کولبرانه زیستن
فریا یونسی
قبل از هر چیز لازم است بگویم که این یادداشت کاملا احساسی خواهد بود و نیازی هم نیست که ساختار آن نقد شود. آنچه باید به آن توجه کافی و وافی داشت، برایند پیامی است که ممکن است از دل این متن یا متونی از این دست خودی نشان بدهند و در صورت اهمال بیش از حد، یکبار برای همیشه تمام این بازی را به سخره بگیرند. بدون شک، لازم نیست پدیده زشتی به نام کولبری را با هیچ پدیده مرگبار دیگری در کشور مقایسه کرد و نکته مهم اینجاست که خود همین پدیده که ممکن است برای تعداد بی شماری از ما، هنوز در حد واژه ای نامفهوم باشد؛ دارای چنان پتانسیلی است برای جهانی کردن یک "درد" که در فهم هیچ یک از ما نگنجد. هر پدیده مرگباری را نگاه میکنی، با وجود زومهای مگا پیکسلی رسانه ها، و یافتن این حقیقت که چنان پدیده هایی با تمام خسارات جانی و مالی برای انسانهای پیرامون خود که ناگزیرشان خواهد کرد برای همیشه در مغمومانه ترین حالت به زندگی ادامه دهند؛ همیشه در زمره حوادث غیر مترقبه قرار میگیرند و گاها در پیش آمدشان، هیچ تعمدی در کار نبوده و دستی هم بی گمان پشت پرده نیست. اما در پدیده ای به نام "کولبری" که چنان تبدیل به پدیده ای عادی و همه گیر شده که
متأسفانه كساني که از بیرون به این پدیده مینگرند، نگاهی "کولبرانه" به مردم ما پیدا کرده اند و خود ما نیز که از درون در حال زیست آن هستیم، کاملا برایمان عادی شده و حتی کودکانمان نیز جمله به جمله این داستان را می دانند و جالب این است با کمی تحلیل آن باید گفت نیم نگاه حکیمانه، خودمان نیز در می یابیم که درست میگویند آن مقدار کمی را هم که گاها در یکی دو تا از روزنامه هایشان در مورد ما میگویند. انگار "کولبرانه زیستن" قاعده ما شده است. بدون شک "کولبری" نه تنها حادثه ای غیر مترقبه نیست، بلکه انگار به شیوه ای کاملا تحمیلی در خون و روح و افکار ما رسوخ کرده است. هر لحظه خبری از فجایع این مردان جان بر کف، به گوش یکایک آحاد جامعه مغموم ما می رسد و دیگر چنان به این اخبار عادت کرده ایم که اگر روزی از این دست خبرها به گوشمان نرسد، مات و مبهوت می مانیم. همیشه باور این تصاویر برای آنان که از بیرون نگاه می کنند سخت است، اما خود ما که در این دایره درد گرفته گرفتار آمده ایم، می دانیم که چه نوجوانان و جوانانی به جای اینکه به فکر تحصیلات عالی در دانشگاه های معتبر باشند، در آن کوه و کمرهای بی رحم مرز، در حال عرقریزانی دائمی به
زیر کوله های سنگین و بی رحم هستند، از پی هیچ. دیگر داستان آن پیرمردان و -معدود- پیرزنانی هم بماند که به خاطر گسست از فقر محتوم، رنج را ترجیح داده اند و هر شب از درد کوله بارهای سنگین روزشان تا صبح ناله می کنند.
بد نیست کسانی که شاید هرگز این نوشته و دیگر نوشتههای پیرامون این موضوع را، این درد جمعی را نمی خوانند، بدانند: حالا دیگر هر یک از ما در انجام کوچک ترین کارهای روزانه خود "کولبر" هستیم و تمام اتفاقات روتین ما "کولبرانه" است. کولبرانه قبض آب، برق، گاز و تلفن خود را پرداخت می کنیم، کولبرانه مسافرت می کنیم؛ کولبرانه ازدواج می کنیم و تشکیل خانواده ای کولبرانه می دهیم. روابط ما حتی با نزدیکانمان نیز به جای دلبرانه، کولبرانه است و به جای اینکه بی صبرانه منتظر زیبایی های زندگیمان باشیم، هر لحظه کاملا کولبرانه اطمینان داریم که عنقریب اتفاق بدی، در شرف وقوع است و آفتاش دامن یکایک افرادی را می گیرد که همسایه و همشهری و هم زبان ما هستند. به جای اینکه به شیوه ای کاملا منطقی در صدد حل مشكلات بزرگ و کوچک خود و دنیای پیرامونمان باشیم، کولبرانه به مشكلات بی شمارمان اضافه میکنیم و از طرفی هم به جای آنکه در صدد حل مشكلات کلان ریشه ای ما و جامعه ای باشند که در آن، تنها به خاطر نان "کولبری" می کنیم، جان می دهیم و از خان و مان حذف می شویم.
قبل از هر چیز لازم است بگویم که این یادداشت کاملا احساسی خواهد بود و نیازی هم نیست که ساختار آن نقد شود. آنچه باید به آن توجه کافی و وافی داشت، برایند پیامی است که ممکن است از دل این متن یا متونی از این دست خودی نشان بدهند و در صورت اهمال بیش از حد، یکبار برای همیشه تمام این بازی را به سخره بگیرند. بدون شک، لازم نیست پدیده زشتی به نام کولبری را با هیچ پدیده مرگبار دیگری در کشور مقایسه کرد و نکته مهم اینجاست که خود همین پدیده که ممکن است برای تعداد بی شماری از ما، هنوز در حد واژه ای نامفهوم باشد؛ دارای چنان پتانسیلی است برای جهانی کردن یک "درد" که در فهم هیچ یک از ما نگنجد. هر پدیده مرگباری را نگاه میکنی، با وجود زومهای مگا پیکسلی رسانه ها، و یافتن این حقیقت که چنان پدیده هایی با تمام خسارات جانی و مالی برای انسانهای پیرامون خود که ناگزیرشان خواهد کرد برای همیشه در مغمومانه ترین حالت به زندگی ادامه دهند؛ همیشه در زمره حوادث غیر مترقبه قرار میگیرند و گاها در پیش آمدشان، هیچ تعمدی در کار نبوده و دستی هم بی گمان پشت پرده نیست. اما در پدیده ای به نام "کولبری" که چنان تبدیل به پدیده ای عادی و همه گیر شده که
متأسفانه كساني که از بیرون به این پدیده مینگرند، نگاهی "کولبرانه" به مردم ما پیدا کرده اند و خود ما نیز که از درون در حال زیست آن هستیم، کاملا برایمان عادی شده و حتی کودکانمان نیز جمله به جمله این داستان را می دانند و جالب این است با کمی تحلیل آن باید گفت نیم نگاه حکیمانه، خودمان نیز در می یابیم که درست میگویند آن مقدار کمی را هم که گاها در یکی دو تا از روزنامه هایشان در مورد ما میگویند. انگار "کولبرانه زیستن" قاعده ما شده است. بدون شک "کولبری" نه تنها حادثه ای غیر مترقبه نیست، بلکه انگار به شیوه ای کاملا تحمیلی در خون و روح و افکار ما رسوخ کرده است. هر لحظه خبری از فجایع این مردان جان بر کف، به گوش یکایک آحاد جامعه مغموم ما می رسد و دیگر چنان به این اخبار عادت کرده ایم که اگر روزی از این دست خبرها به گوشمان نرسد، مات و مبهوت می مانیم. همیشه باور این تصاویر برای آنان که از بیرون نگاه می کنند سخت است، اما خود ما که در این دایره درد گرفته گرفتار آمده ایم، می دانیم که چه نوجوانان و جوانانی به جای اینکه به فکر تحصیلات عالی در دانشگاه های معتبر باشند، در آن کوه و کمرهای بی رحم مرز، در حال عرقریزانی دائمی به
زیر کوله های سنگین و بی رحم هستند، از پی هیچ. دیگر داستان آن پیرمردان و -معدود- پیرزنانی هم بماند که به خاطر گسست از فقر محتوم، رنج را ترجیح داده اند و هر شب از درد کوله بارهای سنگین روزشان تا صبح ناله می کنند.
بد نیست کسانی که شاید هرگز این نوشته و دیگر نوشتههای پیرامون این موضوع را، این درد جمعی را نمی خوانند، بدانند: حالا دیگر هر یک از ما در انجام کوچک ترین کارهای روزانه خود "کولبر" هستیم و تمام اتفاقات روتین ما "کولبرانه" است. کولبرانه قبض آب، برق، گاز و تلفن خود را پرداخت می کنیم، کولبرانه مسافرت می کنیم؛ کولبرانه ازدواج می کنیم و تشکیل خانواده ای کولبرانه می دهیم. روابط ما حتی با نزدیکانمان نیز به جای دلبرانه، کولبرانه است و به جای اینکه بی صبرانه منتظر زیبایی های زندگیمان باشیم، هر لحظه کاملا کولبرانه اطمینان داریم که عنقریب اتفاق بدی، در شرف وقوع است و آفتاش دامن یکایک افرادی را می گیرد که همسایه و همشهری و هم زبان ما هستند. به جای اینکه به شیوه ای کاملا منطقی در صدد حل مشكلات بزرگ و کوچک خود و دنیای پیرامونمان باشیم، کولبرانه به مشكلات بی شمارمان اضافه میکنیم و از طرفی هم به جای آنکه در صدد حل مشكلات کلان ریشه ای ما و جامعه ای باشند که در آن، تنها به خاطر نان "کولبری" می کنیم، جان می دهیم و از خان و مان حذف می شویم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.