کولبری یا برده داری جهان مدرن؟
فتاح امین زاده
آنکه هدفش تنها و تنها رستگاری انسان نباشد، درد و درمان توده ها را نداند و نشناسد.
روشنفکر یست به مثابه دزدی که با چراغ آمده است.
(احمد شاملو)
جهان امروز مشکلات عدیده ای را به خاطر سود جویی نظام حاکم سر مایه داری و حفظ قدرت سیاسی یا رسیدن به آن، در نقاط مختلفی از جهان تجربه می کند. کشتار و جنگ، بمب گذاری و ترور، مهاجرت و غرق شدن مهاجران در دریاها، نمونه هایی از حوادث بیشماری هستند که با بلند شدن ندای ملی گرایی افراطی، به جای جهانی شدن، از سوی ابداع کنندگان طرح مارشال و دهکده جهانی همراه شده و نظام نئو لیبرالی با قبضه کردن ارگانهای قدرت در کشورهای مختلف از جمله پیروزی اخیر ترامپ در انتخابات آمریکا بعنوان رئیس جمهور می خواهد گونه ای دیگر از بی رحمی و غارت را به منصه ظهور بگذارد. متاسفانه در ایران هم عده ای با دادن وعدههای عجيب و غريب در پی به هم پیوستن با این تفکر افراطی هستند. بدون شک ایران با پهنه وسیع جغرافیایی و تنوع فرهنگی و قرار گرفتن در کانون فتنه جهانی خاورمیانه، به ویژه در سالهای اخیر دچار مشكلات گوناگون از جمله
بیکاری، اعتیاد، نابرابری، طلا ق و... شده است و هر از چند گاهی نشانه هایی از این مشکلات همچون کارتن خوابی، گور خوابی، خود کشی... مشاهده می شود که البته این موارد بیشتر در میان طبقات زیرین جامعه رخ می دهند و در طبقات بالایی از جمله طبقات اشراف و ثروتمند ان به علت زیاده خواهی و انباشت ثروت، مشکلات به صورت زمین خواری و اختلاس و ارتشا بروز می کند. علاوه بر همه این موارد در کرد ستان در سالهای اخیر شاهد بروز پدیده جدیدی به نام کولبری هستیم. بدون شک همیشه درطول تاریخ شاهد استثمار انسان توسط انسان بوده ایم که بسیار هم بی رحمانه بوده و متأسفانه کسی در هیچ کجا جوابگوی این شقاوت ها نیست. مثلا برده داران بردگان را به شدت استثمار می کردند. اما این ستم طبقاتی انتخابی از سوی بردگان نبود. بلکه نتیجه مناسبات بی رحمانه سیستم اقتصادی ظالمانه ای بود به نام برده داری و همچنین در نظام فئودالی رعیت بیرحمانه تو سط مالک استثمار می شد و این روند در قالب نظام سرمایه داری در روزگار ما دوباره مشاهده می شود. گرچه این نظامها بر پایه استثمار بنا شده اند، ولیکن در تمامی آنها دو طبقه مشخص در مقابل همدیگر صف آرایی کرده اند. اما کولبر واژه
ای جدید است که متاسفانه در کردستان متولد شده است. کولبری از یک سو مقدس است بخاطر اینکه تلاشی است از سوی انسانهای زحمتکش، برای کسب نان و تأمین معاش، و از سویی چندش آور است، چون یاد آورد رنج انباشته انسانهایی است که قربانی ستم بهره کشی تاجر پیشه گان نوکیسه شده اند. کولبری پدیده ای است مرکب از حرص بی پایان سودجو یی که گاه با خشم طبیعت همراه شده و موجبات مرگ غم انگیز کولبران را فراهم می آورد و متاسفانه در این قمار مرگ و زندگی، همیشه بازنده اصلی کولبران هستند. که گاه مورد اصابت گلوله ماموران قرار میگیرند و زیر آوار برف یا هر حادثه طبیعی دیگر، گرفتار می شوند و جان می بازند. و اگر هم زنده بمانند در اندک زمانی دچار بیماری های جسمی خطر ناک از جمله آرتروز، دیسک، فلجی و انواع بیماری های روانی ناشی از فشار عصبی و استرس می شوند و دردناک تر اینکه از سوی برخی به غلط قاچاقچی نامیده شده و به عنوان نابود کنندگان اقتصاد ملی به حساب می آیند. غافل از اینکه اینان عمله های سرمایه داری تجاری هستند و به خاطر لقمه ای نان مورد سوء استفاده قرار گرفته اند. اگر چه به علت تکرار این حوادث مثل جان باختن اخیر کولبران در زیر بهمن و یا بروز
حوادثی دردناک در سطح ملی، مثل فرو ریختن ساختمان پلاسکو و جان باختن تعدادی آتش نشان، باعث می شود که عمق فاجعه از اذهان عمومی دور شود. اما در هر صورت برای جلوگیری از تکرار این موارد باید به فکر چاره اساسی بود. این روزها در قالب پیام های همدردی و تسلیت، موجی از احساسات میهنی و انسانی در میان افراد مختلف، از جمله مسئولین، فعالین مدنی، سیاست مداران، فرهنگیان و ورزشکاران، برانگیخته شده که در جای خود بسیار ارزشمند است. اما اگر بخواهیم معلولی بنام کولبری و حوادث ناشی از آن را، دیگر شاهد نباشیم، باید در فکر از بین بردن علت باشیم. می دانیم که وقوع این حوادث هیچ گاه در ذهن تجمل خو اهان و رفاه طلبان و اربابان سرمایه، تکدر خاطری به وجود نمی آورد. چون آنها خلوت و آسایش و آرامش ذهنی خود را با این آلام نمی آلایند و این ما هستیم که بخاطر فکر کردن به رنج انسان ها تنمان به لرزه در می آید و ذهنمان به تفکر واداشته می شود. با این همه به نظر می آید که در این برهه از زمان، چند اقدام فوری، ضروری و کارساز خواهد بود:
١- بیمه کردن کولبران از سوی عاملانی که آنها را به اینگونه کارها و ا می دارند
٢- وادار کردن وارد کنندگان کالاهای خارجی به وارد کردن مواد خام و اولیه و ایجاد صنایع تبدیلی و مونتاژ
٣- کمک و ارشاد و راهنمایی از سوی دولت برای ایجاد سرمایه گذاری در زمینه تولید و ایجاد مشاغل پایدار در مرزها
٤- کمک و اقدام دولت به باز گشایی بازارچه های مرزی به منظور به سامان در آوردن فعالیت های بازرگانان و واردکنندگان.
آنکه هدفش تنها و تنها رستگاری انسان نباشد، درد و درمان توده ها را نداند و نشناسد.
روشنفکر یست به مثابه دزدی که با چراغ آمده است.
(احمد شاملو)
جهان امروز مشکلات عدیده ای را به خاطر سود جویی نظام حاکم سر مایه داری و حفظ قدرت سیاسی یا رسیدن به آن، در نقاط مختلفی از جهان تجربه می کند. کشتار و جنگ، بمب گذاری و ترور، مهاجرت و غرق شدن مهاجران در دریاها، نمونه هایی از حوادث بیشماری هستند که با بلند شدن ندای ملی گرایی افراطی، به جای جهانی شدن، از سوی ابداع کنندگان طرح مارشال و دهکده جهانی همراه شده و نظام نئو لیبرالی با قبضه کردن ارگانهای قدرت در کشورهای مختلف از جمله پیروزی اخیر ترامپ در انتخابات آمریکا بعنوان رئیس جمهور می خواهد گونه ای دیگر از بی رحمی و غارت را به منصه ظهور بگذارد. متاسفانه در ایران هم عده ای با دادن وعدههای عجيب و غريب در پی به هم پیوستن با این تفکر افراطی هستند. بدون شک ایران با پهنه وسیع جغرافیایی و تنوع فرهنگی و قرار گرفتن در کانون فتنه جهانی خاورمیانه، به ویژه در سالهای اخیر دچار مشكلات گوناگون از جمله
بیکاری، اعتیاد، نابرابری، طلا ق و... شده است و هر از چند گاهی نشانه هایی از این مشکلات همچون کارتن خوابی، گور خوابی، خود کشی... مشاهده می شود که البته این موارد بیشتر در میان طبقات زیرین جامعه رخ می دهند و در طبقات بالایی از جمله طبقات اشراف و ثروتمند ان به علت زیاده خواهی و انباشت ثروت، مشکلات به صورت زمین خواری و اختلاس و ارتشا بروز می کند. علاوه بر همه این موارد در کرد ستان در سالهای اخیر شاهد بروز پدیده جدیدی به نام کولبری هستیم. بدون شک همیشه درطول تاریخ شاهد استثمار انسان توسط انسان بوده ایم که بسیار هم بی رحمانه بوده و متأسفانه کسی در هیچ کجا جوابگوی این شقاوت ها نیست. مثلا برده داران بردگان را به شدت استثمار می کردند. اما این ستم طبقاتی انتخابی از سوی بردگان نبود. بلکه نتیجه مناسبات بی رحمانه سیستم اقتصادی ظالمانه ای بود به نام برده داری و همچنین در نظام فئودالی رعیت بیرحمانه تو سط مالک استثمار می شد و این روند در قالب نظام سرمایه داری در روزگار ما دوباره مشاهده می شود. گرچه این نظامها بر پایه استثمار بنا شده اند، ولیکن در تمامی آنها دو طبقه مشخص در مقابل همدیگر صف آرایی کرده اند. اما کولبر واژه
ای جدید است که متاسفانه در کردستان متولد شده است. کولبری از یک سو مقدس است بخاطر اینکه تلاشی است از سوی انسانهای زحمتکش، برای کسب نان و تأمین معاش، و از سویی چندش آور است، چون یاد آورد رنج انباشته انسانهایی است که قربانی ستم بهره کشی تاجر پیشه گان نوکیسه شده اند. کولبری پدیده ای است مرکب از حرص بی پایان سودجو یی که گاه با خشم طبیعت همراه شده و موجبات مرگ غم انگیز کولبران را فراهم می آورد و متاسفانه در این قمار مرگ و زندگی، همیشه بازنده اصلی کولبران هستند. که گاه مورد اصابت گلوله ماموران قرار میگیرند و زیر آوار برف یا هر حادثه طبیعی دیگر، گرفتار می شوند و جان می بازند. و اگر هم زنده بمانند در اندک زمانی دچار بیماری های جسمی خطر ناک از جمله آرتروز، دیسک، فلجی و انواع بیماری های روانی ناشی از فشار عصبی و استرس می شوند و دردناک تر اینکه از سوی برخی به غلط قاچاقچی نامیده شده و به عنوان نابود کنندگان اقتصاد ملی به حساب می آیند. غافل از اینکه اینان عمله های سرمایه داری تجاری هستند و به خاطر لقمه ای نان مورد سوء استفاده قرار گرفته اند. اگر چه به علت تکرار این حوادث مثل جان باختن اخیر کولبران در زیر بهمن و یا بروز
حوادثی دردناک در سطح ملی، مثل فرو ریختن ساختمان پلاسکو و جان باختن تعدادی آتش نشان، باعث می شود که عمق فاجعه از اذهان عمومی دور شود. اما در هر صورت برای جلوگیری از تکرار این موارد باید به فکر چاره اساسی بود. این روزها در قالب پیام های همدردی و تسلیت، موجی از احساسات میهنی و انسانی در میان افراد مختلف، از جمله مسئولین، فعالین مدنی، سیاست مداران، فرهنگیان و ورزشکاران، برانگیخته شده که در جای خود بسیار ارزشمند است. اما اگر بخواهیم معلولی بنام کولبری و حوادث ناشی از آن را، دیگر شاهد نباشیم، باید در فکر از بین بردن علت باشیم. می دانیم که وقوع این حوادث هیچ گاه در ذهن تجمل خو اهان و رفاه طلبان و اربابان سرمایه، تکدر خاطری به وجود نمی آورد. چون آنها خلوت و آسایش و آرامش ذهنی خود را با این آلام نمی آلایند و این ما هستیم که بخاطر فکر کردن به رنج انسان ها تنمان به لرزه در می آید و ذهنمان به تفکر واداشته می شود. با این همه به نظر می آید که در این برهه از زمان، چند اقدام فوری، ضروری و کارساز خواهد بود:
١- بیمه کردن کولبران از سوی عاملانی که آنها را به اینگونه کارها و ا می دارند
٢- وادار کردن وارد کنندگان کالاهای خارجی به وارد کردن مواد خام و اولیه و ایجاد صنایع تبدیلی و مونتاژ
٣- کمک و ارشاد و راهنمایی از سوی دولت برای ایجاد سرمایه گذاری در زمینه تولید و ایجاد مشاغل پایدار در مرزها
٤- کمک و اقدام دولت به باز گشایی بازارچه های مرزی به منظور به سامان در آوردن فعالیت های بازرگانان و واردکنندگان.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.