زنگ انشاء
نامه دختر نوجوان کرد به رئیس جمهور
آگرین ساوجبلاغچی
چه کسی فکر می کرد اینگونه شود؟ آیا حق بود برای این مردان دلیر، این مردان سخت کوش؟ بارهای سنگین که بیش از ٥٠ کیلو بود و گاه به ١٠٠ کیلو هم می رسید را بر پشتهای خمیده و نا توانشان کول کرده بودند، آن هم به خاطر ٥٠ هزار تومان و نا آگاه از آنچه به سرشان می آید. راه افتادن با آن بارهای سنگین، راه رفتن در هوای سرد کوهستانی و برفی و زمین های یخبندان، چقدر برایشان دشوار بود. ولی ناچار به اتمام کار بودند. می خواستند به مرز بروند اما در وسط راه غمی چندان دشوار بر سر مردم کردستان ریخت. بهمن... برفی بی رحم که با خشمی بسیار از قله کوهها سرازیر می شود، این مردان شجاع و سخت کوش را با خود برد و افسوسی بسیار برای پسرک ١٨ ساله ، ٣٠٠٠ کمک مردمی و دریغ از کمک های دولتی. می گویند غم انگیزترین روز تهران ٣٠ دی بود که پلاسکو بر سر آتش نشان های جان فشان فرو ریخت، اما کمک های دولتی حداقل پیکر آنها را از زیر آوار بیرون آورد. پس کولبر های ما چه؟ گمان می کنم که غم انگیز ترین روز برای ما روزی بود که این زحمت کشان به زیر بهمن رفتند. چند روز قبل هم این اتفاق برای کوهنوردان کرد ما افتاد. چه سال تلخی بود سال ٩٥. این همه مرگ و میر. در مصاحبه ای که یکی از کانال ها با دیگر کولبران انجام داد، از آنها پرسید چقدر مزدشان است و پاسخ آنها که به نظرم غم انگیز ترین دیالوگ جهان بود این بود: فقط ٥٠ هزار تومان. به خاطر ٥٠ هزار تومان جانشان را دادند. چرا در هیچ اخباری از شبکه های کشورمان بحثی از این کولبرها نشد؟ چرا هیچ سرود و آوازی سر داده نشد؟ ٣٠٠٠ کمک مردمی بدون هیچ امکاناتی، آقای رئیس جمهور، این جا کسی سلفی نمی گیرد، وگرنه همه ما بودیم....
چه کسی فکر می کرد اینگونه شود؟ آیا حق بود برای این مردان دلیر، این مردان سخت کوش؟ بارهای سنگین که بیش از ٥٠ کیلو بود و گاه به ١٠٠ کیلو هم می رسید را بر پشتهای خمیده و نا توانشان کول کرده بودند، آن هم به خاطر ٥٠ هزار تومان و نا آگاه از آنچه به سرشان می آید. راه افتادن با آن بارهای سنگین، راه رفتن در هوای سرد کوهستانی و برفی و زمین های یخبندان، چقدر برایشان دشوار بود. ولی ناچار به اتمام کار بودند. می خواستند به مرز بروند اما در وسط راه غمی چندان دشوار بر سر مردم کردستان ریخت. بهمن... برفی بی رحم که با خشمی بسیار از قله کوهها سرازیر می شود، این مردان شجاع و سخت کوش را با خود برد و افسوسی بسیار برای پسرک ١٨ ساله ، ٣٠٠٠ کمک مردمی و دریغ از کمک های دولتی. می گویند غم انگیزترین روز تهران ٣٠ دی بود که پلاسکو بر سر آتش نشان های جان فشان فرو ریخت، اما کمک های دولتی حداقل پیکر آنها را از زیر آوار بیرون آورد. پس کولبر های ما چه؟ گمان می کنم که غم انگیز ترین روز برای ما روزی بود که این زحمت کشان به زیر بهمن رفتند. چند روز قبل هم این اتفاق برای کوهنوردان کرد ما افتاد. چه سال تلخی بود سال ٩٥. این همه مرگ و میر. در مصاحبه ای که یکی از کانال ها با دیگر کولبران انجام داد، از آنها پرسید چقدر مزدشان است و پاسخ آنها که به نظرم غم انگیز ترین دیالوگ جهان بود این بود: فقط ٥٠ هزار تومان. به خاطر ٥٠ هزار تومان جانشان را دادند. چرا در هیچ اخباری از شبکه های کشورمان بحثی از این کولبرها نشد؟ چرا هیچ سرود و آوازی سر داده نشد؟ ٣٠٠٠ کمک مردمی بدون هیچ امکاناتی، آقای رئیس جمهور، این جا کسی سلفی نمی گیرد، وگرنه همه ما بودیم....
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.