هشت فیلم و یک نگاه
مهدی غضنفری.منتقد سینما
روز اول جشنواره هنوز کارتهای بسیاری از مطبوعاتیها و اصحاب رسانه آماده نبود و بهدلیل تصمیم دیرهنگام ورود کسانی که در لیست کارت بودند اما کارتشان هنوز آماده نشده بود، 2 فیلم اول جشنواره (آبی کمرنگ و خانه دیگری) تقریبا قربانی شدند. حضور محمد حیدری بهعنوان مدیر جشنواره برای دومین سال پیدرپی و مسعود نجفی بهعنوان مدیر روابط عمومی که از مطبوعاتیهای دوستداشتنی قدیمی است، توقعها را بالا برده بود که شاید ناکارآمدی بخشهای دیگر، هم ایشان و هم فیلمبینهای جدیتر سینمای ایران را اذیت کرد.
خانه دیگری (بهنوش صادقی) / اصراری نیست، دیده شود. فیلم را بهدلیل آمادهنبودن کارت و تصمیم دیرهنگام ورود کارت ناآمادهها! باتاخیر دیدم اما واضح بود کارگردان فیلم دستش چه اندازه از داشتن قصهای پروپیمان خالی است. وقتی قصهای وجود ندارد حضور بازیگران مطرحی چون گوهر خیراندیش، پژمان بازغی، لیلا زارع و ناصر هاشمی کمکی نمیکند و با بازیهای حتی حسی بازیگران فیلم، مصنوعی بهنظر میرسد.
ایتالیا ایتالیا (کاوه صباغزاده)/ بهدلیلی خوب است دیده شود. فیلم شروع بامزهای دارد. ایدههای آغازینش نیز جالب است. فیلم اول کارگردان است و مثل بسیار فیلم اولیها انباشته از ایدههای حتی بیارتباط با هم است. تراژیک بودن پایانی، عامل اخلال فرم فیلم است. فیلم برای شروع استراتژی دارد اما تا ابد میتواند ادامه یابد و پرواضح است استراتژیاي برای پایان وجود ندارد.
ائو (خانه)/حتما دیده شود. اولین شگفتی جشنواره. رازی وجود دارد. فیلم بهزبان ترکی با زیرنویس فارسی است. شکل فیلم بهگونهای است که گويي پلان سکانسی طولانی است. کارگردانی و بازیها عالی است. تغییر لحن پایانی خیلی مهم است و فیلم را فقط از اجرایی خوب به فیلمی خوب ارتقا میدهد.
آزاد، به قید شرط (حسین شهابی) / اصراری نیست دیده شود. سقوط آزاد کارگردان «روز روشن». گروهی کاراکتر که شعار میدهند و شعور مخاطب را مورد هدف قرار دادهاند. فیلم بیشتر اذیت میکند و موجب عصبانیشدن ميشود اما در جاهایی نيز تبديل به کمدی ناخواسته میشود.
مستند بلند «آبی کمرنگ» را بهدلیل آماده نبودن کارت ندیدم.
روز دوم جشنواره نشان از پوستانداختن سینمای ایران و به تبع آن جشنواره فیلم فجر را داشت. اگر سال گذشته حضور سعید روستایی با «ابد و یکروز» و محمدحسین مهدویان با «ایستاده در غبار» شگفتی محسوب میشد، اکنون اين امر بهیک روند تبدیل شده است. همه فیلمهای شاخص جشنواره که تااکنون در سالن میلاد بهنمایش در آمده است، فیلم اولیاند و تعدادش برای جشنوارهای محلی چون ما حیرتانگیز است.
چراغهای ناتمام (مصطفی سلطانی)/ اصراری نیست دیده شود. در سینمای ایران دوگونه تولید وجود دارد. گونهای که فیلمساز دغدغهای پیدا میکند خودش یا با مشارکت فرد دیگری فیلمنامهای مینویسد و بعد تلاش میکند برای فیلمنامهاش سرمایهای پیدا کند. در خوشبینانهترین شکل ممکن، 50 درصد از تولیدات سینمای ایران از این روش بهتولید و نمایش رسیدهاند. اما در50 درصد دیگر توليدات در سینمای ایران برای پولی که وجود دارد فیلمنامهای نوشته میشود. احتمالا مهم نیست فیلم از چه کیفیتی برخوردار است و اصلا در آینده به اکران برسد. نمایش در جشنواره مهم است که امسال سراسری هم است. «چراغهای ناتمام» چنین تولیدی در سینمای ایران است.
شماره 17 سهیلا (محمود غفاری) / با تاکید بهدلیل یا دلایلی خوب است دیده شود. ایده اصلي فیلم در سینمای ایران بدیع و جالب است. فیلم سکانسهای بامزه زیادی دارد. کارگردانی فیلم خوب و زهرا داوودنژاد نیز عالی است. پیشنهاد فیلمساز به دختران بیشتر مسن و یا هنوز ازدواج نکرده در عین بامزگی، بهشدت تلخ و رادیکال است.
دعوتنامه (مهرداد فرید)/ اصراری نیست دیده شود. فیلمی شعارگونه با اجرایی بهشدت ضعیف که اذیت میکند.
تابستان داغ (ابراهیم ایرجزاد)/ با تاکید بدلیل یا دلایلی خوب است دیده شود. مستندنمایی با بازیگران مطرح سینمای ایران و تعلیقی هیچکاکی. همان شیوه اصغر فرهادی که دوباره و در داستانی دیگر تکرار شده است. فیلم در اجرا موفق است اما رویکردش در عین ماهرانهبودن بدیع نیست.مستند بلند «انحصار ورثه» را از نیمه دیدم. فیلم مبتنی بر مصاحبه و فیلمهای آرشیوی است و به سیدمرتضی آوینی و دغدغههایش میپردازد.
روز اول جشنواره هنوز کارتهای بسیاری از مطبوعاتیها و اصحاب رسانه آماده نبود و بهدلیل تصمیم دیرهنگام ورود کسانی که در لیست کارت بودند اما کارتشان هنوز آماده نشده بود، 2 فیلم اول جشنواره (آبی کمرنگ و خانه دیگری) تقریبا قربانی شدند. حضور محمد حیدری بهعنوان مدیر جشنواره برای دومین سال پیدرپی و مسعود نجفی بهعنوان مدیر روابط عمومی که از مطبوعاتیهای دوستداشتنی قدیمی است، توقعها را بالا برده بود که شاید ناکارآمدی بخشهای دیگر، هم ایشان و هم فیلمبینهای جدیتر سینمای ایران را اذیت کرد.
خانه دیگری (بهنوش صادقی) / اصراری نیست، دیده شود. فیلم را بهدلیل آمادهنبودن کارت و تصمیم دیرهنگام ورود کارت ناآمادهها! باتاخیر دیدم اما واضح بود کارگردان فیلم دستش چه اندازه از داشتن قصهای پروپیمان خالی است. وقتی قصهای وجود ندارد حضور بازیگران مطرحی چون گوهر خیراندیش، پژمان بازغی، لیلا زارع و ناصر هاشمی کمکی نمیکند و با بازیهای حتی حسی بازیگران فیلم، مصنوعی بهنظر میرسد.
ایتالیا ایتالیا (کاوه صباغزاده)/ بهدلیلی خوب است دیده شود. فیلم شروع بامزهای دارد. ایدههای آغازینش نیز جالب است. فیلم اول کارگردان است و مثل بسیار فیلم اولیها انباشته از ایدههای حتی بیارتباط با هم است. تراژیک بودن پایانی، عامل اخلال فرم فیلم است. فیلم برای شروع استراتژی دارد اما تا ابد میتواند ادامه یابد و پرواضح است استراتژیاي برای پایان وجود ندارد.
ائو (خانه)/حتما دیده شود. اولین شگفتی جشنواره. رازی وجود دارد. فیلم بهزبان ترکی با زیرنویس فارسی است. شکل فیلم بهگونهای است که گويي پلان سکانسی طولانی است. کارگردانی و بازیها عالی است. تغییر لحن پایانی خیلی مهم است و فیلم را فقط از اجرایی خوب به فیلمی خوب ارتقا میدهد.
آزاد، به قید شرط (حسین شهابی) / اصراری نیست دیده شود. سقوط آزاد کارگردان «روز روشن». گروهی کاراکتر که شعار میدهند و شعور مخاطب را مورد هدف قرار دادهاند. فیلم بیشتر اذیت میکند و موجب عصبانیشدن ميشود اما در جاهایی نيز تبديل به کمدی ناخواسته میشود.
مستند بلند «آبی کمرنگ» را بهدلیل آماده نبودن کارت ندیدم.
روز دوم جشنواره نشان از پوستانداختن سینمای ایران و به تبع آن جشنواره فیلم فجر را داشت. اگر سال گذشته حضور سعید روستایی با «ابد و یکروز» و محمدحسین مهدویان با «ایستاده در غبار» شگفتی محسوب میشد، اکنون اين امر بهیک روند تبدیل شده است. همه فیلمهای شاخص جشنواره که تااکنون در سالن میلاد بهنمایش در آمده است، فیلم اولیاند و تعدادش برای جشنوارهای محلی چون ما حیرتانگیز است.
چراغهای ناتمام (مصطفی سلطانی)/ اصراری نیست دیده شود. در سینمای ایران دوگونه تولید وجود دارد. گونهای که فیلمساز دغدغهای پیدا میکند خودش یا با مشارکت فرد دیگری فیلمنامهای مینویسد و بعد تلاش میکند برای فیلمنامهاش سرمایهای پیدا کند. در خوشبینانهترین شکل ممکن، 50 درصد از تولیدات سینمای ایران از این روش بهتولید و نمایش رسیدهاند. اما در50 درصد دیگر توليدات در سینمای ایران برای پولی که وجود دارد فیلمنامهای نوشته میشود. احتمالا مهم نیست فیلم از چه کیفیتی برخوردار است و اصلا در آینده به اکران برسد. نمایش در جشنواره مهم است که امسال سراسری هم است. «چراغهای ناتمام» چنین تولیدی در سینمای ایران است.
شماره 17 سهیلا (محمود غفاری) / با تاکید بهدلیل یا دلایلی خوب است دیده شود. ایده اصلي فیلم در سینمای ایران بدیع و جالب است. فیلم سکانسهای بامزه زیادی دارد. کارگردانی فیلم خوب و زهرا داوودنژاد نیز عالی است. پیشنهاد فیلمساز به دختران بیشتر مسن و یا هنوز ازدواج نکرده در عین بامزگی، بهشدت تلخ و رادیکال است.
دعوتنامه (مهرداد فرید)/ اصراری نیست دیده شود. فیلمی شعارگونه با اجرایی بهشدت ضعیف که اذیت میکند.
تابستان داغ (ابراهیم ایرجزاد)/ با تاکید بدلیل یا دلایلی خوب است دیده شود. مستندنمایی با بازیگران مطرح سینمای ایران و تعلیقی هیچکاکی. همان شیوه اصغر فرهادی که دوباره و در داستانی دیگر تکرار شده است. فیلم در اجرا موفق است اما رویکردش در عین ماهرانهبودن بدیع نیست.مستند بلند «انحصار ورثه» را از نیمه دیدم. فیلم مبتنی بر مصاحبه و فیلمهای آرشیوی است و به سیدمرتضی آوینی و دغدغههایش میپردازد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.