مشکلات و چالشهای خصوصیسازی سالنهای ورزشی در کردستان
مشکلات ورزش ما
شببو محمدیانی
واگذاری سالن هاي ورزشی به بخش خصوصی سبب ایجاد مشکلاتي در برگزاری تمرینات، مسابقات همچنین افزایش هزینه هیئتها، باشگاهها و ورزشکاران و نیز کاهش آمار ورزشکاران شده است.
خصوصیسازی سالنهای ورزشی و اجاره دادن سالنها به بخش خصوصی (از طریق مزایده) مانع بزرگی بر سر راه توسعه ورزش در استان شده است.
ازجمله مشکلات عمده خصوصیسازی تحمیل هزینههای زیاد به هیئتهای ورزشی است که سبب میشود هیئتها نیز برای تأمین این هزینهها، شهریه ورزشکاران را اضافه کنند و همین امر خود سبب شده تا بسیاری از علاقهمندان به ورزش خصوصاً در قشر نونهالان و نوجوانان که توانایی پرداخت هزینه باشگاه را ندارند از ورزش کردن بازمانند. همین امر باعث کاهش تعداد ورزشکاران در رشتههای داخل سالن شده است. هرساله شاهد ارائه آمار تعداد زیاد ورزشکاران در شهرهای مختلف هستیم در حالی که اگر دقیق این آمار را بررسی کنیم بیشتر مربوط به رشته کوهنوردی و پیادهروی است (و گاها فوتبال به دلیل برگزاری مسابقات فوتسال همگانی). باید موشکافانهتر آمار را موردبررسی قرار دهیم و کاهش تعداد ورزشکاران در سالنها را بهصورت جدی موردبررسی قرار دهیم چراکه این موضوع میتواند باعث مشکلات ریشهای دیگر در جامعه شود.
با توجه به اینکه سرانه ورزشی در شهرهای کردستان بسیار کم است و این خود مشکلات زیادی را برای ورزشکاران و در رأس آن هیئتها به وجود آورده، خصوصی ساری کردن سالنها فشار دوچندانی را بر آنها تحمیل کرده است. تا قبل از خصوصیسازی بیشتر دغدغه هیئتها در زمان مسابقات و اعزام ورزشکاران بود ولی اکنون با اجرای این طرح تمرینات هم به دغدغههای هیئتها اضافهشده است. نداشتن فضای و رمان کافی برای تمرین سبب شده که ورزشکاران نتوانند پیشرفت کنند. در مسابقات از آمادگی کامل برخوردار شوند. در حال حاضر اکثر هیئتها هیچگونه حامی مالی ندارند و گاها به دلیل مشکلات مالی نمیتوانند حتی در مسابقات حضور یابند و اکثراً سبب میشود که ورزشکاران از ورزش کردن دلزده شوند.از طرفی موجران سالنها برای جبران هزینههای سالن و کسب درآمد بیشتر، ساعتهای تمرین را کم میکنند و گاها تعداد جلسات در هفته را نیز کاهش میدهند (دو یا یک جلسه در هفته). ورزشکاران نیز به دلیل مشکلات مالی مجبور به قبول این شرایط میشوند. نبود سالنهای استاندارد و مجهز برای هیئتهای ورزشی مختلف و کمبود امکانات ورزشی مناسب و رفاهی، مشکلات مضاعفی را برای ورزشکاران ایجاد کرده
است تا جاییکه بسیاری از رشتههای ورزشی به دلیل نبود امکانات و فضای مناسب تعطیل میشوند. اگرچه اکنون افراد در رشتههای همگانی اقدام به تأسیس سالنهای خصوصی با امکانات مناسب کردهاند اما گاها به دلیل هزینه بالای آن، بازهم با استقبال گسترده جوانان مواجه نمیشود.
بر اساس اصل 44 قانون اساسی باید اماکن ورزشی به بخش خصوصی واگذار شوند تا باشگاهداران با دست بازتری به فعالیتهای خود ادامه دهند. شاید در شهرهای بزرگ به دلیل وجود باشگاههای متعدد با شرایط مالی مناسب این وضعیت مناسب باشد اما در شهرهای متوسط و کوچک اجاره دادن سالنها به منبع درآمدی برای افراد خاص و نه باشگاهداران تبدیلشده و هیچگونه کمکی به ورزشکاران نکرده است (در شهرهای کوچک باشگاهداری به معنی کلان آن وجود ندارد و بیشتر در حد پشتیبانی تیمها در مسابقات است). شاید اگر در شهرهای کوچک هم همانند شهرهای بزرگ باشگاههای مختلف فعالیت داشتند این طرح میتوانست بسیار مفید واقع شود زیرا باشگاهها با این درآمد میتوانستند امکانات بیشتری را در اختیار ورزشکارانشان قرار دهند اما نبود باشگاه در شهرهای کوچک مشکل بزرگی است که با خصوصیسازی نمایانتر هم شده است.
ازجمله مشکلات دیگر در خصوص اجاره سالنها در نظر نگرفتن شرایط شهرهای مختلف برای میزان اجاره تایمهای سالن است. تخصیص نرخ ثابت برای سالنهای کل کشور منطقی نیست باید شرایط مختلفی خصوصاً برای مناطق محروم در نظر گرفته شود. اگرچه گاها میبینیم مسئولین ادعا میکنند میزان هزینه اجاره سالن در این مناطق کمتر است اما باید بهصورت رسمی این تمایز در نظر گرفته شود، حتی باید جنسیت ورزشکاران و سن آنها در میزان هزینه سالن مؤثر بود. مثلاً بانوان به دلیل اینکه بدون حضور تماشاگر و با شرایط ویژه در مسابقات شرکت میکنند کمتر از طرف اسپانسرها حمایت میشوند و اکثراً، بیشتر از آقایان با مشکلات مالی مواجه میشوند.
ازجمله شرایطی که شاید میتوانست خصوصیسازی سالنها را منطقی سازد اجاره سالن به هیئتها در شهرهای کوچک است که متأسفانه هماکنون شرکت برای عموم آزادشده و بعضی بهعنوان منبع درآمد به آن نگاه میکنند. هرچند اجاره دادن به هیئتها خود نیز بیاشکال نبوده چراکه شاید از نظر مالی برای هیئتی شرایط مساعد گردد ولی بازهم هیئتهای دیگر همان مشکلات خصوصیسازی در مقیاس کوچکتر را خواهند داشت؛ و حتی گاها باعث اختلاف هیئتها باهم شده است و سبب شده تا مشکلات عمدهای را برای روسای ادارات ورزش و جوانان به وجود بیاورد و بیشتر درگیر حواشی مربوط به اجاره سالنهای ورزشی شود.
مسئولین مدعی میشوند که موجران سالنها موظف به دادن وقت مناسب به هیئتهای ورزشی هستند اما آیا واقعاً کسی بر این امر نظارت دارد؟ آیا زمانهای مناسب در اختیار هیئتها قرار میگیرد؟ آیا مدت تمرینها مناسب است؟ در حال حاضر بیشتر وقت سالنها را تیمهای آزاد (افرادی که بهصورت تفننی و گروهی سالن را اجاره میکنند) در اختیاردارند زیرا بهراحتی هزینه سالن را پرداخت میکنند و بیشتر ورزش برای آنها جنبه تفریحی دارد؛ و مطمئناً بهترین وقتهای سالن را در اختیار میگیرند. شاید برای اجاره دادن سالنهای میبایست شرایط بومی و محلی شهرها را هم در نظر گرفت. در بسیاری از شهرهای ایران فضاهای مانند پارکها به دلایل مختلفی ازجمله دمای هوا عملاً قابلاستفاده نیست و تنها فضای مناسب برای رشتههای ورزشی ازجمله ورزش همگانی که سلامت و نشاط جامعه درگرو آن است، سالنهای ورزشی است. در بسیاری از شهرهای کردستان نهتنها سرانه ورزشی بسیار کم است بلکه سرانه قضای سبز نیز بسیار پایینتر از استاندارد جهانی است و اکثر فضاهای سبز نیز فاقد مکان مناسب برای ورزشکاران است. شاید میبایست مسئولین در زمان اجرای خصوصیسازی سالنها تمام این شرایط را در نظر
میگرفتند. نبود فضاهای مناسب ورزشی و تفریحی در شهرهای کردستان سبب شده که بسیاری از جوانان برای سپری کردن اوقات فراغتشان سردرگم شوند و گاها روشهای نادرستی را برای تفریح برگزینند. در اکثر شهرهای کردستان انجام مسابقات محلی با استقبال پرشور جوانان روبرو میشود و این خود سند محکمی است که جوانان ما راغب به انجام فعالیتهای مفید و سازنده هستند اما نبود و کمبود اینگونه فعالیتها سبب شده که گاها هنجارشکنی کنند. با مدیریت درست سالنها جوانان بیشتری جذب ورزش میشوند، اگر هدف بهجای کسب درآمد از سالنها جذب حداکثری جوانان به ورزش باشد مشکلات اساسی جامعه ازجمله اعتیاد و ... راحتتر حل میشد. شاید زمان ان رسیده که مسئولان به فکر تغییر شرایط در حوزه ورزش و جوانان باشند. اداره ورزش و جوانان در هر شهری باید فعالانهتر حرکت کند و با تقویت هیئتها و برگزاری مسابقات متنوع زمینه شادی و نشاط عمومی را فراهم نمایند. گاها در شهرهای کوچک با مدیریت سالنها میتوان درامد حاصل از اجاره سالنها را نه به افراد خاص بلکه به برنامههای مختلف ورزشی در سطح شهر تخصیص داد و بهراحتی مشکلات مالی بسیاری از هیئتها خصوصاً در اعزام ورزشکاران به
مسابقات را جبران کرد. اگر بتوان درآمد حاصل از اجاره سالنها را درست مدیریت کرد میتوان بهوسیله همین درآمدها قسمتی از مشکلات سالنها گه به دلیل کمبود بودجه حلنشده است را نیز برطرف کرد. بسیاری از سالنها در سطح استان با کوچکترین مشکل تعطیل میشوند در حالی که اگر این درامدها هدفمند هزینه شوند چنین مشکلاتی پیش نخواهد آمد.
واگذاری سالن هاي ورزشی به بخش خصوصی سبب ایجاد مشکلاتي در برگزاری تمرینات، مسابقات همچنین افزایش هزینه هیئتها، باشگاهها و ورزشکاران و نیز کاهش آمار ورزشکاران شده است.
خصوصیسازی سالنهای ورزشی و اجاره دادن سالنها به بخش خصوصی (از طریق مزایده) مانع بزرگی بر سر راه توسعه ورزش در استان شده است.
ازجمله مشکلات عمده خصوصیسازی تحمیل هزینههای زیاد به هیئتهای ورزشی است که سبب میشود هیئتها نیز برای تأمین این هزینهها، شهریه ورزشکاران را اضافه کنند و همین امر خود سبب شده تا بسیاری از علاقهمندان به ورزش خصوصاً در قشر نونهالان و نوجوانان که توانایی پرداخت هزینه باشگاه را ندارند از ورزش کردن بازمانند. همین امر باعث کاهش تعداد ورزشکاران در رشتههای داخل سالن شده است. هرساله شاهد ارائه آمار تعداد زیاد ورزشکاران در شهرهای مختلف هستیم در حالی که اگر دقیق این آمار را بررسی کنیم بیشتر مربوط به رشته کوهنوردی و پیادهروی است (و گاها فوتبال به دلیل برگزاری مسابقات فوتسال همگانی). باید موشکافانهتر آمار را موردبررسی قرار دهیم و کاهش تعداد ورزشکاران در سالنها را بهصورت جدی موردبررسی قرار دهیم چراکه این موضوع میتواند باعث مشکلات ریشهای دیگر در جامعه شود.
با توجه به اینکه سرانه ورزشی در شهرهای کردستان بسیار کم است و این خود مشکلات زیادی را برای ورزشکاران و در رأس آن هیئتها به وجود آورده، خصوصی ساری کردن سالنها فشار دوچندانی را بر آنها تحمیل کرده است. تا قبل از خصوصیسازی بیشتر دغدغه هیئتها در زمان مسابقات و اعزام ورزشکاران بود ولی اکنون با اجرای این طرح تمرینات هم به دغدغههای هیئتها اضافهشده است. نداشتن فضای و رمان کافی برای تمرین سبب شده که ورزشکاران نتوانند پیشرفت کنند. در مسابقات از آمادگی کامل برخوردار شوند. در حال حاضر اکثر هیئتها هیچگونه حامی مالی ندارند و گاها به دلیل مشکلات مالی نمیتوانند حتی در مسابقات حضور یابند و اکثراً سبب میشود که ورزشکاران از ورزش کردن دلزده شوند.از طرفی موجران سالنها برای جبران هزینههای سالن و کسب درآمد بیشتر، ساعتهای تمرین را کم میکنند و گاها تعداد جلسات در هفته را نیز کاهش میدهند (دو یا یک جلسه در هفته). ورزشکاران نیز به دلیل مشکلات مالی مجبور به قبول این شرایط میشوند. نبود سالنهای استاندارد و مجهز برای هیئتهای ورزشی مختلف و کمبود امکانات ورزشی مناسب و رفاهی، مشکلات مضاعفی را برای ورزشکاران ایجاد کرده
است تا جاییکه بسیاری از رشتههای ورزشی به دلیل نبود امکانات و فضای مناسب تعطیل میشوند. اگرچه اکنون افراد در رشتههای همگانی اقدام به تأسیس سالنهای خصوصی با امکانات مناسب کردهاند اما گاها به دلیل هزینه بالای آن، بازهم با استقبال گسترده جوانان مواجه نمیشود.
بر اساس اصل 44 قانون اساسی باید اماکن ورزشی به بخش خصوصی واگذار شوند تا باشگاهداران با دست بازتری به فعالیتهای خود ادامه دهند. شاید در شهرهای بزرگ به دلیل وجود باشگاههای متعدد با شرایط مالی مناسب این وضعیت مناسب باشد اما در شهرهای متوسط و کوچک اجاره دادن سالنها به منبع درآمدی برای افراد خاص و نه باشگاهداران تبدیلشده و هیچگونه کمکی به ورزشکاران نکرده است (در شهرهای کوچک باشگاهداری به معنی کلان آن وجود ندارد و بیشتر در حد پشتیبانی تیمها در مسابقات است). شاید اگر در شهرهای کوچک هم همانند شهرهای بزرگ باشگاههای مختلف فعالیت داشتند این طرح میتوانست بسیار مفید واقع شود زیرا باشگاهها با این درآمد میتوانستند امکانات بیشتری را در اختیار ورزشکارانشان قرار دهند اما نبود باشگاه در شهرهای کوچک مشکل بزرگی است که با خصوصیسازی نمایانتر هم شده است.
ازجمله مشکلات دیگر در خصوص اجاره سالنها در نظر نگرفتن شرایط شهرهای مختلف برای میزان اجاره تایمهای سالن است. تخصیص نرخ ثابت برای سالنهای کل کشور منطقی نیست باید شرایط مختلفی خصوصاً برای مناطق محروم در نظر گرفته شود. اگرچه گاها میبینیم مسئولین ادعا میکنند میزان هزینه اجاره سالن در این مناطق کمتر است اما باید بهصورت رسمی این تمایز در نظر گرفته شود، حتی باید جنسیت ورزشکاران و سن آنها در میزان هزینه سالن مؤثر بود. مثلاً بانوان به دلیل اینکه بدون حضور تماشاگر و با شرایط ویژه در مسابقات شرکت میکنند کمتر از طرف اسپانسرها حمایت میشوند و اکثراً، بیشتر از آقایان با مشکلات مالی مواجه میشوند.
ازجمله شرایطی که شاید میتوانست خصوصیسازی سالنها را منطقی سازد اجاره سالن به هیئتها در شهرهای کوچک است که متأسفانه هماکنون شرکت برای عموم آزادشده و بعضی بهعنوان منبع درآمد به آن نگاه میکنند. هرچند اجاره دادن به هیئتها خود نیز بیاشکال نبوده چراکه شاید از نظر مالی برای هیئتی شرایط مساعد گردد ولی بازهم هیئتهای دیگر همان مشکلات خصوصیسازی در مقیاس کوچکتر را خواهند داشت؛ و حتی گاها باعث اختلاف هیئتها باهم شده است و سبب شده تا مشکلات عمدهای را برای روسای ادارات ورزش و جوانان به وجود بیاورد و بیشتر درگیر حواشی مربوط به اجاره سالنهای ورزشی شود.
مسئولین مدعی میشوند که موجران سالنها موظف به دادن وقت مناسب به هیئتهای ورزشی هستند اما آیا واقعاً کسی بر این امر نظارت دارد؟ آیا زمانهای مناسب در اختیار هیئتها قرار میگیرد؟ آیا مدت تمرینها مناسب است؟ در حال حاضر بیشتر وقت سالنها را تیمهای آزاد (افرادی که بهصورت تفننی و گروهی سالن را اجاره میکنند) در اختیاردارند زیرا بهراحتی هزینه سالن را پرداخت میکنند و بیشتر ورزش برای آنها جنبه تفریحی دارد؛ و مطمئناً بهترین وقتهای سالن را در اختیار میگیرند. شاید برای اجاره دادن سالنهای میبایست شرایط بومی و محلی شهرها را هم در نظر گرفت. در بسیاری از شهرهای ایران فضاهای مانند پارکها به دلایل مختلفی ازجمله دمای هوا عملاً قابلاستفاده نیست و تنها فضای مناسب برای رشتههای ورزشی ازجمله ورزش همگانی که سلامت و نشاط جامعه درگرو آن است، سالنهای ورزشی است. در بسیاری از شهرهای کردستان نهتنها سرانه ورزشی بسیار کم است بلکه سرانه قضای سبز نیز بسیار پایینتر از استاندارد جهانی است و اکثر فضاهای سبز نیز فاقد مکان مناسب برای ورزشکاران است. شاید میبایست مسئولین در زمان اجرای خصوصیسازی سالنها تمام این شرایط را در نظر
میگرفتند. نبود فضاهای مناسب ورزشی و تفریحی در شهرهای کردستان سبب شده که بسیاری از جوانان برای سپری کردن اوقات فراغتشان سردرگم شوند و گاها روشهای نادرستی را برای تفریح برگزینند. در اکثر شهرهای کردستان انجام مسابقات محلی با استقبال پرشور جوانان روبرو میشود و این خود سند محکمی است که جوانان ما راغب به انجام فعالیتهای مفید و سازنده هستند اما نبود و کمبود اینگونه فعالیتها سبب شده که گاها هنجارشکنی کنند. با مدیریت درست سالنها جوانان بیشتری جذب ورزش میشوند، اگر هدف بهجای کسب درآمد از سالنها جذب حداکثری جوانان به ورزش باشد مشکلات اساسی جامعه ازجمله اعتیاد و ... راحتتر حل میشد. شاید زمان ان رسیده که مسئولان به فکر تغییر شرایط در حوزه ورزش و جوانان باشند. اداره ورزش و جوانان در هر شهری باید فعالانهتر حرکت کند و با تقویت هیئتها و برگزاری مسابقات متنوع زمینه شادی و نشاط عمومی را فراهم نمایند. گاها در شهرهای کوچک با مدیریت سالنها میتوان درامد حاصل از اجاره سالنها را نه به افراد خاص بلکه به برنامههای مختلف ورزشی در سطح شهر تخصیص داد و بهراحتی مشکلات مالی بسیاری از هیئتها خصوصاً در اعزام ورزشکاران به
مسابقات را جبران کرد. اگر بتوان درآمد حاصل از اجاره سالنها را درست مدیریت کرد میتوان بهوسیله همین درآمدها قسمتی از مشکلات سالنها گه به دلیل کمبود بودجه حلنشده است را نیز برطرف کرد. بسیاری از سالنها در سطح استان با کوچکترین مشکل تعطیل میشوند در حالی که اگر این درامدها هدفمند هزینه شوند چنین مشکلاتی پیش نخواهد آمد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.