|

ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند تا تو نانی به کف آری و و زیر برف دفن شوی

ایوب محمد نژاد - مدیر مسئول نشریه روانگه

این روزها یکی از فاجعه بارترین نوع مرگ بشری باعث شد یکی دیگر از خطرناک ترین شغل ها را دریابیم .
مرگ چندتن از کولبران در شهرستان سردشت (مرز ایران با اقلیم کردستان) به لطف شبکه های اجتماعی,بازتاب گسترده ای داشت اما در اصل ماجرا هیچ تغییری ایجاد نکرد!!
بسیاری آمدند توییت کردند,پروفایل هایشان را نیز به اعلام همدردی ,سیاه ویا به عکس کولبران مزین نمودند.
برخی از نمایندگان مجلس هم,باید و نبایدهایی را در مورد این مسئله به دولت مردان توصیه کردند,بعضی از آنها اشک ریختند و بسیاری افسرده و وزیر اقتصاد هم,به مجلس آمد وشنید و قول تشکیل کارگروه ویژه بررسی مسئله کولبرها و معیشت مردم مرزنشیتن را داد و
اما
اما دقیقا,بعد از دو روز خبر رسید که جوانی دیگر از کولبران در مواجهه با ماموران مرزی در سردشت مجروح و روانه بیمارستان شده است .
کولبری که وزن بسیار زیادی بار و جنس را با تحمل مشقت زیادی حمل می کند و در عوض ,ناچیزی پول می گیرد.
امروزه با پیشرفت تکنولوژی و جایگزین کردن ماشین آلات و صنعتی شدن جامعه,در جهت آسایش جهانی زندگی انسان گام برمیداریم و از سیستم آموزش و بهداشت کشورها گرفته تا چرخه ی اقتصاد ئ همه و همه افق های سلامت و آسایش را مدنظر دارند و در جهت نیل آن حرکت می کنند.
در کلاس های آموزشی,برای حمل یک شی بسیارسبک هم نحوه ی صحیح حمل بار را آموزش می دهیم و کارگاه ها و کارخانجات را ایمن می کنیم و کارگران را آموزش می دهیم که در ایمن ترین شرایط ممکن باری بیشتر از 23 کیلوگرم را حمل نکند و در ساعت های پیک آلودگی و مخابرات شغلی ,استراحت کاری داده شود اما....
اما این درس های سرکلاسی چقدر با واقیعت جامعه جور در می آید!؟؟؟
حمل 130 کیلو بار به مسافت 30 کیلومتر؟؟
بطن کولبری با متن و حرف آموزه های درسی و چشم و چشم اندازهای ما همخوانی دارد!؟؟؟

کولبری:
بیمه ندارد؛ مزایا ندارد؛ کارانه ندارد؛ آسایش و راحتی ندارد؛ اما در عوض جانت، نان دارد، زجر دارد، زخم دارد، قطعی عضو دارد، مرگ دارد و مرگ دارد و مرگ دارد...
این مسئله را باید بسیار جدی گرفت
همه مردم امروز پی آسایش می گردند چه کسی دوست دارد حمل این بار سنگین را در ازای مقدار ناچیزی پول ؟؟
گیرم که چند صد تومان هم عایدتان شود چند کیلومتر می توانید این بار را حمل کنید؟به چه نرخی!؟
بحث پیرامون پیامدهای جبران ناپذیرسلامت جسمی و روحی انسان هم در این شغل,خود یک مسئله بسیار جدی هستش که بهداشت و درمان را نیز به طور جدی ,تحت تاثیر خود قرار می دهد با سرمایه گذاری و ایجاد شغل در مناطق مرزی کشور باید امنیت و رفاه و آسایش را ایجاد کنیم مرزها را به فرصتی برای شکوفایی تبدیل کنیم نه تهدید!!
پیشگیری از افزایش این شغل یعنی پیشگیری از بیماری هایی که صدمات جبران ناپذیری به همراه دارد:
سرمازدگی، گرمازدگی، ارتروز، فلجی، سکته، قطعی عضو، کمردرد، دیسک کمر، افسردگی، بیخوابی، اختلالات روانی و...
تنها بخشی از پیامدهای این شغل است.
تلاش ما در در جهت ایجاد جامعه ای سالم است اما وجود چنین شغلی در مناطق مرزی با آرمان ما منافات دارد.
باید فکر کرد که چرا این مشکلات هست
که چرا در چهار طرف شهر مثل سردشت,به شعاع بیش از 100 کیلومتر یک کارخانه یافت نمی شود!؟؟
شهری شهید پروري مثل سردشت که اولین شهر قربانی سلاح شیمایی در جهان است به جای التیام دردهای کهنه,بر دردها و رنج هایشان می افزایم!؟آیا این رواست؟
بیاییم نگاه هایمان را تغییر دهیم مسائل را امنیتی و سیساسی نکنیم در عوض در جهت رشد و شکوفایی اقتصاد کشور گام برداریم با نگاهی جدی به مناطق مرزنشین چهار سوی کشور امید,نشاط و آسایش را برای کشور به همراه داشته باشیم.
بسیاری از دوستان و اساتید بزرگوار این مسئله را از زوایای مختلف شرح و بسط دادند و همین موارد مذکور,تا حدی مورد توجه و عنایت قرار بگیرد,مطمئنا راه گشای بسیاری از مشکلات جامعه خواهد بودو شاید اگر وجدانی بیدار داشته باشیم خانواده هایی که غم,به دست آوردن نان را دارند دیگر غم از دست دادن پدر,فرزند و برادرشان را نداشته باشند.
مطمئنم برای هر موضوعی که در این جا و یا توسط دوستانم ذکر شد عده ای بسیار محدود توجیهی نابخردانه و در کمال بیشتر می خواهند
داشت:
ناامن بودن منطقه، قاچاقی بودن، شغل دوم داشتن و...
(کسی که نمی تواند شهروند باشد,زنده باشد و موضع گیری نکند!
بی تفاوتی تنبلی ست...انگل وارگی ست...
و در واقع زندگی نیست!
و از این روست که من از بی تفاوت ها بیزارم...
آنتونیو گرامشی)

این روزها یکی از فاجعه بارترین نوع مرگ بشری باعث شد یکی دیگر از خطرناک ترین شغل ها را دریابیم .
مرگ چندتن از کولبران در شهرستان سردشت (مرز ایران با اقلیم کردستان) به لطف شبکه های اجتماعی,بازتاب گسترده ای داشت اما در اصل ماجرا هیچ تغییری ایجاد نکرد!!
بسیاری آمدند توییت کردند,پروفایل هایشان را نیز به اعلام همدردی ,سیاه ویا به عکس کولبران مزین نمودند.
برخی از نمایندگان مجلس هم,باید و نبایدهایی را در مورد این مسئله به دولت مردان توصیه کردند,بعضی از آنها اشک ریختند و بسیاری افسرده و وزیر اقتصاد هم,به مجلس آمد وشنید و قول تشکیل کارگروه ویژه بررسی مسئله کولبرها و معیشت مردم مرزنشیتن را داد و
اما
اما دقیقا,بعد از دو روز خبر رسید که جوانی دیگر از کولبران در مواجهه با ماموران مرزی در سردشت مجروح و روانه بیمارستان شده است .
کولبری که وزن بسیار زیادی بار و جنس را با تحمل مشقت زیادی حمل می کند و در عوض ,ناچیزی پول می گیرد.
امروزه با پیشرفت تکنولوژی و جایگزین کردن ماشین آلات و صنعتی شدن جامعه,در جهت آسایش جهانی زندگی انسان گام برمیداریم و از سیستم آموزش و بهداشت کشورها گرفته تا چرخه ی اقتصاد ئ همه و همه افق های سلامت و آسایش را مدنظر دارند و در جهت نیل آن حرکت می کنند.
در کلاس های آموزشی,برای حمل یک شی بسیارسبک هم نحوه ی صحیح حمل بار را آموزش می دهیم و کارگاه ها و کارخانجات را ایمن می کنیم و کارگران را آموزش می دهیم که در ایمن ترین شرایط ممکن باری بیشتر از 23 کیلوگرم را حمل نکند و در ساعت های پیک آلودگی و مخابرات شغلی ,استراحت کاری داده شود اما....
اما این درس های سرکلاسی چقدر با واقیعت جامعه جور در می آید!؟؟؟
حمل 130 کیلو بار به مسافت 30 کیلومتر؟؟
بطن کولبری با متن و حرف آموزه های درسی و چشم و چشم اندازهای ما همخوانی دارد!؟؟؟

کولبری:
بیمه ندارد؛ مزایا ندارد؛ کارانه ندارد؛ آسایش و راحتی ندارد؛ اما در عوض جانت، نان دارد، زجر دارد، زخم دارد، قطعی عضو دارد، مرگ دارد و مرگ دارد و مرگ دارد...
این مسئله را باید بسیار جدی گرفت
همه مردم امروز پی آسایش می گردند چه کسی دوست دارد حمل این بار سنگین را در ازای مقدار ناچیزی پول ؟؟
گیرم که چند صد تومان هم عایدتان شود چند کیلومتر می توانید این بار را حمل کنید؟به چه نرخی!؟
بحث پیرامون پیامدهای جبران ناپذیرسلامت جسمی و روحی انسان هم در این شغل,خود یک مسئله بسیار جدی هستش که بهداشت و درمان را نیز به طور جدی ,تحت تاثیر خود قرار می دهد با سرمایه گذاری و ایجاد شغل در مناطق مرزی کشور باید امنیت و رفاه و آسایش را ایجاد کنیم مرزها را به فرصتی برای شکوفایی تبدیل کنیم نه تهدید!!
پیشگیری از افزایش این شغل یعنی پیشگیری از بیماری هایی که صدمات جبران ناپذیری به همراه دارد:
سرمازدگی، گرمازدگی، ارتروز، فلجی، سکته، قطعی عضو، کمردرد، دیسک کمر، افسردگی، بیخوابی، اختلالات روانی و...
تنها بخشی از پیامدهای این شغل است.
تلاش ما در در جهت ایجاد جامعه ای سالم است اما وجود چنین شغلی در مناطق مرزی با آرمان ما منافات دارد.
باید فکر کرد که چرا این مشکلات هست
که چرا در چهار طرف شهر مثل سردشت,به شعاع بیش از 100 کیلومتر یک کارخانه یافت نمی شود!؟؟
شهری شهید پروري مثل سردشت که اولین شهر قربانی سلاح شیمایی در جهان است به جای التیام دردهای کهنه,بر دردها و رنج هایشان می افزایم!؟آیا این رواست؟
بیاییم نگاه هایمان را تغییر دهیم مسائل را امنیتی و سیساسی نکنیم در عوض در جهت رشد و شکوفایی اقتصاد کشور گام برداریم با نگاهی جدی به مناطق مرزنشین چهار سوی کشور امید,نشاط و آسایش را برای کشور به همراه داشته باشیم.
بسیاری از دوستان و اساتید بزرگوار این مسئله را از زوایای مختلف شرح و بسط دادند و همین موارد مذکور,تا حدی مورد توجه و عنایت قرار بگیرد,مطمئنا راه گشای بسیاری از مشکلات جامعه خواهد بودو شاید اگر وجدانی بیدار داشته باشیم خانواده هایی که غم,به دست آوردن نان را دارند دیگر غم از دست دادن پدر,فرزند و برادرشان را نداشته باشند.
مطمئنم برای هر موضوعی که در این جا و یا توسط دوستانم ذکر شد عده ای بسیار محدود توجیهی نابخردانه و در کمال بیشتر می خواهند
داشت:
ناامن بودن منطقه، قاچاقی بودن، شغل دوم داشتن و...
(کسی که نمی تواند شهروند باشد,زنده باشد و موضع گیری نکند!
بی تفاوتی تنبلی ست...انگل وارگی ست...
و در واقع زندگی نیست!
و از این روست که من از بی تفاوت ها بیزارم...
آنتونیو گرامشی)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.