|

فرشته‌ای در پیراهن

مرتضی حق بیان

تا دیروز می‌آمد و می‌رفت، نرم و آهسته، امروز مُرد. استیکر گریه‌ای با پیام تسلیت از تلگرام فرستادم. همسایه‌مان بود. خاطرات زیادی باهم داشتیم. نمی‌دانم چطوری گذشت، تشیع جنازه‌ای نداشت، حتی صدای قرآن هم نیامد. شاید من نشنیدم. مسئله بودن یا نبودن نیست، چه فرقی هم دارد این را هملت گفته باشد یا شاملو.استیکر عشق برایشمی‌فرستم، خیلی وقته آنلاینه. صدای گریه مادرم را هم نشنیدم، خیلی وقته صدای گریه و خنده مادرم را نمی‌شنوم. قبل‌ترها صغرا و کبرا برای مادرم خبر می‌آوردند. این روزها کسی نمی‌داند صغرا وکبرا چیه. صغرا خانم خبرهای بد و کبرا خانم خبرهای خوب می‌آورد. این روزها کبرا خانم به خانه ما رفت‌و‌آمد نمی‌کند، فکر کنم شنیدم او هم مُرده، کاش استیکر اندوهی برای خانواده‌اش می‌فرستادم. بچه که بودم می‌آمد خانه ما، با پیراهن و روسری گل گلی. با چشمان سیاه درشت، همیشه می‌خندید. کنار حوض خانه‌مان می‌نشست و برگ گل اقاقیا روی ناخن‌هایش می‌چسباند. صغرا خانم هم خیلی وقتاست نمی‌آد، چون مادرم به اوهم احتیاج ندارد. کنترل تلویزیون در دستان مادرم صد تا صغرا خانم است.نمی‌دانم صغرا خانم کی مرده،‌ چون استیکرقشنگی درست کردن که معلوم نیست ‌خنده است یا گریه، می‌شود برای عزا و شادی ازش استفاده کرد. چه کسی حال دارد پیام تبریک و تسلیت بخواند. کجا باید پیام تبریک و تسلیت نوشت. روزنامه‌ها؟ یادم نیست، فکرکنم آخرینش را بهار خواندم، یادم نیست کدام بهار. خیلی وقته حواسم به آن پسره‌ست که زیر کامنت‌هایش استیکر گل می‌گذارد. با این عکسی و اسمی که گذاشته فکر کنم جعلیه، خدا کند گولش را نخورد این روزها این اسم و عکس‌ها زیاد شدن. یادش بخیر دورانی جامعه و نشاط ، ئاسو و روژهلات می‌خواندیم. خبرایجاد مکالمه صوتی تلگرام، فضای مجازی را پرکرده است. لایک برای تلگرام که این قدر هوای ما ایرانی‌ها را دارد. حس عجیبی دارم. شانه به شانه می‌شوم. یک طرف بدنم خواب رفته است. ساعت چهار صبح است، پس چرا نمی‌رود بخوابد. خبرمرگ عارف لرستانی را در گروه می‌گذارند، بچه‌ها دمشان گرم پشت سرهم استیکر گریه و اندوه می‌گذارند، می‌خوام بعد او استیکرم را بگذارم که بداند حواسم بهش هست. حس عجیبی دارم به گمانم عاشق شدم... نه، فکر از بی‌تحرکی‌ست. نمی‌دونم چند وقته یک وری دراز کشیده‌ام. فرشته‌ای در پیراهن یادم می‌آید. چهره‌اش واضح‌تر می‌شود، خودش است، مادرم. خیلی وقت است بهش سرنزدم، فاصله زیادی با هم نداریم. شاید یک دیوار. تلگرامم را که به روز کردم استیکر شب بخیری براش می‌فرستم.

تا دیروز می‌آمد و می‌رفت، نرم و آهسته، امروز مُرد. استیکر گریه‌ای با پیام تسلیت از تلگرام فرستادم. همسایه‌مان بود. خاطرات زیادی باهم داشتیم. نمی‌دانم چطوری گذشت، تشیع جنازه‌ای نداشت، حتی صدای قرآن هم نیامد. شاید من نشنیدم. مسئله بودن یا نبودن نیست، چه فرقی هم دارد این را هملت گفته باشد یا شاملو.استیکر عشق برایشمی‌فرستم، خیلی وقته آنلاینه. صدای گریه مادرم را هم نشنیدم، خیلی وقته صدای گریه و خنده مادرم را نمی‌شنوم. قبل‌ترها صغرا و کبرا برای مادرم خبر می‌آوردند. این روزها کسی نمی‌داند صغرا وکبرا چیه. صغرا خانم خبرهای بد و کبرا خانم خبرهای خوب می‌آورد. این روزها کبرا خانم به خانه ما رفت‌و‌آمد نمی‌کند، فکر کنم شنیدم او هم مُرده، کاش استیکر اندوهی برای خانواده‌اش می‌فرستادم. بچه که بودم می‌آمد خانه ما، با پیراهن و روسری گل گلی. با چشمان سیاه درشت، همیشه می‌خندید. کنار حوض خانه‌مان می‌نشست و برگ گل اقاقیا روی ناخن‌هایش می‌چسباند. صغرا خانم هم خیلی وقتاست نمی‌آد، چون مادرم به اوهم احتیاج ندارد. کنترل تلویزیون در دستان مادرم صد تا صغرا خانم است.نمی‌دانم صغرا خانم کی مرده،‌ چون استیکرقشنگی درست کردن که معلوم نیست ‌خنده است یا گریه، می‌شود برای عزا و شادی ازش استفاده کرد. چه کسی حال دارد پیام تبریک و تسلیت بخواند. کجا باید پیام تبریک و تسلیت نوشت. روزنامه‌ها؟ یادم نیست، فکرکنم آخرینش را بهار خواندم، یادم نیست کدام بهار. خیلی وقته حواسم به آن پسره‌ست که زیر کامنت‌هایش استیکر گل می‌گذارد. با این عکسی و اسمی که گذاشته فکر کنم جعلیه، خدا کند گولش را نخورد این روزها این اسم و عکس‌ها زیاد شدن. یادش بخیر دورانی جامعه و نشاط ، ئاسو و روژهلات می‌خواندیم. خبرایجاد مکالمه صوتی تلگرام، فضای مجازی را پرکرده است. لایک برای تلگرام که این قدر هوای ما ایرانی‌ها را دارد. حس عجیبی دارم. شانه به شانه می‌شوم. یک طرف بدنم خواب رفته است. ساعت چهار صبح است، پس چرا نمی‌رود بخوابد. خبرمرگ عارف لرستانی را در گروه می‌گذارند، بچه‌ها دمشان گرم پشت سرهم استیکر گریه و اندوه می‌گذارند، می‌خوام بعد او استیکرم را بگذارم که بداند حواسم بهش هست. حس عجیبی دارم به گمانم عاشق شدم... نه، فکر از بی‌تحرکی‌ست. نمی‌دونم چند وقته یک وری دراز کشیده‌ام. فرشته‌ای در پیراهن یادم می‌آید. چهره‌اش واضح‌تر می‌شود، خودش است، مادرم. خیلی وقت است بهش سرنزدم، فاصله زیادی با هم نداریم. شاید یک دیوار. تلگرامم را که به روز کردم استیکر شب بخیری براش می‌فرستم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.