|

زندگی ارزان تر از نان

کولبران کُرد قاچاقچی نیستند

یحیی صمدی

مرگ ناگهانی و بر اثر حادثه بسیار آسیب زننده و ناراحت کننده است و از دست دادن عزیزان جزئی از زندگی است و «مرگ حق است» اما نه برای کسب نانی که ارزان از زندگی باشد...درسته باید زندگی کرد و چه بخواهیم و چه نخواهیم غم و اندوه به سراغمان می آید اما ما می مانیم و حجم بزرگی از ماتم های تلنبار شده در دل و درونمان، ما
می‌مانیم و همه آن حسرت هایی که هیچ وقت فرو نمی‌ریزد.
ما می مانیم و فهم کوچکی که بزرگواری پدری چون توی «کولبر» را به یادمان می آورد و ذره ذره اشک هایمان این آتش را فرو نمی نشاند؛
کاش می دانستیم آخرین باری که دستت را به نشان خداحافظی برای فرزندانت تکان دادی و دست گرم پسرت را فشردی و پیشانی دخترت را بوسیدی کی بود. حسش می کنم کاش تنها یک شب در کنارت بودیم و شغلت را درک می کردیم،
کاش یک بار دیگر زن و بچه ات را می دیدی و کمی از رنج‌ها و آروزهایت را برایشان بیان می کردی...کاش. کاش نگاه تو را مرگ لمس نمی کرد...
در این دیار مرگ هم تکراری و عشقی برای تهیه لقمه نانی شده است،نوستالژي‌ بوی کولبرانی است که هم آغوش برف شدند و همچنان دمای خاک سرمای بدنشان را گرم نکرده است..بله همچنان ما می مانیم و حجم بزرگی از ماتم های تلنبار شده در دل و درونمان، ما می مانیم و همه آن اشک و آه و حسرت هایی که هیچ وقت فرو نمی ریزد. آری عادت کرده ایم...
در اوایل هفته جاری حادثه تاسف بار سقوط بهمن و گرفتار شدن تعدادی از شهر هموطنان کُرد شهرستان سردشت در منطقه بیوران سبب جانباختن تعدادی از آنان شد که برای لقمه نانی و تامین معیشت زندگی دل و جان در گرو برف و سرما نهادند موجب تاثر و تاسف شدید شد.
کولبران در منطقه بیوران سردشت در سرما و برف گیر کردند و سقوط بهمن آنها را گرفتار کرد. در دو مرحله با جست‌و جوی امدادگران تعدادی آنان از زیر برف خارج شدند. اما متاسفانه چند نفر از این افراد جان خود را از دست دادند که خبر درگذشت این چند نفر کاسب کار (کولبر) سردشتی باعث تاسف و تاثر مردم منطقه و به ویژه شهرستان سردشت گردید.
اما پس از رخ دادن این حادثه شاهد ابراز همدری مردم کشور به ویژه مردم مناطق کُردنشین و نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی و حتی تعدادی از مسؤلان بودیم اما بیانات یکی از مسؤلان استان آذربایجان غربی که کولبران را افرادی قاچاقچی نامیده بود واکنش های را در بر داشت که در این یادداشت نگاهی به موضوع کولبری و دلایل پرداختن به آن مورد بررسی قرار گرفته است.
ولی همانگونه که همه می دانند و بشتر مسؤلان نیز بر این امر واقف هستند بر اثر نبود شرایط اشتغال، توسعه نیافتگی، فقر و بیکاری تعداد زیادی از جوانان استانهای کردنشین ناچاراً از طریق کولبری امرار معاش می کنند و این در حالی است که این شغل از سر ناچاری است که کاری بسیار سخت و طاقت فرسا و پر خطر است، که همواره بر اثر سقوط از کوه، یا سقوط در رودخانه های پر آب، جان و مالشان مورد تهدید قرار می گیرد و یا چون از مبادی غیر رسمی نیز اقدام به جابه جایی کالا می کنند اموالشان مصادره، بازداشت و در برخی مواقع ضمن از دست دادن اموالشان، جانشان را نیز در راه کسب نان برای کودکان و خانواده هایشان از دست می دهند که نمونه آن همانگونه که پیشتر اشاره شد جان باختن تعدادی از این کولبران که اکثراً جوان هم بودند بر اثر سقوط بهمن و گرفتار شدن در میان سرما و برف بود.
کولبری از مشاغل کاذب، سخت و دشواری محسوب می شود که در مناطق مرزنشین کشور به ویژه استانهای کردنشین غرب صورت می گیرد، که می توان آن را نتیجه زایش عدم توسعه مطلوب و کارآمد در مناطق مرزی قلمداد کرد و همچنین بیکاری و نبود درآمدی مناسب سبب روی آوردن مردم و جوانان به این کار سخت و پر از خطر شده است.
بخش قابل توجهی از فعالیت کولبری به نقاط غیر رسمی گمرگی گره خورده است، به این ترتیب که کالای مورد نظر که طبق تعریف دولت، قاچاق محسوب می شود از سوی کولبران جابجا و منتقل می شود.
پوشاک، منسوجات، لاستیک خودرو، بخاری، تلویزیون، سیگار از عمده کالاها و محصولاتی است که بواسطه این افراد زحمت کش جابجا و نقل و انتقال پیدا می کند و 90 درصد این کولبران از آوردن کالاهای خطرناک خودداری کرده و می کنند یعنی کالاهایی که برای جامعه ضرر دارد توسط آنان جابه جا نمی شود و آنچه که برای جامعه چه از لحاظ قانون و چه از دیدگاه عمومی ضرر دارد توسط شبکه های سازمان یافته وارد کشور و منطقه می شود و این کولبران واقعاً فقط اقلامی که برای جامعه مفید و مورد استفاده قرار می گیرد وارد می شود و با زحمت و مشقت و کمترین دست مزد به این مهم می پردازند.
کول‌بری به حمل بار بر پشت یا شانه انسان گفته می‌شود. به حمل یک انسان دیگر بر پشت یا شانه نیز کول کردن می‌گویند. کول کردن. [کو ک َدَ ] (مص مرکب) در تداول عامه، حمل کردن بار یا شخصی را بر روی شانه یا پشت. (فرهنگ فارسی معین) بر پشت برداشتن کسی یا چیزی را. (علی اکبر دهخدا) کول گرفتن. کسی را بر پشت خود گرفتن و راه بردن.
کولبری به حمل اجناس بر روی کول افراد گفته می شود و به آنها باربر نمی گویند، باربر معمولاً به خودورهای که بار زیاد حمل می کنند و.....گفته می شود.
کلمه کولبر کلمه زیبایی است چون معمولاً انسان بیشتر انسان دیگری را در مواقع لازم کول می کند و وقتی برای معیشت و گذران زندگی اجناسی را بر کول خود جابه جا می کند ببینید چقدر شرایط و زندگی اش در سختی بوده که ناچار به این کار شده است.
بیشتر کسانی که در شهرهای مرزی مناطق کردنشین به ویژه پیرانشهر و سردشت زندگی می‌کنند، مادرزاد کاسب‌کار به دنیا آمده‌اند. وقتی هیچ شغلی ودرآمدی ندارند مجبور می شوند اقدام به دستفروشی و خرید و فروش و به ویژه فعالیت کولبری بپردازند تا شکم خود زن و بچه هایشان را سیر کنند.
مردم این مناطق خود می گویند «کاسب‌کار هستیم، نه قاچاقچی. «قاچاقچی کسی است که موادمخدر و انواع کالاها و اقلام خطرناک و غیر ضروری را وارد کشور می‌کند، ما کالاهایی مانند تلویزیون های جدید، پوشاک، پارچه، لباس، لوازم آرایشی بهداشتی و سیگار وارد می کنیم که این هم از سرناچاری و بیکاری است».
کولبری و مبادلات کالا از قدیم الایام بوده و هست و خواهد بود و متاسفانه قاچاق در مناطق کردنشین به نام کولبر و به کام تاجرین و کسانی است که بیشترین سود را از طریق شبکه ها و باندها بدست می آورند و بیشترین این تاجرین هم کُرد نیستند و کولبرها فقط پول بسیار ناچیزی بابت زور بازو و حمل کالایی که به او سپرده شده به آنها داده می شود که در مقابل آن همه رنج و سستی و خستگی و مسیری که می پیمایند بسیار پایین است و این مهم نیز ناشی از بیکاری و ناچاری و برای تهیه لقمه نانی برای زن و فرزندانشان است.
وقتی مردم و جوانان بیکارند و درآمدی ندارند و نه کارخانه و نه شرکتی در مناطق کردنشین وجود دارد، به دلیل مرزی بودن به کولبری روی می آورند و وقتی بازاچه های مرزی و معابر ساماندهی نمی شوند و معابر کولبری فعال نیستند کولبر ناچار است از راه دیگری برای معیشت خانواده اش فعالیت بکند و کالای سبک تری با سود بیشتری دوست دارد حمل بکند...اما در این مسیر دچار ضررهایی زیادی هم می شود که ضرر مالی و کشته شدن اسب، ديسک کمر و خستگی و افتادن از کوه و ...بخشی کمی از آنهاست ولی برخی اوقات جانش را برای لقمه نانی می دهد و آنوقت زندگی ارزان تر از نان می شود چون جانش را برای نانی داد که برایش گران تمام می شود.
کولبر کردستانی قاچاقچی نیست، قاچاق را افراد و تاجرینی که بیشتر غیربومی هستند مدیریت می کنند و اینکه کولبران قاچاقچی نیستند بارها مسؤلان ارشد نظام و دولت بر این مهم تاکید کرده اند اما چرا هنوز برخورد با آنها دچار تغییری نشده است بحثی جداگانه ای است و اینکه چرا هنوز هم ساماندهی و نظارت اصولی و معقولی بر کار آنها صورت نمی گیرد جای تامل و تعجب و نگرانی دارد.
از دید عمومی و مردم منطقه هم کولبران قاچاقچی قلمداد نمی شوند. چون حمل اجناس و کالاهای معمولی که مورد نیاز جامعه هم هست و برای تامین معیشت و به دلیل بیکاری بالای مناطق کردنشین این اقدام صورت می گیرد.
معیشت و زندگی مرزنشینان مناطق کردنشین با کولبری گره خورده است و تا توجه جدی و اصولی به این مهم صورت نگیرد این موضوع و مشکلات همچنان ادامه دارد و دود و درد آن همه به ضرر دولت و هم بیشتر به چشم مردم مظلوم و مرتبط به این مهم می رود.
بازارچه های مرزی و کولبری می تواند با ساماندهی و نظارت ضمن ایجاد اشتغال و جلوگیری از تکرار چنین حوادثی، زمینه ارتقاء امنیت و فرصت های ارزشمندی برای نظام و توسعه منطقه شود که این مهم در چند سال گذشته مورد کم توجهی و بی برنامه گی قرار گرفته است.
کولبر به هر شیوه ای برای تهیه لقمه نانی که وقعاً جانش به قول شعر معروف که «زندگی ارزان تر از نان است»، دچار مشکل و ضرر و زیان شده و در برخی اوقات کشته می شود شاید اگر بلد بودند، اختلاس کنند؛ یا کاری دیگری داشتند هیچوقت سر از بیابان و کوه و برف و سرما درنمی آوردند و بی توجهی و سکوت و از کنار آن گذشتن، چاره کار نیست و این روال همچنان ادامه خواهد داشت چون اگر بخاطر لقمه نان نبود هچ آدمی حاضر نبود زیر این بار برود و قدم در راه پر خطر بگذارد و ده ها کیلو بار را بر دوش بگیرند و پیاده کیلومترها راه را در سرما و گرما از کوههای بلند کردستان عراق به کردستان ایران منتقل کنند.
کولبرها نماد مظلومیت مردمی هستند که هیچ گاه از این آب و خاک جدا نبوده و نخواهند شد و هیچ وقت حاضر به ذلت نبوده و نیستند و در مقابل متجاوزین و دشمنان دین و آ ب و خاک دیار خود و سرزمین بزرگ ایران فداکاری ها کرده و می کنند اما...
اکثریت کولبران در مناطقی زندگی می کنند که در آن هیچ صنعت یا کارخانه ای وجود ندارد و فقدان کار موجب روی آوردن آنان به کولبری شده است. زندگی در شرایط سخت، عادت همیشگی آن‌هاست و در این مدت هم در سرما و برف سنگین چند نفر از آنها طعم مرگ را در راه‌های صعب العبور منطقه و در زیر بهمن می چشند در حالی که تا آخرین لحظات به فکر زن و کودکان چشم به راهشان بودند.
اجبار، ناچاری و استیصال برای کسب درآمد، مهم‌ترین عوامل رشد فعالیت کولبری است یکی از اقداماتی که در دولت های گذشته در دستور کار قرار گرفت، به تعریف و پیش‌بینی مناطقی تحت عنوان آزاد برای تسهیل امر مراودات اقتصادی و اشتغالزایی در مناطق محروم مرزی معطوف می شد. با این حال هنوز اقدام چندانی در این حوزه صورت نگرفته و این مساله توام با فعالیت های پر خطری همچون کولبری است.
به رغم آنکه رهبر انقلاب در خصوص تلاش برای رفع مشکلات و معضلات مناطق مرزی علی الخصوص توجه ویژه به مرزهای مناطق کردنشین همواره تاکید داشته اند و فرموده اند که منظورشان از بیان کلمه قاچاقچی آن کولبری نیست که از سرناچاری و برای گذران معیشت زندگی و لقمه نانی اقدام به حمل کالایی می کند اما هنوز واکنش مسئولان برای تحقق فرمایشات معظم له و رفع موانع و مشکلات آنها، به صورت دراز مدت و اصولی نتوانسته کارساز و نتیجه بخش باشد.
بیایید برای خودمان تصاویری را مجسم کنیم...حق زندگی داریم یا نه بماند، و ملیت و زبان و محل تولد هم به دست خودمان نبوده بماند. اما زن و فرزند داریم، گذران زندگی نیازمند تامین برخی مایحتاجات و نیازهای اولیه است، فرزند محصل داریم، تهیه لباس و پوشاک آنان با این تورم و گرانی را چه خواهید کرد، دارای خانه ای کوچک یا قدیمی و یا در منزلی محقر مستاجر هستیم که نیازمند تامین پولی برای پرداخت اجاره آن هستیم، منطقه فاقد کارخانه و شرکت برای اشتغال است، استخدام اداره یا نهادی نیستیم، درآمدی نداریم و بیکار هستیم و شاهد کم خوری و عدم تغذیه فرزندان و بیشتر وقت ها گرسنگی کودک یا کودکانمان هستیم. آن وقت پدر خانواده چه وظیفه های دارد، شما چکار خواهید کرد....در منطقه ای هستی که باید به کوه و کمر بزنی و در گرما و سرما با کولبری از سرناچاری با خطرات و سختی های مسیر بخشی از زندگیت به ویژه نان خانواده ات را تامین کنی، نانی که ارزان تر از جان است....راستی اگر کولبری نبود دست به چه کاری باید زد.

مرگ ناگهانی و بر اثر حادثه بسیار آسیب زننده و ناراحت کننده است و از دست دادن عزیزان جزئی از زندگی است و «مرگ حق است» اما نه برای کسب نانی که ارزان از زندگی باشد...درسته باید زندگی کرد و چه بخواهیم و چه نخواهیم غم و اندوه به سراغمان می آید اما ما می مانیم و حجم بزرگی از ماتم های تلنبار شده در دل و درونمان، ما
می‌مانیم و همه آن حسرت هایی که هیچ وقت فرو نمی‌ریزد.
ما می مانیم و فهم کوچکی که بزرگواری پدری چون توی «کولبر» را به یادمان می آورد و ذره ذره اشک هایمان این آتش را فرو نمی نشاند؛
کاش می دانستیم آخرین باری که دستت را به نشان خداحافظی برای فرزندانت تکان دادی و دست گرم پسرت را فشردی و پیشانی دخترت را بوسیدی کی بود. حسش می کنم کاش تنها یک شب در کنارت بودیم و شغلت را درک می کردیم،
کاش یک بار دیگر زن و بچه ات را می دیدی و کمی از رنج‌ها و آروزهایت را برایشان بیان می کردی...کاش. کاش نگاه تو را مرگ لمس نمی کرد...
در این دیار مرگ هم تکراری و عشقی برای تهیه لقمه نانی شده است،نوستالژي‌ بوی کولبرانی است که هم آغوش برف شدند و همچنان دمای خاک سرمای بدنشان را گرم نکرده است..بله همچنان ما می مانیم و حجم بزرگی از ماتم های تلنبار شده در دل و درونمان، ما می مانیم و همه آن اشک و آه و حسرت هایی که هیچ وقت فرو نمی ریزد. آری عادت کرده ایم...
در اوایل هفته جاری حادثه تاسف بار سقوط بهمن و گرفتار شدن تعدادی از شهر هموطنان کُرد شهرستان سردشت در منطقه بیوران سبب جانباختن تعدادی از آنان شد که برای لقمه نانی و تامین معیشت زندگی دل و جان در گرو برف و سرما نهادند موجب تاثر و تاسف شدید شد.
کولبران در منطقه بیوران سردشت در سرما و برف گیر کردند و سقوط بهمن آنها را گرفتار کرد. در دو مرحله با جست‌و جوی امدادگران تعدادی آنان از زیر برف خارج شدند. اما متاسفانه چند نفر از این افراد جان خود را از دست دادند که خبر درگذشت این چند نفر کاسب کار (کولبر) سردشتی باعث تاسف و تاثر مردم منطقه و به ویژه شهرستان سردشت گردید.
اما پس از رخ دادن این حادثه شاهد ابراز همدری مردم کشور به ویژه مردم مناطق کُردنشین و نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی و حتی تعدادی از مسؤلان بودیم اما بیانات یکی از مسؤلان استان آذربایجان غربی که کولبران را افرادی قاچاقچی نامیده بود واکنش های را در بر داشت که در این یادداشت نگاهی به موضوع کولبری و دلایل پرداختن به آن مورد بررسی قرار گرفته است.
ولی همانگونه که همه می دانند و بشتر مسؤلان نیز بر این امر واقف هستند بر اثر نبود شرایط اشتغال، توسعه نیافتگی، فقر و بیکاری تعداد زیادی از جوانان استانهای کردنشین ناچاراً از طریق کولبری امرار معاش می کنند و این در حالی است که این شغل از سر ناچاری است که کاری بسیار سخت و طاقت فرسا و پر خطر است، که همواره بر اثر سقوط از کوه، یا سقوط در رودخانه های پر آب، جان و مالشان مورد تهدید قرار می گیرد و یا چون از مبادی غیر رسمی نیز اقدام به جابه جایی کالا می کنند اموالشان مصادره، بازداشت و در برخی مواقع ضمن از دست دادن اموالشان، جانشان را نیز در راه کسب نان برای کودکان و خانواده هایشان از دست می دهند که نمونه آن همانگونه که پیشتر اشاره شد جان باختن تعدادی از این کولبران که اکثراً جوان هم بودند بر اثر سقوط بهمن و گرفتار شدن در میان سرما و برف بود.
کولبری از مشاغل کاذب، سخت و دشواری محسوب می شود که در مناطق مرزنشین کشور به ویژه استانهای کردنشین غرب صورت می گیرد، که می توان آن را نتیجه زایش عدم توسعه مطلوب و کارآمد در مناطق مرزی قلمداد کرد و همچنین بیکاری و نبود درآمدی مناسب سبب روی آوردن مردم و جوانان به این کار سخت و پر از خطر شده است.
بخش قابل توجهی از فعالیت کولبری به نقاط غیر رسمی گمرگی گره خورده است، به این ترتیب که کالای مورد نظر که طبق تعریف دولت، قاچاق محسوب می شود از سوی کولبران جابجا و منتقل می شود.
پوشاک، منسوجات، لاستیک خودرو، بخاری، تلویزیون، سیگار از عمده کالاها و محصولاتی است که بواسطه این افراد زحمت کش جابجا و نقل و انتقال پیدا می کند و 90 درصد این کولبران از آوردن کالاهای خطرناک خودداری کرده و می کنند یعنی کالاهایی که برای جامعه ضرر دارد توسط آنان جابه جا نمی شود و آنچه که برای جامعه چه از لحاظ قانون و چه از دیدگاه عمومی ضرر دارد توسط شبکه های سازمان یافته وارد کشور و منطقه می شود و این کولبران واقعاً فقط اقلامی که برای جامعه مفید و مورد استفاده قرار می گیرد وارد می شود و با زحمت و مشقت و کمترین دست مزد به این مهم می پردازند.
کول‌بری به حمل بار بر پشت یا شانه انسان گفته می‌شود. به حمل یک انسان دیگر بر پشت یا شانه نیز کول کردن می‌گویند. کول کردن. [کو ک َدَ ] (مص مرکب) در تداول عامه، حمل کردن بار یا شخصی را بر روی شانه یا پشت. (فرهنگ فارسی معین) بر پشت برداشتن کسی یا چیزی را. (علی اکبر دهخدا) کول گرفتن. کسی را بر پشت خود گرفتن و راه بردن.
کولبری به حمل اجناس بر روی کول افراد گفته می شود و به آنها باربر نمی گویند، باربر معمولاً به خودورهای که بار زیاد حمل می کنند و.....گفته می شود.
کلمه کولبر کلمه زیبایی است چون معمولاً انسان بیشتر انسان دیگری را در مواقع لازم کول می کند و وقتی برای معیشت و گذران زندگی اجناسی را بر کول خود جابه جا می کند ببینید چقدر شرایط و زندگی اش در سختی بوده که ناچار به این کار شده است.
بیشتر کسانی که در شهرهای مرزی مناطق کردنشین به ویژه پیرانشهر و سردشت زندگی می‌کنند، مادرزاد کاسب‌کار به دنیا آمده‌اند. وقتی هیچ شغلی ودرآمدی ندارند مجبور می شوند اقدام به دستفروشی و خرید و فروش و به ویژه فعالیت کولبری بپردازند تا شکم خود زن و بچه هایشان را سیر کنند.
مردم این مناطق خود می گویند «کاسب‌کار هستیم، نه قاچاقچی. «قاچاقچی کسی است که موادمخدر و انواع کالاها و اقلام خطرناک و غیر ضروری را وارد کشور می‌کند، ما کالاهایی مانند تلویزیون های جدید، پوشاک، پارچه، لباس، لوازم آرایشی بهداشتی و سیگار وارد می کنیم که این هم از سرناچاری و بیکاری است».
کولبری و مبادلات کالا از قدیم الایام بوده و هست و خواهد بود و متاسفانه قاچاق در مناطق کردنشین به نام کولبر و به کام تاجرین و کسانی است که بیشترین سود را از طریق شبکه ها و باندها بدست می آورند و بیشترین این تاجرین هم کُرد نیستند و کولبرها فقط پول بسیار ناچیزی بابت زور بازو و حمل کالایی که به او سپرده شده به آنها داده می شود که در مقابل آن همه رنج و سستی و خستگی و مسیری که می پیمایند بسیار پایین است و این مهم نیز ناشی از بیکاری و ناچاری و برای تهیه لقمه نانی برای زن و فرزندانشان است.
وقتی مردم و جوانان بیکارند و درآمدی ندارند و نه کارخانه و نه شرکتی در مناطق کردنشین وجود دارد، به دلیل مرزی بودن به کولبری روی می آورند و وقتی بازاچه های مرزی و معابر ساماندهی نمی شوند و معابر کولبری فعال نیستند کولبر ناچار است از راه دیگری برای معیشت خانواده اش فعالیت بکند و کالای سبک تری با سود بیشتری دوست دارد حمل بکند...اما در این مسیر دچار ضررهایی زیادی هم می شود که ضرر مالی و کشته شدن اسب، ديسک کمر و خستگی و افتادن از کوه و ...بخشی کمی از آنهاست ولی برخی اوقات جانش را برای لقمه نانی می دهد و آنوقت زندگی ارزان تر از نان می شود چون جانش را برای نانی داد که برایش گران تمام می شود.
کولبر کردستانی قاچاقچی نیست، قاچاق را افراد و تاجرینی که بیشتر غیربومی هستند مدیریت می کنند و اینکه کولبران قاچاقچی نیستند بارها مسؤلان ارشد نظام و دولت بر این مهم تاکید کرده اند اما چرا هنوز برخورد با آنها دچار تغییری نشده است بحثی جداگانه ای است و اینکه چرا هنوز هم ساماندهی و نظارت اصولی و معقولی بر کار آنها صورت نمی گیرد جای تامل و تعجب و نگرانی دارد.
از دید عمومی و مردم منطقه هم کولبران قاچاقچی قلمداد نمی شوند. چون حمل اجناس و کالاهای معمولی که مورد نیاز جامعه هم هست و برای تامین معیشت و به دلیل بیکاری بالای مناطق کردنشین این اقدام صورت می گیرد.
معیشت و زندگی مرزنشینان مناطق کردنشین با کولبری گره خورده است و تا توجه جدی و اصولی به این مهم صورت نگیرد این موضوع و مشکلات همچنان ادامه دارد و دود و درد آن همه به ضرر دولت و هم بیشتر به چشم مردم مظلوم و مرتبط به این مهم می رود.
بازارچه های مرزی و کولبری می تواند با ساماندهی و نظارت ضمن ایجاد اشتغال و جلوگیری از تکرار چنین حوادثی، زمینه ارتقاء امنیت و فرصت های ارزشمندی برای نظام و توسعه منطقه شود که این مهم در چند سال گذشته مورد کم توجهی و بی برنامه گی قرار گرفته است.
کولبر به هر شیوه ای برای تهیه لقمه نانی که وقعاً جانش به قول شعر معروف که «زندگی ارزان تر از نان است»، دچار مشکل و ضرر و زیان شده و در برخی اوقات کشته می شود شاید اگر بلد بودند، اختلاس کنند؛ یا کاری دیگری داشتند هیچوقت سر از بیابان و کوه و برف و سرما درنمی آوردند و بی توجهی و سکوت و از کنار آن گذشتن، چاره کار نیست و این روال همچنان ادامه خواهد داشت چون اگر بخاطر لقمه نان نبود هچ آدمی حاضر نبود زیر این بار برود و قدم در راه پر خطر بگذارد و ده ها کیلو بار را بر دوش بگیرند و پیاده کیلومترها راه را در سرما و گرما از کوههای بلند کردستان عراق به کردستان ایران منتقل کنند.
کولبرها نماد مظلومیت مردمی هستند که هیچ گاه از این آب و خاک جدا نبوده و نخواهند شد و هیچ وقت حاضر به ذلت نبوده و نیستند و در مقابل متجاوزین و دشمنان دین و آ ب و خاک دیار خود و سرزمین بزرگ ایران فداکاری ها کرده و می کنند اما...
اکثریت کولبران در مناطقی زندگی می کنند که در آن هیچ صنعت یا کارخانه ای وجود ندارد و فقدان کار موجب روی آوردن آنان به کولبری شده است. زندگی در شرایط سخت، عادت همیشگی آن‌هاست و در این مدت هم در سرما و برف سنگین چند نفر از آنها طعم مرگ را در راه‌های صعب العبور منطقه و در زیر بهمن می چشند در حالی که تا آخرین لحظات به فکر زن و کودکان چشم به راهشان بودند.
اجبار، ناچاری و استیصال برای کسب درآمد، مهم‌ترین عوامل رشد فعالیت کولبری است یکی از اقداماتی که در دولت های گذشته در دستور کار قرار گرفت، به تعریف و پیش‌بینی مناطقی تحت عنوان آزاد برای تسهیل امر مراودات اقتصادی و اشتغالزایی در مناطق محروم مرزی معطوف می شد. با این حال هنوز اقدام چندانی در این حوزه صورت نگرفته و این مساله توام با فعالیت های پر خطری همچون کولبری است.
به رغم آنکه رهبر انقلاب در خصوص تلاش برای رفع مشکلات و معضلات مناطق مرزی علی الخصوص توجه ویژه به مرزهای مناطق کردنشین همواره تاکید داشته اند و فرموده اند که منظورشان از بیان کلمه قاچاقچی آن کولبری نیست که از سرناچاری و برای گذران معیشت زندگی و لقمه نانی اقدام به حمل کالایی می کند اما هنوز واکنش مسئولان برای تحقق فرمایشات معظم له و رفع موانع و مشکلات آنها، به صورت دراز مدت و اصولی نتوانسته کارساز و نتیجه بخش باشد.
بیایید برای خودمان تصاویری را مجسم کنیم...حق زندگی داریم یا نه بماند، و ملیت و زبان و محل تولد هم به دست خودمان نبوده بماند. اما زن و فرزند داریم، گذران زندگی نیازمند تامین برخی مایحتاجات و نیازهای اولیه است، فرزند محصل داریم، تهیه لباس و پوشاک آنان با این تورم و گرانی را چه خواهید کرد، دارای خانه ای کوچک یا قدیمی و یا در منزلی محقر مستاجر هستیم که نیازمند تامین پولی برای پرداخت اجاره آن هستیم، منطقه فاقد کارخانه و شرکت برای اشتغال است، استخدام اداره یا نهادی نیستیم، درآمدی نداریم و بیکار هستیم و شاهد کم خوری و عدم تغذیه فرزندان و بیشتر وقت ها گرسنگی کودک یا کودکانمان هستیم. آن وقت پدر خانواده چه وظیفه های دارد، شما چکار خواهید کرد....در منطقه ای هستی که باید به کوه و کمر بزنی و در گرما و سرما با کولبری از سرناچاری با خطرات و سختی های مسیر بخشی از زندگیت به ویژه نان خانواده ات را تامین کنی، نانی که ارزان تر از جان است....راستی اگر کولبری نبود دست به چه کاری باید زد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.