدتر باشند دمکراسی و مردمسالاری در آن نظام، ریشهدارتر و نهادینهتر است و دست انحصارطلبان و زورگویان از آن کوتاهتر است؛ لذا انحصارطلبان کشور ما از آنجا که خوب و دقیق به اهمیت این موضوع پیبردهاند همیشه و همیشه تلاش کردهاند تا با بهرهگیری از ابزارها و تکنیکها و ترفندهای مختلف از هیچ تلاشی برای تضعیف نهادهای انتخابی فروگذار نکنندو یکی از این تکنیکها تلاش برای ورود چنین رجال و نساء غیرسیاسیای به نهادهای انتخابی است. رجال و نسائی که نگاه غیرسیاسی به توسعه و آموزش و فرهنگ و عمران دارند و گمان میکنند تمام معضلات جامعه در این حوزهها با چند تا طرح و پروپوزال از سوی چند نفر مهندس و دکتر و جغرافیدان برنامهریزی شهری حل و فصل خواهد شد: کسانی که از این نکتهی اساسی غافل یا متغافلاند که درد ریشهای عقب ماندگی ما در تمام این زمینهها، توسعه نیافتگی سیاسی است.۶. این اشخاص به دلیل بیاطلاعی از ساختار پیچیدهی
سياست و به دلیل ناآگاهی از برنامههای طرفهایشان برای غلبه و سیطره بر شورا و مخلص کلام به دلیل بیکفایتی سیاسیشان عملا فاقد توانایی دفاع از اقتدار نهاد متبوعشان که همان رأی مردم است، هستند و شورا را به بازیچهی دست این نهاد و ابزار دست آن جریان بدل میکنند و کسانی که حتا توانایی دفاع از اقتدار و جایگاه خود را ندارند و به "بلهقربانگو"ی این و آن تبدیل میشوند، چگونه مدعیاند که میتوانند از حق مردم در برابر رانتخواران دفاع کنند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.