روحانی و دومین آری ما
امجد عبدي
همواره با به پایان رسیدن دولتی و نزدیک شدن به موعد انتخابات، تیمهای انتخاباتی فعالیت خود را شروع خواهند کرد و خواهان منتخب شدن نامزد مورد نظر خود هستند و بالطبع برای مواجهه و مقابله با یکدیگر از ترفندهای دنیای سیاست نیز استفاده خواهند کرد: از نقدهای آرام گرفته تا نقدهای آتشین که نهایتا منجر به تخریب خواهد شد. هرچند نقدهای آتشین و مخربانه از سوی افرادی که زمانی کمر به ویرانی ایران بسته بودند آنقدر سهمگین نخواهد بود که شیرازه یک دولت را از هم بپاشد، اما باید در مقابل اینگونه رفتارهای مخربانه ساکت ننشست.
دولت تدبیر و امید ماههای آخر عمر ۴ ساله خود را میگذراند و سکاندار این دولت با حضور در میدان انتخابات، خواهان ابقای مجدد از طرف مردم خواهد بود.
حال باید چه کرد؟ آیا باید باز به روحانی آری گفت؟
کمی به عقب بازگردیم سال ۱۳۸۴ و به قدرت رسیدن جناح اصولگرا و زلزلههایی که هر لحظه و هر ثانیه به کشور وارد میشد و پس لرزههای آن تا به امروز نیز گریبانگیر مردم و دولت فعلی است.
تجربه خوبی نبود این دوران و به طور کلی به عنوان دوران سیاه پس از انقلاب اسلامی از آن یاد میشود اما دیدیم با خرداد ۹۲ با عزمی جزم و اتکا به عقلانیت چطور انتخاب کردیم و دیدیم ثمرش را. البته به هیچ وجهی قصد این را ندارم تا گردن انداختن و شانه خالی کردن دولت را در بعضی مواقع توجیه کنم، اما یادمان نرود پلاسکو در عرض کمتر از ۱ دقیقه با خاک یکسان شد و در ۱۰ روز آوار برداری آن انجام گرفت.
نگاهی به وضع و اوضاع کشور بیاندازیم متوجه خواهیم شد که اگر دولت قبلی و یا هم کیشان این افراد بر مسند قدرت تکیه میزدند حال میزان تورم سر به فلک کشیده و وضعمان از ونزوئلا با میزان تورم ۱۶۰۰درصد بدتر بود.
در سال ۲۰۱۰ میلادی پس از تصویب قطعنامه ۱۹۲۹ علیه جمهوری اسلامی ایران و تحمیل شدیدترین تحریمها اعم از فروش نفت و اخلال در شبکه بانکی و انتقال منابع، شاهد روند روبه افزایش نرخ تورم در کشور بودیم. به طوری که در سال ۲۰۱۳ میلادی نرخ تورم در کشورهای ایران و ونزوئلا به میزان برابر ۴۰ درصد بوده است، اما با عوض شدن دولت در ایران و تغییر سیاستهای کلی کشور شاهد بودیم میزان نرخ تورم به اعداد و ارقام قابل توجهی کاهش یافت و در سال ۲۰۱۵ میلادی به طور کلی مهار شد و به میزانی تک رقمی رسید و پیشبینی صندوق بین المللی پول، حکایت از ثابت ماندن این اعداد و ارقام با تداوم ریاست جمهوری روحانی دارد.
اگر نگاهی به کارنامه دولت تدبیر و امید بیاندازیم مشاهده میکنیم موضوعی که بیشتر از هرچیزی به آن پرداخته میشود برجام است. برنامه جامع اقدام مشترک که طی سالیان طولانی در میان طرفین نگاشته شد. مذاکراتی که ۱۲ سال طول کشید و در مواقعی شاهد بودیم شدیدترین تحریمها مابین مذاکرات، فقط و فقط به خاطر آگاه نبودن بر سر مسائلی علیه ایران در زمان زمامداری جناح مقابل صورت گرفت و پس از امضای این توافق شاهد بودیم چگونه همان افراد بر این قرارداد تاختند و سمت و سوی انتقادات مخربانه خود را به سمت برجام گرفتند.برجام شاید ستاره درخشان دولت روحانی نباشد ولی بیشک یکی از بهترین برنامههایی بود که موجبات عقب نشینی کشورهای مخالف ایران در مجامع بین المللی را فراهم کرد. هرچند در مواردی شاهد نقض برجام از سوی طرف خارجی بودیم که با واکنش صریح ریاست جمهوری و مسؤولان مربوطه مواجه شدند.برجام دستاوردهای مهمی را برای کشور درپی داشت که هیچ وقت به چشم مخالفان آن نیامد و این به چشم نیامدن فقط یک دلیل داشت و آن هم مجری ایرانی این قرارداد دولتی بود که باب میل ایشان نبود و بیشتر از هر موقعی نزدیک به جریان اصلاحات بوده است.آیا تا بحال شده است از
خود بپرسند اگر این قرداد و برنامه جامع در زمان دولت قبلی به امضای طرفین میرسید، بازهم مخالف آن بودند؟ قاعدتا مخالف نبودند و آن را فتح الفتوح خود میدانستند و اتفاقا در همه جا جار میزدند استکبار جهانی را در سر جای خود نشاندند، اما همانطور که به عرض رسید چون طرف ایران دولت تدبیر و امید بود باید مخالف باشند و بس.به طور کلی برجام بیشترین اثر خود را در زمینههای نفتی و گازی و ترابری هوایی و ترابری دریایی گذاشته است که به طور ملموس شاهد آن هستیم. در حوزه نفت و گاز ما شاهد بودیم شرکتهای خارجی مجددا به بازار ایران بازگشتند و سال ۲۰۱۶ سالی درخشان برای این عرصه بود به طوری میزان تولد ایران به ۴ برابر تولید خود در چند ماه گذشته رسید و صادرات نفت ایران به ۲و نیم میلیون بشکه در روز رسیده است که در طول دوران قبل و بعد از تحریم بی سابقه بوده است و تا به حال این چنین شرایطی را نداشتهایم و همچنین در سال ۲۰۱۷ میلادی میتوانیم ۹۰ هزار بشکه در روز را به تولید خود بیافزاییم.
در حوزه ترابری هوایی نیز شاهد بودیم که شرکتهای هواپیمایی ایران از لیست سیاه خارج شدند وهیچ ممنوعیتی برای نوسازی ناوگان خود ندارند و شرکتهای ایرانی مانند هما اجازه عقد قرارداد با شرکتهای هواپیماسازی خارجی در راستای نوسازی ناوگان هوایی خود را دریافت کرده است.و همچنین پس از ۳۸ سال اولین هواپیمای خریداری شده نو و تازه به مالکیت جمهوری اسلامی ایران وارد منطقه هوایی ایران شد و در خاک ایران به زمین نشست.
در حوزه ترابری دریایی و سفارش مابین شرکتهای کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران و شرکت هیوندای کره که موجب سفارش کشتیهای کانتینری مگا سایز ۱۴۵۰۰teu و تانکرهای ۴۹۰۰۰ تنی از طرف ایران شد تجارت در آبهای آزاد و عبور و مرور کشتیهای ایرانی به هر نقطه از جهان بدون محدودیت.اینها همه نمونههای کوچکی بود از برجامی که هر روز بنابر میل خود بر آن تاخت و تاز میکنند و هرچه که دل تنگشان میخواهد به آن میگویند.در متون فوق هرچه نگاشتم از سیاست خارجی دولت تدبیر و امید بود که نمره قابل قبول را خواهد گرفت و همانند دولت قبل مردود نخواهد شد.اما نکتهای که پیش از هرچیزی باید در اولویت قرار بگیرید وضعیت معیشت مردم است و سیاستهای اقتصادی که حال و روز چندان خوشی ندارد و در مبحثهای پیش رو اعم از نقدینگی و بودجههای دولتی و نرخ کارمزد بانکها و بازار کار و ملی سازی تجدید نظر نماید.
حال دوره نقاهت و بازیابی تدریجی کشور در حال اتمام است و رو به بهبودی میرود و قطعا مردم از ورود نیروهای تمامیت خواه که خواهان بازگشت به عرصه قدرت هستند جلوگیری خواهند کرد چون آگاه هستند. پس دولت هم باید به خود آمده و در صدد تحقق وعدههای خود برآید.
همواره با به پایان رسیدن دولتی و نزدیک شدن به موعد انتخابات، تیمهای انتخاباتی فعالیت خود را شروع خواهند کرد و خواهان منتخب شدن نامزد مورد نظر خود هستند و بالطبع برای مواجهه و مقابله با یکدیگر از ترفندهای دنیای سیاست نیز استفاده خواهند کرد: از نقدهای آرام گرفته تا نقدهای آتشین که نهایتا منجر به تخریب خواهد شد. هرچند نقدهای آتشین و مخربانه از سوی افرادی که زمانی کمر به ویرانی ایران بسته بودند آنقدر سهمگین نخواهد بود که شیرازه یک دولت را از هم بپاشد، اما باید در مقابل اینگونه رفتارهای مخربانه ساکت ننشست.
دولت تدبیر و امید ماههای آخر عمر ۴ ساله خود را میگذراند و سکاندار این دولت با حضور در میدان انتخابات، خواهان ابقای مجدد از طرف مردم خواهد بود.
حال باید چه کرد؟ آیا باید باز به روحانی آری گفت؟
کمی به عقب بازگردیم سال ۱۳۸۴ و به قدرت رسیدن جناح اصولگرا و زلزلههایی که هر لحظه و هر ثانیه به کشور وارد میشد و پس لرزههای آن تا به امروز نیز گریبانگیر مردم و دولت فعلی است.
تجربه خوبی نبود این دوران و به طور کلی به عنوان دوران سیاه پس از انقلاب اسلامی از آن یاد میشود اما دیدیم با خرداد ۹۲ با عزمی جزم و اتکا به عقلانیت چطور انتخاب کردیم و دیدیم ثمرش را. البته به هیچ وجهی قصد این را ندارم تا گردن انداختن و شانه خالی کردن دولت را در بعضی مواقع توجیه کنم، اما یادمان نرود پلاسکو در عرض کمتر از ۱ دقیقه با خاک یکسان شد و در ۱۰ روز آوار برداری آن انجام گرفت.
نگاهی به وضع و اوضاع کشور بیاندازیم متوجه خواهیم شد که اگر دولت قبلی و یا هم کیشان این افراد بر مسند قدرت تکیه میزدند حال میزان تورم سر به فلک کشیده و وضعمان از ونزوئلا با میزان تورم ۱۶۰۰درصد بدتر بود.
در سال ۲۰۱۰ میلادی پس از تصویب قطعنامه ۱۹۲۹ علیه جمهوری اسلامی ایران و تحمیل شدیدترین تحریمها اعم از فروش نفت و اخلال در شبکه بانکی و انتقال منابع، شاهد روند روبه افزایش نرخ تورم در کشور بودیم. به طوری که در سال ۲۰۱۳ میلادی نرخ تورم در کشورهای ایران و ونزوئلا به میزان برابر ۴۰ درصد بوده است، اما با عوض شدن دولت در ایران و تغییر سیاستهای کلی کشور شاهد بودیم میزان نرخ تورم به اعداد و ارقام قابل توجهی کاهش یافت و در سال ۲۰۱۵ میلادی به طور کلی مهار شد و به میزانی تک رقمی رسید و پیشبینی صندوق بین المللی پول، حکایت از ثابت ماندن این اعداد و ارقام با تداوم ریاست جمهوری روحانی دارد.
اگر نگاهی به کارنامه دولت تدبیر و امید بیاندازیم مشاهده میکنیم موضوعی که بیشتر از هرچیزی به آن پرداخته میشود برجام است. برنامه جامع اقدام مشترک که طی سالیان طولانی در میان طرفین نگاشته شد. مذاکراتی که ۱۲ سال طول کشید و در مواقعی شاهد بودیم شدیدترین تحریمها مابین مذاکرات، فقط و فقط به خاطر آگاه نبودن بر سر مسائلی علیه ایران در زمان زمامداری جناح مقابل صورت گرفت و پس از امضای این توافق شاهد بودیم چگونه همان افراد بر این قرارداد تاختند و سمت و سوی انتقادات مخربانه خود را به سمت برجام گرفتند.برجام شاید ستاره درخشان دولت روحانی نباشد ولی بیشک یکی از بهترین برنامههایی بود که موجبات عقب نشینی کشورهای مخالف ایران در مجامع بین المللی را فراهم کرد. هرچند در مواردی شاهد نقض برجام از سوی طرف خارجی بودیم که با واکنش صریح ریاست جمهوری و مسؤولان مربوطه مواجه شدند.برجام دستاوردهای مهمی را برای کشور درپی داشت که هیچ وقت به چشم مخالفان آن نیامد و این به چشم نیامدن فقط یک دلیل داشت و آن هم مجری ایرانی این قرارداد دولتی بود که باب میل ایشان نبود و بیشتر از هر موقعی نزدیک به جریان اصلاحات بوده است.آیا تا بحال شده است از
خود بپرسند اگر این قرداد و برنامه جامع در زمان دولت قبلی به امضای طرفین میرسید، بازهم مخالف آن بودند؟ قاعدتا مخالف نبودند و آن را فتح الفتوح خود میدانستند و اتفاقا در همه جا جار میزدند استکبار جهانی را در سر جای خود نشاندند، اما همانطور که به عرض رسید چون طرف ایران دولت تدبیر و امید بود باید مخالف باشند و بس.به طور کلی برجام بیشترین اثر خود را در زمینههای نفتی و گازی و ترابری هوایی و ترابری دریایی گذاشته است که به طور ملموس شاهد آن هستیم. در حوزه نفت و گاز ما شاهد بودیم شرکتهای خارجی مجددا به بازار ایران بازگشتند و سال ۲۰۱۶ سالی درخشان برای این عرصه بود به طوری میزان تولد ایران به ۴ برابر تولید خود در چند ماه گذشته رسید و صادرات نفت ایران به ۲و نیم میلیون بشکه در روز رسیده است که در طول دوران قبل و بعد از تحریم بی سابقه بوده است و تا به حال این چنین شرایطی را نداشتهایم و همچنین در سال ۲۰۱۷ میلادی میتوانیم ۹۰ هزار بشکه در روز را به تولید خود بیافزاییم.
در حوزه ترابری هوایی نیز شاهد بودیم که شرکتهای هواپیمایی ایران از لیست سیاه خارج شدند وهیچ ممنوعیتی برای نوسازی ناوگان خود ندارند و شرکتهای ایرانی مانند هما اجازه عقد قرارداد با شرکتهای هواپیماسازی خارجی در راستای نوسازی ناوگان هوایی خود را دریافت کرده است.و همچنین پس از ۳۸ سال اولین هواپیمای خریداری شده نو و تازه به مالکیت جمهوری اسلامی ایران وارد منطقه هوایی ایران شد و در خاک ایران به زمین نشست.
در حوزه ترابری دریایی و سفارش مابین شرکتهای کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران و شرکت هیوندای کره که موجب سفارش کشتیهای کانتینری مگا سایز ۱۴۵۰۰teu و تانکرهای ۴۹۰۰۰ تنی از طرف ایران شد تجارت در آبهای آزاد و عبور و مرور کشتیهای ایرانی به هر نقطه از جهان بدون محدودیت.اینها همه نمونههای کوچکی بود از برجامی که هر روز بنابر میل خود بر آن تاخت و تاز میکنند و هرچه که دل تنگشان میخواهد به آن میگویند.در متون فوق هرچه نگاشتم از سیاست خارجی دولت تدبیر و امید بود که نمره قابل قبول را خواهد گرفت و همانند دولت قبل مردود نخواهد شد.اما نکتهای که پیش از هرچیزی باید در اولویت قرار بگیرید وضعیت معیشت مردم است و سیاستهای اقتصادی که حال و روز چندان خوشی ندارد و در مبحثهای پیش رو اعم از نقدینگی و بودجههای دولتی و نرخ کارمزد بانکها و بازار کار و ملی سازی تجدید نظر نماید.
حال دوره نقاهت و بازیابی تدریجی کشور در حال اتمام است و رو به بهبودی میرود و قطعا مردم از ورود نیروهای تمامیت خواه که خواهان بازگشت به عرصه قدرت هستند جلوگیری خواهند کرد چون آگاه هستند. پس دولت هم باید به خود آمده و در صدد تحقق وعدههای خود برآید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.