به فکر شایستهسالاری باشیم
هدایتالله خادمی، نماینده مردم ایذه و باغملک اولین لازمه اجرای اقتصاد مقاومتی را دوریجستن از فساد میداند. به باور او ابتدا باید ریشههای فساد را خشک و به جای باندبازی و گروهبازی به فکر شایستهسالاری در کشور باشیم. او تأکید میکند اصلیترین عامل دورماندن از اقتصاد مقاومتی عدم اعتقاد به دستیابی به رشد و توسعه در کشور است.
ارتباط بین صنعت حفاری و سیاستهای اقتصاد مقاومتی را تبیین کنید.
سالهای بعد از انقلاب که خارجیها صنعت حفاری را رها کرده و رفته بودند، گروهی از متخصصان جمع شدند و تعدادی از دستگاههای حفاری را که مانده بود، با امکانات و تواناییهای خودشان راهاندازی و شروع به ساختن صنعت نفتی کردند که عملیات حفاری آن برای یک سال متوقف شده بود.
با آغاز این فعالیت بهترین رکوردها زده شد؛ مثلا رکورد حفاری هزارو 270 متر در یک روز. قطعا به این روند میگویند اقتصاد مقاومتی؛ چون تعریف من از اقتصاد مقاومتی، استفاده بهینه از ابزار و امکانات، منابع مالی و منابع انسانی با درنظرگرفتن بهرهوری است.
در آن زمان ما با یک دستگاه حفاری حداقل در سال چهار حلقه چاه میزدیم، ولی اکنون این اتفاق نمیافتد، به نظر من در آن زمان اقتصاد مقاومتی بسیار بهتر اجرائی میشد و روی پای خودمان میایستادیم، ولی فکر میکنم الان کمرنگتر شده است.
دلیل این افت چیست؟ در شرایط بعد از انقلاب، صنعت نفت پای کار آمد، پس چرا الان از هدف دور شدهایم؟
شاید در اکثر بخشها همینطور باشد، ما کشوری هستیم که دومین دارنده گاز جهانی و سومین دارنده نفت هستیم. تا 40 سال پیش ما به لحاظ اقتصادی از کره عقبتر نبودیم، اما اکنون از آن بسیار عقبتر هستیم.
بخش زیادی از این عقبماندگی ناشی از بیانگیزگی و عدم اعتقادمان به پیشرفت است. متأسفانه دولتهایی که روی کار میآیند، برنامههای درازمدتی ندارند، عمده برنامههایی هم که وجود دارد، تقریبا با بیاعتمادی روبهروست. بحثهای گروهی و سیاسی و جناحی هم وجود دارد.
بحث دیگر این است که به دلیل گروهبازی و باندبازیها از شایستهسالاری فاصله گرفتیم. به عبارتی آدمهای قابل، سر جای خودشان ننشستند و این باندبازیها و گروهبازیها، مشکلاتی برای مملکت ایجاد میکند.
از سوی دیگر اقتصاد ما با فساد عجین شده است و با این شرایط نمیتواند بهبودی داشته باشد.
اگر بخواهیم شرایطی را فراهم کنیم که بتوانیم مجددا از منابعمان خوب استفاده کنیم و به توسعه دست یابیم، باید همه گروهها یکبار هم که شده از این فساد اقتصادی پردهبرداری کرده و افراد سالم را به میدان بیاورند. راهکار اجرای قوانین هم این است که آنقدر هزینه اختلاس و دزدی را افزایش دهیم که کسی دست به این کارها نزند و اگر هم انجام داد هزینه بسیار بالایی برای آن پرداخت کند.
نقش بانکها در این میان چیست؟
در دنیا بانکها منابع مردم را جمع میکنند و آن را با سود بسیار پایین به بخش خصوصی میدهند تا اشتغال ایجاد و کار تولیدی راه بیندازند. اما در ایران برعکس این، پول را جمع میکنند و با سود بسیار بالایی به بخش خصوصی میدهند تا آن را ورشکسته کنند. از آن طرف خود بانکها رقیب بخش خصوصی میشوند، کارخانهها، بانکها، فولاد، پتروشیمیها و صنایع را میخرند که نه تخصصی در آن دارند و نه به آن اهمیتی میدهند و کار دومی برای آنها میشود. هم از این طرف منابع را از دست میدهند و هم ضرر و زیان میدهند و هم بالاخره بخش خصوصی را زمین میزنند. اگر شما بروید تراز بانکهای ایران را ببینید، فکر نمیکنم تراز هیچکدامشان مثبت باشد.
از آن طرف دولتها حاضر نیستند دست از سر این منابع بردارند، ما اگر بخواهیم توسعه پیدا کنیم، باید بخش خصوصی را فعال کنیم، ولی دولتها هیچ وقت راضی نمیشوند و از نظر آنها هر چیزی که وجود دارد باید دولتی بماند.
به نظر من اقتصاد مقاومتی فقط در حد شعار بوده و هیچکدام از ما که به آن اعتقاد داریم، دنبال اجرای آن نرفتیم. اگر به خیلی افراد الان بگوییم یک تعریفی از اقتصاد مقاومتی بکنند، شاید تعریف درستی ارائه ندهند، اگر تعریفی هم ارائه بدهند واقعا خودشان میبینند که به آن هیچ تعهدی ندارند و اجرایش نکردند.
بنابراین اگر میخواهیم توسعه پیدا کنیم باید فساد اقتصادی را کم کنیم و کارا باشیم، از جوانان استفاده و شغل ایجاد کنیم. دولت هم باید دست از سر اقتصاد بیمار ایران بردارد و آن را به دست کسانی که مهارت دارند، بدهد. دست بخش خصوصی را بگیرد، نه اینکه بانکها سود زیادی به مردم بدهند.
هدایتالله خادمی، نماینده مردم ایذه و باغملک اولین لازمه اجرای اقتصاد مقاومتی را دوریجستن از فساد میداند. به باور او ابتدا باید ریشههای فساد را خشک و به جای باندبازی و گروهبازی به فکر شایستهسالاری در کشور باشیم. او تأکید میکند اصلیترین عامل دورماندن از اقتصاد مقاومتی عدم اعتقاد به دستیابی به رشد و توسعه در کشور است.
ارتباط بین صنعت حفاری و سیاستهای اقتصاد مقاومتی را تبیین کنید.
سالهای بعد از انقلاب که خارجیها صنعت حفاری را رها کرده و رفته بودند، گروهی از متخصصان جمع شدند و تعدادی از دستگاههای حفاری را که مانده بود، با امکانات و تواناییهای خودشان راهاندازی و شروع به ساختن صنعت نفتی کردند که عملیات حفاری آن برای یک سال متوقف شده بود.
با آغاز این فعالیت بهترین رکوردها زده شد؛ مثلا رکورد حفاری هزارو 270 متر در یک روز. قطعا به این روند میگویند اقتصاد مقاومتی؛ چون تعریف من از اقتصاد مقاومتی، استفاده بهینه از ابزار و امکانات، منابع مالی و منابع انسانی با درنظرگرفتن بهرهوری است.
در آن زمان ما با یک دستگاه حفاری حداقل در سال چهار حلقه چاه میزدیم، ولی اکنون این اتفاق نمیافتد، به نظر من در آن زمان اقتصاد مقاومتی بسیار بهتر اجرائی میشد و روی پای خودمان میایستادیم، ولی فکر میکنم الان کمرنگتر شده است.
دلیل این افت چیست؟ در شرایط بعد از انقلاب، صنعت نفت پای کار آمد، پس چرا الان از هدف دور شدهایم؟
شاید در اکثر بخشها همینطور باشد، ما کشوری هستیم که دومین دارنده گاز جهانی و سومین دارنده نفت هستیم. تا 40 سال پیش ما به لحاظ اقتصادی از کره عقبتر نبودیم، اما اکنون از آن بسیار عقبتر هستیم.
بخش زیادی از این عقبماندگی ناشی از بیانگیزگی و عدم اعتقادمان به پیشرفت است. متأسفانه دولتهایی که روی کار میآیند، برنامههای درازمدتی ندارند، عمده برنامههایی هم که وجود دارد، تقریبا با بیاعتمادی روبهروست. بحثهای گروهی و سیاسی و جناحی هم وجود دارد.
بحث دیگر این است که به دلیل گروهبازی و باندبازیها از شایستهسالاری فاصله گرفتیم. به عبارتی آدمهای قابل، سر جای خودشان ننشستند و این باندبازیها و گروهبازیها، مشکلاتی برای مملکت ایجاد میکند.
از سوی دیگر اقتصاد ما با فساد عجین شده است و با این شرایط نمیتواند بهبودی داشته باشد.
اگر بخواهیم شرایطی را فراهم کنیم که بتوانیم مجددا از منابعمان خوب استفاده کنیم و به توسعه دست یابیم، باید همه گروهها یکبار هم که شده از این فساد اقتصادی پردهبرداری کرده و افراد سالم را به میدان بیاورند. راهکار اجرای قوانین هم این است که آنقدر هزینه اختلاس و دزدی را افزایش دهیم که کسی دست به این کارها نزند و اگر هم انجام داد هزینه بسیار بالایی برای آن پرداخت کند.
نقش بانکها در این میان چیست؟
در دنیا بانکها منابع مردم را جمع میکنند و آن را با سود بسیار پایین به بخش خصوصی میدهند تا اشتغال ایجاد و کار تولیدی راه بیندازند. اما در ایران برعکس این، پول را جمع میکنند و با سود بسیار بالایی به بخش خصوصی میدهند تا آن را ورشکسته کنند. از آن طرف خود بانکها رقیب بخش خصوصی میشوند، کارخانهها، بانکها، فولاد، پتروشیمیها و صنایع را میخرند که نه تخصصی در آن دارند و نه به آن اهمیتی میدهند و کار دومی برای آنها میشود. هم از این طرف منابع را از دست میدهند و هم ضرر و زیان میدهند و هم بالاخره بخش خصوصی را زمین میزنند. اگر شما بروید تراز بانکهای ایران را ببینید، فکر نمیکنم تراز هیچکدامشان مثبت باشد.
از آن طرف دولتها حاضر نیستند دست از سر این منابع بردارند، ما اگر بخواهیم توسعه پیدا کنیم، باید بخش خصوصی را فعال کنیم، ولی دولتها هیچ وقت راضی نمیشوند و از نظر آنها هر چیزی که وجود دارد باید دولتی بماند.
به نظر من اقتصاد مقاومتی فقط در حد شعار بوده و هیچکدام از ما که به آن اعتقاد داریم، دنبال اجرای آن نرفتیم. اگر به خیلی افراد الان بگوییم یک تعریفی از اقتصاد مقاومتی بکنند، شاید تعریف درستی ارائه ندهند، اگر تعریفی هم ارائه بدهند واقعا خودشان میبینند که به آن هیچ تعهدی ندارند و اجرایش نکردند.
بنابراین اگر میخواهیم توسعه پیدا کنیم باید فساد اقتصادی را کم کنیم و کارا باشیم، از جوانان استفاده و شغل ایجاد کنیم. دولت هم باید دست از سر اقتصاد بیمار ایران بردارد و آن را به دست کسانی که مهارت دارند، بدهد. دست بخش خصوصی را بگیرد، نه اینکه بانکها سود زیادی به مردم بدهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.