سفرنامه:
از زاهدان تا وين و پاريس (بخش سوم)
پاریس- چهارشبه 24 شهریور 14 سپتامبر 2016
امروز سرهمان کوچه ای که هتل واقع است در خیابان فلانده وارد زیرزمین مترو شدیم و یکراست به موزه لوور«louvre» رفتیم. لوور گنجینه ای بزرگ و بیمانند است.بازدید ازموزه بیش از5 ساعت به دراز کشید.نقاشیهای دوره رنسانس و مجسمه هایی که پیش از تاریخ و سده های پیش از میلاد مسیح و دوهزار سال پس از آن به دست انسان ساخته شده ، بیش تر فضای موزه را پرکرده بود.مردمی از سراسر گیتی را بازبان و پوشش وفرهنگ های گوناگون را می توانستی در موزه ببینی که خودش از برخی جهات دیدنیتر از موزه بود! گروهی ایرانی نزدیک به چهل نفر هم که با تورآمده بودند، با ما همراه شدند.فرصت خوبی بود که از بیانات ودانش راهنمای تور ما هم رایگان بهره مند شویم. پس از دیدن آثار سده های پیشین اروپا ونقاشی های مختلف وتمدن رود نیل و فراعنه مصر و تابوت های مومیایی فراعنه ، خدایان فنیقیی و هنر دوران بابل به سالن تمدن اسلامی رسیدیم.قرآن های خطی و بسیار خوش نوشته وقدیمی دوره ی تمدن اسلامی که از شرق تا غرب عالم و اسپانیا به عنوان دروازه ی اروپا را در برگرفته بود، از آثار ارزشمند این بخش موزه بود. درابتدای سالنی که آثار ایرانی را به نمایش گذاشته بودند، صفحه ای از
شاهنامه که مربوط به آغاز داستان رستم و اسفندیاربود بر روی تابلویی دیده می شد وصدای گوینده ای ایرانی را می شنیدی که آن را می خواند.در واقع موزه لوور گنجینه بزرگی از هنر انسانی، از روزگاران پیش از تاریخ تا دوران رنسانس وشکوفایی هنر واندیشه اسلامی ومدرنیسم را در خود جای داده است. آنچه از شرق عالم و سرزمینهای ایران و مصر و بابل به موزه آورده شده، بیشتر به یک غارت بزرگ شباهت دارد. كوزههاي نگهداري غلات بسيار قابل توجه بود. انتهای کوزهها باریک تر شده است تا در زمین فروکنند و راحت بتوانند مواد را داخل آن بریزند و یا بر دارند.جای فررفتن در زمین، روی کوزها مشاهده
می شد.آوردن برخی ازاین آثار از جمله ستون های تخت جمشید با سر اسب و شیر ویا مجسمه های بودا و خدایان فنیقی و بابلی با وزنی بیش از20-10تن، آنهم چندین دهه پیش، که ابزار مناسبی وجود نداشته، کاری بسیار سخت بوده است. در سالنی که آثار دوره داریوش و سرستونها وکتیبه های تخت جمشید را قرارداده اند، برای قرینه سازی دو طرف سالن یک اسب،همانند اسبهای دیوارهای ورودی کاخ های تخت جمشید ساخته اند.برایم شگفت انگیز بود که با وجود ابزار نوین و آسان تر شدن کار سنگتراشی وسنگ نگاری، کار انجام گرفته به دست هنرمندان موزه لوور به نظرم پایین تر از کار هنرمندان بابلی و دوره هخامنشی آمد. شاید هم وطن دوستی و عشق به سرزمین مادری وهنرمندان خودی موجب این احساس شده بود. در کنار برخی از این آثار عکسی به یادگار گرفتیم و در پایان با وجود احساس خستگی به دیدن کاخ ناپلئون بناپارت رفتیم. سالنها،مبل ها و بشقاب و فنجان ها چینی و زرق وبرق شاهانه کاخ و نقاشی های زنان مورد علاقه ناپلئون به ویژه همسرش ژوزفین چشم هر بیننده ای را خیره می کرد. گویا ژوزفین زنی ولخرج و بلند پرواز بوده وآنچه در کاخ دیده می شود ناشی ازبلند پروازی و سلیقه او میباشد. پرتره های
دزیره وزنان دیگری هم بر دیوارهای کاخ دیده می شد، گویا ناپلئون تنها مرد جنگ نبوده، به قول فردوسی مرد بزم هم بوده است!
پس از دیدن کاخ ناپلئون از موزه خارج شده و وارد متروی پاریس شدیم. متروی پاریس نسبت به متروی وین بسیار فرسوده، کثیف و پر از گداهای مهاجربود. ساعت 6 بعد از ظهر به خیابان فلاندقه(flandere) و هتل رسیدیم. مهاجرین را برای دادن غذا در میان بلوار صف کرده بودند. غذایشان چیزی شبیه بلغور گندم بود.سرشب باران گرفت و برای دیدن اوضاع این بیچارگان گریخته از زادگاه خویش رفتم. افرادی که داخل چادر بودند،شرایطی بهتر از بی چادران داشتند و زیرباران بدون چتر و روپوشی نشسته بودند و جوان ترها با گوشی تلفن همراه خود ور می رفتند. زباله وته سیگار وپاکت غذاهای یکبار مصرف سرتاسر خیابان فلاندقه را پوشانده بود. از این بابت شبیه خیابان های خودمان در تهران و زاهدان است.تنها نکته قابل تحسین پاریس رعایت قوانین رانندگی است که گاهی پیاده های مهاجر از یاد می برند وچراغ قرمز عبور پیاده را نادیده می گیرند.در پاریس سیگاری ها کمتر ازوین به چشم می آیند.
پنجشنبه 25 شهریور15سپتامبر2016
ساعت 9 صبح با مترو به دیدن تاق نصرت مشهور پاریس رفتیم. تاق نصرت را میدانی بزرگ در برمی گیرد و14 خیابان به صورت شعاعی به آن می رسد. رفتن به زیر تاق بدون گرفتن بلیط ممکن نبود. پس از گرفتن بلیط و رسیدن به زیر تاق بود که دریافتیم برای رفتن به بالای تاق بایستی از پلکان استفاده کرد و آسانسوری در کار نیست. نزدیک به صد پله را که بالا رفتیم نفسمان گرفت و حاج خانم در جایی که دری داشت نشست که راه دیگران را نگیرد و سیامک هم در کنار مادرماند. من صد پله دیگر را بالا رفتم و به جایی رسیدم که باز و گویا موزه ی تاق بود و عکس ها و برخی وسایل تاریخی را برای مشاهده گذاشته بودند. منتظر ماندم تا سیامک ومادرش هم رسیدند.از آنجا تا بالای تاق 46 پله دیگر را بالا رفتیم. بالای تاق که رسیدیم خانم هایی را دیدم که از حال رفته بودند. از آن بالا پاریس واقعا دیدنی بود.برج ایفل هم در سمت شمال تاق مشاهده می شد. خیابان مشهور شانزه لیزه هم در سمت خاوری بزرگ تر از خیابان های دیگر دیده می شد. پس از گرفتن چند عکس از پلکان سمت دیگر تاق پایین آمدیم وبه کرانه رودخانه سن رفتیم و سپس راهی شانزه لیزه شدیم. مردمی با تیپ ها،رنگ پوست ها ،زبان ها و
فرهنگهای گوناگون را می توانی در ان خیابان زیبا ببینی. به قول حاج خانم؛ شهر فرنگه و از همه رنگه.شانزه لیزه را از سایر خیابان های پاریس تمیزتر و زیباتر دیدم. تنها نماد ایرانی که در این خیابان- به جز گردشگران ایرانی وخانم هایی که آرایشی غلیظ تر از دیگران داشتند- مشاهده کردم، دفتر هواپیمایی «ایران ایر» بود.عکسی به عنوان یادبود، روبه روی دفتر گرفتیم. درپاریس هم مانند وین کافه رستوران های خیابانی فراوان است.از چند فروشگاه ونمایشگاه ماشین های مشهور با قیمت های نجومی دیدن کردیم و عکسی رایگان در کنارشان گرفتیم تا با حسرت ندیدن پورشه وبنز های آنچنانی از دنیا نرویم. راستش خودم که دلم برای نشستن پشت فرمان وانت تویوتای مدل هشتاد وسه که بیست سال است سوار می شوم و به گاوداری می روم،تنگ شده است! این ماشین باشد برای همان هایی که حقوق های نجومی گرفته اند. نزدیک میدان شارل دوگل دیگر از خستگی نای راه رفتن نداشیم وبرای بازگشت به هتل وارد ایستگاه مترو شدیم. دستگاه خود پرداز فروش بلیط خراب بود و ومجبور شدیم از پله ها بالا آمده و تاکسی بگیریم.تاکسی متری حساب می کرد و پرداخت بیست یورو(هشتاد هزارتومان) ارزش این را داشت که چند
خیابان پاریس را از روی زمین ببینیم. ساخت وسازهای تازه به گونه ای انجام گرفته بود که هماهنگ با بافت قدیمی شهر جلوه می کرد.تنها اختلاف بافت جدید با قدیم این بود که برای ستون های زیر بالکن ها در ساختمان های قدیمی از مجسمه نیم تنه بهره برده ودر ساختمان های جدید، جای خود را به ستونهای مثلثی و زیبایی داده بود. پنجره ونمای بیرونی ساختمان ها شباهت نزدیکی به نقشه ی قدیم داشت. خیابان های پاریس را زردهای کوتوله ژاپنی و فلیپینی و تایلندی هایی که پوستی تیره تر داشتند،آفریقایی تبارهایی با قامت بلند و درشت و مردمانی از تونس و الجزایر و بنگلادش اشغال کرده بودند. گداهای افلیج و نوازندگان دوره گرد هم در ایستگاه های مترو و خیابان های پاریس دیده می شدند. یک زن گدا با پوششی کامل مانند گداهای تهرانی دولا خوابیده بودند و لیوانی کاغذی برای دریافت کمک بر دست داشت.گدایی بد قواره و دو رگه و تنومند که ساکی پر از خرت و پرت وچوبدستی شبیه مرتاض های هندی به دست داشت و بوی بسیار بدی می داد، چند بار در مترو کنار من نشست و مرا مجبور به برخاستن کرد.در واقع هیچکس کنارش نمی نشست. گدا دیگری هم بود که پس از سوار شدن سخنرانی می کرد و پس از
دریافت کمک پیاده شده و به کوپه دیگر می رفت. بعد از ظهرهوا بارانی بود و تا ساعت 7 درهتل ماندیم وسپس با مترو راهی برج ایفل شدیم. بزرگی برج ایفل و سازه فولادی آن زمانی بیننده را شگفت زده می کند که زیر برج و درست در مرکز آن بین چهار ستون بایستی. از ایستگاه مترو که بیرون آمدیم در میدان بزرگ مقابل که خاک بدون چمنی داشت، دو گروه با داشتن پلاکارد و پرچم فرانسه در حال شعار و راهپیمایی بودند. گویا یک گروه به حضور مهاجرین در پاریس و سیاست های رییس جمهور فرنسوا اولاند اعتراض داشتند و گروه دیگر که کمتر بودند از مهاجرین حمایت می کردند.شرایط رفتن به بالای برج را نداشتیم وبه کرانه رودخانه سن رفتیم و از آنجا به تماشای رودخانه و نورافشانی شبهای ایفل نشستیم. پس از نیم ساعت نشستن در آنجا و دیدن فروشگاه های خیابانی که به ایستگاه مترو می رسید،راهی بازگشت شدیم. پس از طی مسیر نخست و رفتن به ایستگاه بعدی ،پس از چند دقیقه راننده اعلام داشت که به دلیل مشکلی که در ایستگاه بعدی پیش آمده ،باید منتظر اجازه پلیس بمانیم. دوباره همان گدای دیلاق با کوله بارش رسید و کنار من نشست.حاج خانم که با سیامک دو صندلی آن طرف تر نشسته بود،بینی اش را
گرفت و به من گفت؛ این رفیقت هم که تنهایت نمی گذارد!نیم ساعتی گذشت و راننده اعلام کرد که حرکت می کنیم.
جمعه 26 شهریور 16 سپتامبر
امروز به دلیل خستگی روز پیش،دیرتر از خواب برخاستم و ساعت 9 پس از صبحانه از خیابان باریکی که هتل در ابتدای آن واقع است به سمت شرق رفتم و در انتها ی آن از دیدن کانال آب بزرگی با دو کشتی تفریحی شگفت زده شدم. خیابان همنام هتل است و کی دوسن نام دارد. نیم ساعتی در کرانه رودخانه نشستم و بعد باسیامک و مادرش برای دیدن کلیسای نتردام راهی ایستگاه مترو شدیم. پاریس نیز مانند وین بسیار سرسبز و پردرخت ،بود.فیلم کوژ پشت نتردام با بازی آنتونی کوئین را شاید خیلی ها به یاد داشته باشند. نویسندگان موج نوی فرانسه نقش بسزایی در اندیشه و رفتار روشنفکری نسل نو و آزادیخواه ایرانی به ویژه جوانان دهه سی و چهل خورشیدی داشته است. صادق هدایت، چوبک،جلال آل احمد ،ابراهیم گلستان و دیگرانی را می توان نام برد که کارها و نوشته هایشان تحت تاثیر موج نوی فرانسه قرار داشت. روشنفکران انقلاب مشروطه هم از جنبش روشنفکری فرانسه الهام گرفته بودند.هنگام ورود به میدان بزرگ روبروی کلیسا و دیدن بالکن کلیسا به یاد فیلم کوژپشت نتردام افتادم. داخل کلیسای نتردام بلندای عشق وعلاقه هنرمندان بزرگ را به باورهای دینی نشان می داد. پس از دیدن کلیسا که در ساحل
رودخانه سن واقع است به منطقه باستیل رفتیم. مردم فرانسه در انقلابی که به سقوط لویی شانزدهم انجامید ، زندان باستیل را ویران کردند و اکنون نمادی در مکان زندان ساخته اند. در زیر همان زندانی که تونل هایی برای فرار حفر می شد، اکنون ایستگاه متروی بزرگی ساخته شده که مردم می توانند از آنجا به سرتاسر پاریس و حومه آن بروند.این ایستگاه از قدیمی ترین ایستگاههای مترو پاریس است و برای من رودخانهای را تداعی کرد که ميشد با نشستن در کرانه آن گذر عمر را با چشم دید. چه زود گذشت آن روزهایی که مردم زندان باستیل را ویران کردند و هیتلری سر برآورد و با غرور یک فاتح وارد پاریس شد و در زیر برج ایفل و بر فراز تاق نصرت پاریس عکس پیروزی گرفت. آن روزها گذشت و ژنرال دوگل پیروزمندانه وارد پاریس شد و این روزها هم که ما درایستگاه باستیل نشستهایم و فرانسوا اولاند رییس جمهوراست، چون باد و برق خواهد گذشت.در این روزگار که دیگرجوی آبی در شهرها جاری نیست و ریل های مترو در زیرزمین شهرهای بزرگ همزاد آن شده است، باید زیرلب زمزمه کرد؛ بنشین کنار مترو گذر عمر ببین/ کاین اشارت ز جهان گذرا ما را بس.امروز در برابرکلیسای نونتردام یک زوج جوان ژاپنی با
لباس عروسی عکس یادگاری گرفتند. شاید روزی نوه هایشان با داشتن این عکس در دست در همین جایی که آنها ایستاده بودند، یاد پدر بزرگ ومادر بزرگ را زنده کنند.
شنبه 27 شهریور 17 سپتامبر 2016
چهار روز بودن در پاریس چه زود گذشت.هنگام خداحافظی با مدیر هتل احساس کردم از رفتن ما قدری دلگیر شد.ساعت7 صبح و درست سر وقت راننده تاکسی هم رسید و راهی فرودگاه شارل دوگل شدیم. هوا ی پاریس ابری و بارانی بود و هنوز آفتاب سرنزده و خیابان های پاریس بسیار خلوت بود .خیلی زود به فرودگاه رسیدیم و با 45 دقیقه تاخیر سوار هواپیما شدیم. پس از نشستن مسافرین خلبان با پوزش، دلیل تاخیر را مشکل پاسپورت یکی از مسافرین در هنگام پرواز از مبدا اعلام کرد. نا گفته نماند که آخرین مسافری که وارد هواپیما شد، خانمی میانسال بود و جایگاه بالای سرش که بایستی وسایلش را آنجا می گذاشت پر شده بود. سرمهماندار ساکش را گرفت که چند ردیف عقب تر جای بدهد.آن خانم مخالفت کرد و با پرخاش ساک را از میهماندار گرفت و باشدت روی صندلی خودش پرت کرد و روی صندلی دیگری نشست. هر چه میهماندار تلاش کرد که او را به جای خودش برگرداند موفق نشد. هنگام پرواز هم به علامت بستن کمربند توجهی نکرد و از جای خودش برخاست و برای مجادله نزد سرمیهماندار رفت. صدای میهماندار را شنیدم که به ایشان گفت؛ خلبان به پلیس خبر داده وشما دیگر بهتر است به پلیس توضیح بدهید. پس از نشستن
هواپیما در فرودگاه وین ،درست ابتدای راهرویی بسته که مسافرین را به سالن هدایت می کرد، دو پلیس حاضر بودند و آن خانم را که گفته شد اسراییلی است در کناری نگاهداشتند تا مسافرین شاهد برخورد با وی باشند. ساعت ده بود که با مترو به خانه رسیدیم.
پنجشنبه یکم مهر ماه 22 سپتامبر2016
بعد از ظهر پنجشنبه برای دیدن سیرک دوره گردی که از انگلیس آمده بود به بخش مرکزی شهر و نزدیک میدان شهرداری وین رفتیم. وقتی رسیدیم ،یکساعتی از شروع نمایش گذشته بود و ناچار به دیدن بخش تاریخی وین رفتیم. پیش از از این در مورد کافه سنترال که پاتوق افراد سرشناسی چون هیتلر و تروتسکی در سال های پیش از جنگ جهانی اول بوده است، اشاره ای داشته ام. ساعت 8 شب بود که نزدیک آپارتمانی رسیدیم که بتهوون آهنگساز مشهور ونابغه در طبقه چهارم آن سکونت داشته و بایستی هر روز از پلکان آن بالا و پایین می رفته است. پس از آن به کافه مشهور لانتمان(café,Landtmann) در بلوار رینگ رسییم.این کافه پاتوق فروید و مکان دیدار افراد سرشناسی چون هیتلر،تروتسکی واستالین در سال 1913 بوده است.در این کافه ژوزف استالین دیکتاتور شوروی سابق با تروتسکی ملاقات کرده و با نیکولای بوخارین مقاله «مارکسیسم و مساله ملت» را نوشتند. تروتسکی از 1907 تا 1913 در وین بود و روزنامه پراودا(حقیقت) را منتشر می کرد .پس از مرگ لنین بین استالین که میخواست قدرت را قبضه کند با دوستان قدیم اختلاف افتاد و او پس از خروج تروتسکی از روسیه توسط ماموری به نام مرداک وی را ترور و
بوخارین را به دادگاهی فرمایشی کشاند.محاکمات بوخارین در کتابی به همین نام ماندگار شده و برگردان فارسی آن منتشر شده است. فروید نیز که از روانکاوان و فیلسوفان مشهور است،در سال 1860 و در زمان کودکی به وین آمد و در سال 1938 میلادی که نازی ها اتریش را به آلمان منظم کردند، آنجا را ترک کرد.هیتلر هم از اهالی شمال باختری اتریش بوده و از 1908 تا 1913 در وین در مسافرخانه ارزانی در خیابان اشتراسه نزدیک دانوب ساکن بوده و به نقاشی می پرداخته است. ژوزف تیتو هم که در جنگ جهانی اول و پس از ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد اتریش ـ مجارستان در سال 1914 میلادی به خدمت سربازی فراخوانده شده بود و بعدها با عنوان مارشال تیتو رهبر یوگسلاوی شد، در وین زندگی می کرد. وی کارگر فلزکار بوده است. این افراد همه در یک منطقه وین زندگی و در کافه لانتمان دیدارمی کرده اند. امپراتوراتریش فرانتس جوزف در کاخ های شرق دانوب ،شونبرون زندگی می کرده واز سال 1848 قدرت را به دست گرفته بود. ولیعهد در کاخ belvedere زندگی می کرده که هنگام دیدار از بخش تاریخی وین از آن دیدن کردیم. وین در 1913 میلادی پایتخت اتریش(هنگری) متشكل از پانزده ملت و کشوری با
جمعیتی پنجاه میلیونی بوده است.
یکشنبه چهارم مهر 95 برابر با 25 سپتامبر2016
امروز برای قدم زدن ودیدن مدارس مجتمع ارت آرلا پایین رفتیم. خانمی ایرانی با حاج خانم سرصحبت را باز کرد و بین آن دو برسر وقت دقیق نماز صبح اختلاف نظری پیش آمد. کسی هم به نظر بنده که برای یکی دو دقیقه اینقدر سخت نگیرید توجهی نکرد.مگر در زمان قدیم که هنوز از مدارگرینویچ و مبدا تغییر ساعت بین قاره ای و بین شهری خبری نبود مسلمانان چه می کرده اند. حاج خانم نظرش این بود که نماز صبح بدون شنیدن اذان به دل آدم نمی چسبد. درزاهدان با صدای روشن کردن بلند گوی مسجد مکی و صدای صاف کردن سینه مؤذن از خواب بیدارشده و سپس صدای اذان مسجد نور و توحید و حضرت رسول (ص) مسجد خدیجه(ع)پیاپی بلند می شود و با صدای خاموش شدن بلند گوی مسجد علی بن ابیطالب(ع) پایان می یابد. اینجا خبری از مسجد و صدای اذانی در آلت ارلا نیست. البته صدای نشستن وبرخاستن هواپیماها مانند زاهدان از ساعت 5/4 تا 8 صبح در ساختمان می پیچد.یکساعتی در پایین برج نشتیم و پس از دیدن بهداری مجتمع به آپارتمان بازگشتیم ومشغول پختن غذا و تهیه سالاد شدیم. گوشت قلم بره و گوشت لخم گوساله و گوشت مرغ با همان کیفیت زاهدان در فروشگاه های نزدیک محل سکونتمان عرضه می شود. قیمت آنهم با در
نظر گرفتن نرخ مزد، واقعا ارزان است.
دوشنبه پنجم مهر،26 سپتامبر2016
امروز پیش از ظهر به شمال خاوری وین ونزدیک شهر رفتیم که مرکز فروشگاه های بزرگ با قیمت های مناسب است و مکانی برای خرید طبقه کم درآمد می باشد.نزدیک به 5 ساعت رفت و برگشت ما به درازا کشید.یکدست کت و شلوار نزدیک به دویست هزار تومان ویک کاپشن یکصد هزارتومان قیمت داشت.یک پالتوی پشمی زنانه هم 120 هزارتومان فروخته می شد. ما بیست و دو قلم پوشاك برای خودمان و سوغات خرید کردیم.نکته جالب این بود که هنگام پرداخت وجه، مامور گیشه که دریافت گردشگر و مسافر هستیم با گرفتن پاسپورت حاج خانم و پر کردن یک فرم و گرفتن امضا، مالیات شهروندی را که حدود چهارده درصد بود از صورتحساب کسر نمود. هنگام رفتن به این مرکز خرید،بایستی سوار اتوبوس های بین شهری می شدیم. فردی هرمافرودیت(دوجنسی) با قامتی بلند و کلاه و کیف و کفش زنانه وارد اتوبوس شد و کنار من ایستاد.گردن وشانه هایش پر از موهای سیاه و مردانه بود. در ایستگاه بعدی هم او به ما پیوست و به مرکز خرید آمد. این نخستين و آخرین بار بود که یک دو جنسی را می دیدم.
پنجشنبه 8مهر29 سپتامبر 2016
امروز درست یکماه است که در وین به سر می بریم.سیامک از دیروز چهارشنبه مرخصی اش تمام شد و از 9صبح تا 9 شب رفتن و بازگشتن او به درازا کشید. امروز بیکار بود و ما را به بلندیهای شمال وین و مکانی به نام کالین برگ برد. در پایان شماليخط متروی آلت ارلا از ایستگاه بیرون آمدیم و سوار اتوبوس هایی شدیم که رایگان گردشگران را به بلندیهای دیدنی و تاریخی شهر می برد. کالین برگ جایی مشرف بر شهر بود و از مقابل کلیسایی که راهب آن در حال خواندن انجیل و دعا بود گذشتیم.عجيب اينكه در شمالي ترين نقطه اروپا مردمان گرزان از خرافات بر ستوني در روبهروي كليسا مردم براي حاجت قفل و دخيل بسته بودند. در پاريس هم مواردي از اينگونه ديدم. سپس به رستورانی رفتیم که از آنجا شهر در سمت راست و شاخههای دانوب درسمت چپ مشاهده می شد.دو شاخه دانوب نو و شاخه ای از دانوب قدیم به موازات یکدیگر جریان داشت.وین از آن لندا زیبایی شگفت انگیزی داشت. قهوه ای در آنجا نوشیدیم و پس از دقایقی برگشتیم و با اتوبوس و سپس مترو برای نهار به مرکز شهر و رستوران پارس رفتیم.مدیر رستوران و کارکنان آن ایرانی بودند وهمسر او به واردین خوش آمد می گفت. بیشتر غذا آنجا ایرانی
بود. چلوکباب و شیشلیک و جوجه کبابی با ماست و پونه و سوپ جو سفارش دادیم.سوپ جو را بیشتر پسندیدم،چون خودم را کباب پز ماهری می دانم، کبابش را نپسندیدم. روبروی رستوران سوپر مارکت رامان قرار داشت که همنام نوه ام است و در مقابلش عکسی به یادگار گرفتیم وبه خانه بازگشتیم.
جمعه 9 مهر95برابربا 30 سپتامبر2016
امروز به کارنوشتن و تنظیم خاطرات سفر پرداختم و سری هم به فروشگاه های پایین برج زدم. سه روز دیگر به تهران بر می گردیم.
یکشنبه 11 مهرماه 95 برابر با 2 اکتبر 2016
امروز تعطیل هفتگی است، ساعت یازده برای دیدن بخش تاریخی بلودره ) Belvedere ) و کاخ ولیعهدامپراتوراتریش( فرانتس یوزف) به نام رودلف رفتیم که در سال1898 خودکشی کرده و همسرش الیزابت هم در همان سال ترور شده بود. ساختمانی از این مجموعه را نیازمند بازسازی و تعمیر دیدم ، اینکه چرا چنین رها شده بود برایم پرسش برانگیز بود.در کاخ ولیعهد دخترکی ژاپنی را با لباس عروسی و یک عکاس در حال گرفتن عکس یاد بود، بدون حضور آقا داماد دیدم . پس از آن سری هم به دفتر نمایندگی کشورهای اتمی جهان ودفتر نمایندگی سازمان ملل متحد در وین زدیم که نزدیک هم قرار دارند و مجسمه های یادبودی از شعرای نامدار ایرانی زینت بخش میدان مقابل آن است. به دلیل روز تعطیل ورود به آنجا و گرفتن عکس یادبودی در کنار مجسمه این بزرگان مقدور نشد.چند عکس از آخرین روز گردشگری که خود گویای زیبایی این منطقه است را به عنوان نکته پایانی بر این سفر آوردم. به فرمایش سعدی شیرین سخن: صوفی نشود صافی، تا درنکشد جامی/ بسیار سفر باید تا پخته شود خامی!
پاریس- چهارشبه 24 شهریور 14 سپتامبر 2016
امروز سرهمان کوچه ای که هتل واقع است در خیابان فلانده وارد زیرزمین مترو شدیم و یکراست به موزه لوور«louvre» رفتیم. لوور گنجینه ای بزرگ و بیمانند است.بازدید ازموزه بیش از5 ساعت به دراز کشید.نقاشیهای دوره رنسانس و مجسمه هایی که پیش از تاریخ و سده های پیش از میلاد مسیح و دوهزار سال پس از آن به دست انسان ساخته شده ، بیش تر فضای موزه را پرکرده بود.مردمی از سراسر گیتی را بازبان و پوشش وفرهنگ های گوناگون را می توانستی در موزه ببینی که خودش از برخی جهات دیدنیتر از موزه بود! گروهی ایرانی نزدیک به چهل نفر هم که با تورآمده بودند، با ما همراه شدند.فرصت خوبی بود که از بیانات ودانش راهنمای تور ما هم رایگان بهره مند شویم. پس از دیدن آثار سده های پیشین اروپا ونقاشی های مختلف وتمدن رود نیل و فراعنه مصر و تابوت های مومیایی فراعنه ، خدایان فنیقیی و هنر دوران بابل به سالن تمدن اسلامی رسیدیم.قرآن های خطی و بسیار خوش نوشته وقدیمی دوره ی تمدن اسلامی که از شرق تا غرب عالم و اسپانیا به عنوان دروازه ی اروپا را در برگرفته بود، از آثار ارزشمند این بخش موزه بود. درابتدای سالنی که آثار ایرانی را به نمایش گذاشته بودند، صفحه ای از
شاهنامه که مربوط به آغاز داستان رستم و اسفندیاربود بر روی تابلویی دیده می شد وصدای گوینده ای ایرانی را می شنیدی که آن را می خواند.در واقع موزه لوور گنجینه بزرگی از هنر انسانی، از روزگاران پیش از تاریخ تا دوران رنسانس وشکوفایی هنر واندیشه اسلامی ومدرنیسم را در خود جای داده است. آنچه از شرق عالم و سرزمینهای ایران و مصر و بابل به موزه آورده شده، بیشتر به یک غارت بزرگ شباهت دارد. كوزههاي نگهداري غلات بسيار قابل توجه بود. انتهای کوزهها باریک تر شده است تا در زمین فروکنند و راحت بتوانند مواد را داخل آن بریزند و یا بر دارند.جای فررفتن در زمین، روی کوزها مشاهده
می شد.آوردن برخی ازاین آثار از جمله ستون های تخت جمشید با سر اسب و شیر ویا مجسمه های بودا و خدایان فنیقی و بابلی با وزنی بیش از20-10تن، آنهم چندین دهه پیش، که ابزار مناسبی وجود نداشته، کاری بسیار سخت بوده است. در سالنی که آثار دوره داریوش و سرستونها وکتیبه های تخت جمشید را قرارداده اند، برای قرینه سازی دو طرف سالن یک اسب،همانند اسبهای دیوارهای ورودی کاخ های تخت جمشید ساخته اند.برایم شگفت انگیز بود که با وجود ابزار نوین و آسان تر شدن کار سنگتراشی وسنگ نگاری، کار انجام گرفته به دست هنرمندان موزه لوور به نظرم پایین تر از کار هنرمندان بابلی و دوره هخامنشی آمد. شاید هم وطن دوستی و عشق به سرزمین مادری وهنرمندان خودی موجب این احساس شده بود. در کنار برخی از این آثار عکسی به یادگار گرفتیم و در پایان با وجود احساس خستگی به دیدن کاخ ناپلئون بناپارت رفتیم. سالنها،مبل ها و بشقاب و فنجان ها چینی و زرق وبرق شاهانه کاخ و نقاشی های زنان مورد علاقه ناپلئون به ویژه همسرش ژوزفین چشم هر بیننده ای را خیره می کرد. گویا ژوزفین زنی ولخرج و بلند پرواز بوده وآنچه در کاخ دیده می شود ناشی ازبلند پروازی و سلیقه او میباشد. پرتره های
دزیره وزنان دیگری هم بر دیوارهای کاخ دیده می شد، گویا ناپلئون تنها مرد جنگ نبوده، به قول فردوسی مرد بزم هم بوده است!
پس از دیدن کاخ ناپلئون از موزه خارج شده و وارد متروی پاریس شدیم. متروی پاریس نسبت به متروی وین بسیار فرسوده، کثیف و پر از گداهای مهاجربود. ساعت 6 بعد از ظهر به خیابان فلاندقه(flandere) و هتل رسیدیم. مهاجرین را برای دادن غذا در میان بلوار صف کرده بودند. غذایشان چیزی شبیه بلغور گندم بود.سرشب باران گرفت و برای دیدن اوضاع این بیچارگان گریخته از زادگاه خویش رفتم. افرادی که داخل چادر بودند،شرایطی بهتر از بی چادران داشتند و زیرباران بدون چتر و روپوشی نشسته بودند و جوان ترها با گوشی تلفن همراه خود ور می رفتند. زباله وته سیگار وپاکت غذاهای یکبار مصرف سرتاسر خیابان فلاندقه را پوشانده بود. از این بابت شبیه خیابان های خودمان در تهران و زاهدان است.تنها نکته قابل تحسین پاریس رعایت قوانین رانندگی است که گاهی پیاده های مهاجر از یاد می برند وچراغ قرمز عبور پیاده را نادیده می گیرند.در پاریس سیگاری ها کمتر ازوین به چشم می آیند.
پنجشنبه 25 شهریور15سپتامبر2016
ساعت 9 صبح با مترو به دیدن تاق نصرت مشهور پاریس رفتیم. تاق نصرت را میدانی بزرگ در برمی گیرد و14 خیابان به صورت شعاعی به آن می رسد. رفتن به زیر تاق بدون گرفتن بلیط ممکن نبود. پس از گرفتن بلیط و رسیدن به زیر تاق بود که دریافتیم برای رفتن به بالای تاق بایستی از پلکان استفاده کرد و آسانسوری در کار نیست. نزدیک به صد پله را که بالا رفتیم نفسمان گرفت و حاج خانم در جایی که دری داشت نشست که راه دیگران را نگیرد و سیامک هم در کنار مادرماند. من صد پله دیگر را بالا رفتم و به جایی رسیدم که باز و گویا موزه ی تاق بود و عکس ها و برخی وسایل تاریخی را برای مشاهده گذاشته بودند. منتظر ماندم تا سیامک ومادرش هم رسیدند.از آنجا تا بالای تاق 46 پله دیگر را بالا رفتیم. بالای تاق که رسیدیم خانم هایی را دیدم که از حال رفته بودند. از آن بالا پاریس واقعا دیدنی بود.برج ایفل هم در سمت شمال تاق مشاهده می شد. خیابان مشهور شانزه لیزه هم در سمت خاوری بزرگ تر از خیابان های دیگر دیده می شد. پس از گرفتن چند عکس از پلکان سمت دیگر تاق پایین آمدیم وبه کرانه رودخانه سن رفتیم و سپس راهی شانزه لیزه شدیم. مردمی با تیپ ها،رنگ پوست ها ،زبان ها و
فرهنگهای گوناگون را می توانی در ان خیابان زیبا ببینی. به قول حاج خانم؛ شهر فرنگه و از همه رنگه.شانزه لیزه را از سایر خیابان های پاریس تمیزتر و زیباتر دیدم. تنها نماد ایرانی که در این خیابان- به جز گردشگران ایرانی وخانم هایی که آرایشی غلیظ تر از دیگران داشتند- مشاهده کردم، دفتر هواپیمایی «ایران ایر» بود.عکسی به عنوان یادبود، روبه روی دفتر گرفتیم. درپاریس هم مانند وین کافه رستوران های خیابانی فراوان است.از چند فروشگاه ونمایشگاه ماشین های مشهور با قیمت های نجومی دیدن کردیم و عکسی رایگان در کنارشان گرفتیم تا با حسرت ندیدن پورشه وبنز های آنچنانی از دنیا نرویم. راستش خودم که دلم برای نشستن پشت فرمان وانت تویوتای مدل هشتاد وسه که بیست سال است سوار می شوم و به گاوداری می روم،تنگ شده است! این ماشین باشد برای همان هایی که حقوق های نجومی گرفته اند. نزدیک میدان شارل دوگل دیگر از خستگی نای راه رفتن نداشیم وبرای بازگشت به هتل وارد ایستگاه مترو شدیم. دستگاه خود پرداز فروش بلیط خراب بود و ومجبور شدیم از پله ها بالا آمده و تاکسی بگیریم.تاکسی متری حساب می کرد و پرداخت بیست یورو(هشتاد هزارتومان) ارزش این را داشت که چند
خیابان پاریس را از روی زمین ببینیم. ساخت وسازهای تازه به گونه ای انجام گرفته بود که هماهنگ با بافت قدیمی شهر جلوه می کرد.تنها اختلاف بافت جدید با قدیم این بود که برای ستون های زیر بالکن ها در ساختمان های قدیمی از مجسمه نیم تنه بهره برده ودر ساختمان های جدید، جای خود را به ستونهای مثلثی و زیبایی داده بود. پنجره ونمای بیرونی ساختمان ها شباهت نزدیکی به نقشه ی قدیم داشت. خیابان های پاریس را زردهای کوتوله ژاپنی و فلیپینی و تایلندی هایی که پوستی تیره تر داشتند،آفریقایی تبارهایی با قامت بلند و درشت و مردمانی از تونس و الجزایر و بنگلادش اشغال کرده بودند. گداهای افلیج و نوازندگان دوره گرد هم در ایستگاه های مترو و خیابان های پاریس دیده می شدند. یک زن گدا با پوششی کامل مانند گداهای تهرانی دولا خوابیده بودند و لیوانی کاغذی برای دریافت کمک بر دست داشت.گدایی بد قواره و دو رگه و تنومند که ساکی پر از خرت و پرت وچوبدستی شبیه مرتاض های هندی به دست داشت و بوی بسیار بدی می داد، چند بار در مترو کنار من نشست و مرا مجبور به برخاستن کرد.در واقع هیچکس کنارش نمی نشست. گدا دیگری هم بود که پس از سوار شدن سخنرانی می کرد و پس از
دریافت کمک پیاده شده و به کوپه دیگر می رفت. بعد از ظهرهوا بارانی بود و تا ساعت 7 درهتل ماندیم وسپس با مترو راهی برج ایفل شدیم. بزرگی برج ایفل و سازه فولادی آن زمانی بیننده را شگفت زده می کند که زیر برج و درست در مرکز آن بین چهار ستون بایستی. از ایستگاه مترو که بیرون آمدیم در میدان بزرگ مقابل که خاک بدون چمنی داشت، دو گروه با داشتن پلاکارد و پرچم فرانسه در حال شعار و راهپیمایی بودند. گویا یک گروه به حضور مهاجرین در پاریس و سیاست های رییس جمهور فرنسوا اولاند اعتراض داشتند و گروه دیگر که کمتر بودند از مهاجرین حمایت می کردند.شرایط رفتن به بالای برج را نداشتیم وبه کرانه رودخانه سن رفتیم و از آنجا به تماشای رودخانه و نورافشانی شبهای ایفل نشستیم. پس از نیم ساعت نشستن در آنجا و دیدن فروشگاه های خیابانی که به ایستگاه مترو می رسید،راهی بازگشت شدیم. پس از طی مسیر نخست و رفتن به ایستگاه بعدی ،پس از چند دقیقه راننده اعلام داشت که به دلیل مشکلی که در ایستگاه بعدی پیش آمده ،باید منتظر اجازه پلیس بمانیم. دوباره همان گدای دیلاق با کوله بارش رسید و کنار من نشست.حاج خانم که با سیامک دو صندلی آن طرف تر نشسته بود،بینی اش را
گرفت و به من گفت؛ این رفیقت هم که تنهایت نمی گذارد!نیم ساعتی گذشت و راننده اعلام کرد که حرکت می کنیم.
جمعه 26 شهریور 16 سپتامبر
امروز به دلیل خستگی روز پیش،دیرتر از خواب برخاستم و ساعت 9 پس از صبحانه از خیابان باریکی که هتل در ابتدای آن واقع است به سمت شرق رفتم و در انتها ی آن از دیدن کانال آب بزرگی با دو کشتی تفریحی شگفت زده شدم. خیابان همنام هتل است و کی دوسن نام دارد. نیم ساعتی در کرانه رودخانه نشستم و بعد باسیامک و مادرش برای دیدن کلیسای نتردام راهی ایستگاه مترو شدیم. پاریس نیز مانند وین بسیار سرسبز و پردرخت ،بود.فیلم کوژ پشت نتردام با بازی آنتونی کوئین را شاید خیلی ها به یاد داشته باشند. نویسندگان موج نوی فرانسه نقش بسزایی در اندیشه و رفتار روشنفکری نسل نو و آزادیخواه ایرانی به ویژه جوانان دهه سی و چهل خورشیدی داشته است. صادق هدایت، چوبک،جلال آل احمد ،ابراهیم گلستان و دیگرانی را می توان نام برد که کارها و نوشته هایشان تحت تاثیر موج نوی فرانسه قرار داشت. روشنفکران انقلاب مشروطه هم از جنبش روشنفکری فرانسه الهام گرفته بودند.هنگام ورود به میدان بزرگ روبروی کلیسا و دیدن بالکن کلیسا به یاد فیلم کوژپشت نتردام افتادم. داخل کلیسای نتردام بلندای عشق وعلاقه هنرمندان بزرگ را به باورهای دینی نشان می داد. پس از دیدن کلیسا که در ساحل
رودخانه سن واقع است به منطقه باستیل رفتیم. مردم فرانسه در انقلابی که به سقوط لویی شانزدهم انجامید ، زندان باستیل را ویران کردند و اکنون نمادی در مکان زندان ساخته اند. در زیر همان زندانی که تونل هایی برای فرار حفر می شد، اکنون ایستگاه متروی بزرگی ساخته شده که مردم می توانند از آنجا به سرتاسر پاریس و حومه آن بروند.این ایستگاه از قدیمی ترین ایستگاههای مترو پاریس است و برای من رودخانهای را تداعی کرد که ميشد با نشستن در کرانه آن گذر عمر را با چشم دید. چه زود گذشت آن روزهایی که مردم زندان باستیل را ویران کردند و هیتلری سر برآورد و با غرور یک فاتح وارد پاریس شد و در زیر برج ایفل و بر فراز تاق نصرت پاریس عکس پیروزی گرفت. آن روزها گذشت و ژنرال دوگل پیروزمندانه وارد پاریس شد و این روزها هم که ما درایستگاه باستیل نشستهایم و فرانسوا اولاند رییس جمهوراست، چون باد و برق خواهد گذشت.در این روزگار که دیگرجوی آبی در شهرها جاری نیست و ریل های مترو در زیرزمین شهرهای بزرگ همزاد آن شده است، باید زیرلب زمزمه کرد؛ بنشین کنار مترو گذر عمر ببین/ کاین اشارت ز جهان گذرا ما را بس.امروز در برابرکلیسای نونتردام یک زوج جوان ژاپنی با
لباس عروسی عکس یادگاری گرفتند. شاید روزی نوه هایشان با داشتن این عکس در دست در همین جایی که آنها ایستاده بودند، یاد پدر بزرگ ومادر بزرگ را زنده کنند.
شنبه 27 شهریور 17 سپتامبر 2016
چهار روز بودن در پاریس چه زود گذشت.هنگام خداحافظی با مدیر هتل احساس کردم از رفتن ما قدری دلگیر شد.ساعت7 صبح و درست سر وقت راننده تاکسی هم رسید و راهی فرودگاه شارل دوگل شدیم. هوا ی پاریس ابری و بارانی بود و هنوز آفتاب سرنزده و خیابان های پاریس بسیار خلوت بود .خیلی زود به فرودگاه رسیدیم و با 45 دقیقه تاخیر سوار هواپیما شدیم. پس از نشستن مسافرین خلبان با پوزش، دلیل تاخیر را مشکل پاسپورت یکی از مسافرین در هنگام پرواز از مبدا اعلام کرد. نا گفته نماند که آخرین مسافری که وارد هواپیما شد، خانمی میانسال بود و جایگاه بالای سرش که بایستی وسایلش را آنجا می گذاشت پر شده بود. سرمهماندار ساکش را گرفت که چند ردیف عقب تر جای بدهد.آن خانم مخالفت کرد و با پرخاش ساک را از میهماندار گرفت و باشدت روی صندلی خودش پرت کرد و روی صندلی دیگری نشست. هر چه میهماندار تلاش کرد که او را به جای خودش برگرداند موفق نشد. هنگام پرواز هم به علامت بستن کمربند توجهی نکرد و از جای خودش برخاست و برای مجادله نزد سرمیهماندار رفت. صدای میهماندار را شنیدم که به ایشان گفت؛ خلبان به پلیس خبر داده وشما دیگر بهتر است به پلیس توضیح بدهید. پس از نشستن
هواپیما در فرودگاه وین ،درست ابتدای راهرویی بسته که مسافرین را به سالن هدایت می کرد، دو پلیس حاضر بودند و آن خانم را که گفته شد اسراییلی است در کناری نگاهداشتند تا مسافرین شاهد برخورد با وی باشند. ساعت ده بود که با مترو به خانه رسیدیم.
پنجشنبه یکم مهر ماه 22 سپتامبر2016
بعد از ظهر پنجشنبه برای دیدن سیرک دوره گردی که از انگلیس آمده بود به بخش مرکزی شهر و نزدیک میدان شهرداری وین رفتیم. وقتی رسیدیم ،یکساعتی از شروع نمایش گذشته بود و ناچار به دیدن بخش تاریخی وین رفتیم. پیش از از این در مورد کافه سنترال که پاتوق افراد سرشناسی چون هیتلر و تروتسکی در سال های پیش از جنگ جهانی اول بوده است، اشاره ای داشته ام. ساعت 8 شب بود که نزدیک آپارتمانی رسیدیم که بتهوون آهنگساز مشهور ونابغه در طبقه چهارم آن سکونت داشته و بایستی هر روز از پلکان آن بالا و پایین می رفته است. پس از آن به کافه مشهور لانتمان(café,Landtmann) در بلوار رینگ رسییم.این کافه پاتوق فروید و مکان دیدار افراد سرشناسی چون هیتلر،تروتسکی واستالین در سال 1913 بوده است.در این کافه ژوزف استالین دیکتاتور شوروی سابق با تروتسکی ملاقات کرده و با نیکولای بوخارین مقاله «مارکسیسم و مساله ملت» را نوشتند. تروتسکی از 1907 تا 1913 در وین بود و روزنامه پراودا(حقیقت) را منتشر می کرد .پس از مرگ لنین بین استالین که میخواست قدرت را قبضه کند با دوستان قدیم اختلاف افتاد و او پس از خروج تروتسکی از روسیه توسط ماموری به نام مرداک وی را ترور و
بوخارین را به دادگاهی فرمایشی کشاند.محاکمات بوخارین در کتابی به همین نام ماندگار شده و برگردان فارسی آن منتشر شده است. فروید نیز که از روانکاوان و فیلسوفان مشهور است،در سال 1860 و در زمان کودکی به وین آمد و در سال 1938 میلادی که نازی ها اتریش را به آلمان منظم کردند، آنجا را ترک کرد.هیتلر هم از اهالی شمال باختری اتریش بوده و از 1908 تا 1913 در وین در مسافرخانه ارزانی در خیابان اشتراسه نزدیک دانوب ساکن بوده و به نقاشی می پرداخته است. ژوزف تیتو هم که در جنگ جهانی اول و پس از ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد اتریش ـ مجارستان در سال 1914 میلادی به خدمت سربازی فراخوانده شده بود و بعدها با عنوان مارشال تیتو رهبر یوگسلاوی شد، در وین زندگی می کرد. وی کارگر فلزکار بوده است. این افراد همه در یک منطقه وین زندگی و در کافه لانتمان دیدارمی کرده اند. امپراتوراتریش فرانتس جوزف در کاخ های شرق دانوب ،شونبرون زندگی می کرده واز سال 1848 قدرت را به دست گرفته بود. ولیعهد در کاخ belvedere زندگی می کرده که هنگام دیدار از بخش تاریخی وین از آن دیدن کردیم. وین در 1913 میلادی پایتخت اتریش(هنگری) متشكل از پانزده ملت و کشوری با
جمعیتی پنجاه میلیونی بوده است.
یکشنبه چهارم مهر 95 برابر با 25 سپتامبر2016
امروز برای قدم زدن ودیدن مدارس مجتمع ارت آرلا پایین رفتیم. خانمی ایرانی با حاج خانم سرصحبت را باز کرد و بین آن دو برسر وقت دقیق نماز صبح اختلاف نظری پیش آمد. کسی هم به نظر بنده که برای یکی دو دقیقه اینقدر سخت نگیرید توجهی نکرد.مگر در زمان قدیم که هنوز از مدارگرینویچ و مبدا تغییر ساعت بین قاره ای و بین شهری خبری نبود مسلمانان چه می کرده اند. حاج خانم نظرش این بود که نماز صبح بدون شنیدن اذان به دل آدم نمی چسبد. درزاهدان با صدای روشن کردن بلند گوی مسجد مکی و صدای صاف کردن سینه مؤذن از خواب بیدارشده و سپس صدای اذان مسجد نور و توحید و حضرت رسول (ص) مسجد خدیجه(ع)پیاپی بلند می شود و با صدای خاموش شدن بلند گوی مسجد علی بن ابیطالب(ع) پایان می یابد. اینجا خبری از مسجد و صدای اذانی در آلت ارلا نیست. البته صدای نشستن وبرخاستن هواپیماها مانند زاهدان از ساعت 5/4 تا 8 صبح در ساختمان می پیچد.یکساعتی در پایین برج نشتیم و پس از دیدن بهداری مجتمع به آپارتمان بازگشتیم ومشغول پختن غذا و تهیه سالاد شدیم. گوشت قلم بره و گوشت لخم گوساله و گوشت مرغ با همان کیفیت زاهدان در فروشگاه های نزدیک محل سکونتمان عرضه می شود. قیمت آنهم با در
نظر گرفتن نرخ مزد، واقعا ارزان است.
دوشنبه پنجم مهر،26 سپتامبر2016
امروز پیش از ظهر به شمال خاوری وین ونزدیک شهر رفتیم که مرکز فروشگاه های بزرگ با قیمت های مناسب است و مکانی برای خرید طبقه کم درآمد می باشد.نزدیک به 5 ساعت رفت و برگشت ما به درازا کشید.یکدست کت و شلوار نزدیک به دویست هزار تومان ویک کاپشن یکصد هزارتومان قیمت داشت.یک پالتوی پشمی زنانه هم 120 هزارتومان فروخته می شد. ما بیست و دو قلم پوشاك برای خودمان و سوغات خرید کردیم.نکته جالب این بود که هنگام پرداخت وجه، مامور گیشه که دریافت گردشگر و مسافر هستیم با گرفتن پاسپورت حاج خانم و پر کردن یک فرم و گرفتن امضا، مالیات شهروندی را که حدود چهارده درصد بود از صورتحساب کسر نمود. هنگام رفتن به این مرکز خرید،بایستی سوار اتوبوس های بین شهری می شدیم. فردی هرمافرودیت(دوجنسی) با قامتی بلند و کلاه و کیف و کفش زنانه وارد اتوبوس شد و کنار من ایستاد.گردن وشانه هایش پر از موهای سیاه و مردانه بود. در ایستگاه بعدی هم او به ما پیوست و به مرکز خرید آمد. این نخستين و آخرین بار بود که یک دو جنسی را می دیدم.
پنجشنبه 8مهر29 سپتامبر 2016
امروز درست یکماه است که در وین به سر می بریم.سیامک از دیروز چهارشنبه مرخصی اش تمام شد و از 9صبح تا 9 شب رفتن و بازگشتن او به درازا کشید. امروز بیکار بود و ما را به بلندیهای شمال وین و مکانی به نام کالین برگ برد. در پایان شماليخط متروی آلت ارلا از ایستگاه بیرون آمدیم و سوار اتوبوس هایی شدیم که رایگان گردشگران را به بلندیهای دیدنی و تاریخی شهر می برد. کالین برگ جایی مشرف بر شهر بود و از مقابل کلیسایی که راهب آن در حال خواندن انجیل و دعا بود گذشتیم.عجيب اينكه در شمالي ترين نقطه اروپا مردمان گرزان از خرافات بر ستوني در روبهروي كليسا مردم براي حاجت قفل و دخيل بسته بودند. در پاريس هم مواردي از اينگونه ديدم. سپس به رستورانی رفتیم که از آنجا شهر در سمت راست و شاخههای دانوب درسمت چپ مشاهده می شد.دو شاخه دانوب نو و شاخه ای از دانوب قدیم به موازات یکدیگر جریان داشت.وین از آن لندا زیبایی شگفت انگیزی داشت. قهوه ای در آنجا نوشیدیم و پس از دقایقی برگشتیم و با اتوبوس و سپس مترو برای نهار به مرکز شهر و رستوران پارس رفتیم.مدیر رستوران و کارکنان آن ایرانی بودند وهمسر او به واردین خوش آمد می گفت. بیشتر غذا آنجا ایرانی
بود. چلوکباب و شیشلیک و جوجه کبابی با ماست و پونه و سوپ جو سفارش دادیم.سوپ جو را بیشتر پسندیدم،چون خودم را کباب پز ماهری می دانم، کبابش را نپسندیدم. روبروی رستوران سوپر مارکت رامان قرار داشت که همنام نوه ام است و در مقابلش عکسی به یادگار گرفتیم وبه خانه بازگشتیم.
جمعه 9 مهر95برابربا 30 سپتامبر2016
امروز به کارنوشتن و تنظیم خاطرات سفر پرداختم و سری هم به فروشگاه های پایین برج زدم. سه روز دیگر به تهران بر می گردیم.
یکشنبه 11 مهرماه 95 برابر با 2 اکتبر 2016
امروز تعطیل هفتگی است، ساعت یازده برای دیدن بخش تاریخی بلودره ) Belvedere ) و کاخ ولیعهدامپراتوراتریش( فرانتس یوزف) به نام رودلف رفتیم که در سال1898 خودکشی کرده و همسرش الیزابت هم در همان سال ترور شده بود. ساختمانی از این مجموعه را نیازمند بازسازی و تعمیر دیدم ، اینکه چرا چنین رها شده بود برایم پرسش برانگیز بود.در کاخ ولیعهد دخترکی ژاپنی را با لباس عروسی و یک عکاس در حال گرفتن عکس یاد بود، بدون حضور آقا داماد دیدم . پس از آن سری هم به دفتر نمایندگی کشورهای اتمی جهان ودفتر نمایندگی سازمان ملل متحد در وین زدیم که نزدیک هم قرار دارند و مجسمه های یادبودی از شعرای نامدار ایرانی زینت بخش میدان مقابل آن است. به دلیل روز تعطیل ورود به آنجا و گرفتن عکس یادبودی در کنار مجسمه این بزرگان مقدور نشد.چند عکس از آخرین روز گردشگری که خود گویای زیبایی این منطقه است را به عنوان نکته پایانی بر این سفر آوردم. به فرمایش سعدی شیرین سخن: صوفی نشود صافی، تا درنکشد جامی/ بسیار سفر باید تا پخته شود خامی!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.