|

لوله‌های گاز و کپسولی که بر دستها مانده است

معصومه هوشمند: وارد خانه که می‌شوی بوی نفت تمام فضا را پر کرده است. پیرزن در گوشه‌ای در تنهایی خود نشسته و گذشته پر غصۀ خود را واگویه می‌کند. سلام می‌کنم پاسخ سلامم را به گرمی می‌دهد از او می‌پرسم بخاری روشن است چرا پنجره را باز گذاشته‌ای؟ در پاسخم می‌گوید بوی نفت آدم را گیج می‌کند، سردرد می‌آورد، چشم‌ها را می‌سوزاند. مجبورم پنجره را بازکنم تا هوای تازه به درون اتاق بیاید. می‌گویم خب فتیله بخاری را بگو عوض کنند حتماً از فتیله است. می‌گوید تازه عوض‌شده، نفت‌ها خوب نیستند، آب قاطی‌شان است. برمی‌خیزد که به دستشویی برود همان‌طوری که طول اتاق را می‌پیماید با خود می‌گوید: «باز کپسول گاز تمام‌شده و آب‌گرم‌کن خاموشه، هوا سرده توی این سنِ من باید آب گرم باشه. هنوز ماشین کپسولی نیامده. از عصر تماس گرفتیم ولی هنوز نرسیده، آخه ما تنها نیستیم بقیه هم نیاز دارند. میگن آبگرمکن‌تون رو برقی کنید مگه پول برق کم میشه که آب‌گرم‌کن، برقی باشه. ما سه نفریم وسیله برقیمون هم زیاد نیست یه یخچال، یه تلویزیون. الآن زمستون خدا رو شکر از صدای ویر ویر کولر هم راحتیم بااین‌همه پول برق اومده 150 هزار تومن، چه خبره! مگه یه حقوق بازنشستگی چندتیکه‌اش می‌تونیم بکنیم که بخواهیم آبگرمکن هم برقی کنیم. نه با همین می‌سازیم. خدا کریمه شاید گاز اومد. شکر خدا، راضیم به رضای تو.»به اتاق نگاه می‌کنم لوله‌های گاز به آدم دهن‌کجی می‌کنند دو سال است که آن بالا جا خوش کرده‌اند. نه این خانه که خانه‌های بسیاری به این گونه‌اند. خانه‌هایی واقع در قطب انرژی کشور، خانه‌هایی در دل بزرگترین پالایشگاه‌های گاز کشور، خانه‌هایی در استان بوشهر...
از خانه بیرون می‌روم، پا به درون محله می‌گذارم؛ محله ریشهر. بسیاری از خانه‌ها لوله‌کشی گاز کرده‌اند. مشعل‌های گاز به درب تمامی خانه‌ها رسیده؛ اما مشعل‌هایی خاموش. شاید به تعداد انگشتان دست، خانه‌ها به گاز شهری وصل شده‌اند و مابقی خانه‌ها خسته از دوندگی‌های بی‌نتیجه به این اداره و آن سازمان. یکی مجوز ساخت می‌خواهد آن دیگری می‌گوید اگر فلان سازمان اجازه دهد ما حرفی نداریم. چیزی که پرواضح است درماندگی، بیچارگی، خستگی و بی‌عدالتی است که در حق مردم ریشهر رفته است. در آخر با یک جمله « راضی هستیم به رضای خدا» آلام خود را تسکین می‌دهند. غافل از اینکه خدا راضی به این مصیبت‌ها نیست. قصه گازکشی و گازرسانی دست و پاشکستۀ محلات بوشهر، یکی از بد‌ترین معضلاتی است که گذشته از محلاتی همچون ریشهر، امامزاده، سرتل رایانی و... که حتی هنوز در استان بوشهر و شهرهای مختلف آن نیز خودنمایی می‌کند. بد از آن‌ جهت که استان ما خود صادرکننده گاز به‌تمامی روستاها و شهرهای کشور و فراتر از این‌ها به کشورهای همسایه است اما در درون خود هنوز مردم کپسول‌های گاز را جابجا می‌کنند، هنوز گالن‌های نفت بر سر مردم است تا بتوانند گرمایی نه‌چندان مطبوع را مهمان خانه‌های خود کنند.

معصومه هوشمند: وارد خانه که می‌شوی بوی نفت تمام فضا را پر کرده است. پیرزن در گوشه‌ای در تنهایی خود نشسته و گذشته پر غصۀ خود را واگویه می‌کند. سلام می‌کنم پاسخ سلامم را به گرمی می‌دهد از او می‌پرسم بخاری روشن است چرا پنجره را باز گذاشته‌ای؟ در پاسخم می‌گوید بوی نفت آدم را گیج می‌کند، سردرد می‌آورد، چشم‌ها را می‌سوزاند. مجبورم پنجره را بازکنم تا هوای تازه به درون اتاق بیاید. می‌گویم خب فتیله بخاری را بگو عوض کنند حتماً از فتیله است. می‌گوید تازه عوض‌شده، نفت‌ها خوب نیستند، آب قاطی‌شان است. برمی‌خیزد که به دستشویی برود همان‌طوری که طول اتاق را می‌پیماید با خود می‌گوید: «باز کپسول گاز تمام‌شده و آب‌گرم‌کن خاموشه، هوا سرده توی این سنِ من باید آب گرم باشه. هنوز ماشین کپسولی نیامده. از عصر تماس گرفتیم ولی هنوز نرسیده، آخه ما تنها نیستیم بقیه هم نیاز دارند. میگن آبگرمکن‌تون رو برقی کنید مگه پول برق کم میشه که آب‌گرم‌کن، برقی باشه. ما سه نفریم وسیله برقیمون هم زیاد نیست یه یخچال، یه تلویزیون. الآن زمستون خدا رو شکر از صدای ویر ویر کولر هم راحتیم بااین‌همه پول برق اومده 150 هزار تومن، چه خبره! مگه یه حقوق بازنشستگی چندتیکه‌اش می‌تونیم بکنیم که بخواهیم آبگرمکن هم برقی کنیم. نه با همین می‌سازیم. خدا کریمه شاید گاز اومد. شکر خدا، راضیم به رضای تو.»به اتاق نگاه می‌کنم لوله‌های گاز به آدم دهن‌کجی می‌کنند دو سال است که آن بالا جا خوش کرده‌اند. نه این خانه که خانه‌های بسیاری به این گونه‌اند. خانه‌هایی واقع در قطب انرژی کشور، خانه‌هایی در دل بزرگترین پالایشگاه‌های گاز کشور، خانه‌هایی در استان بوشهر...
از خانه بیرون می‌روم، پا به درون محله می‌گذارم؛ محله ریشهر. بسیاری از خانه‌ها لوله‌کشی گاز کرده‌اند. مشعل‌های گاز به درب تمامی خانه‌ها رسیده؛ اما مشعل‌هایی خاموش. شاید به تعداد انگشتان دست، خانه‌ها به گاز شهری وصل شده‌اند و مابقی خانه‌ها خسته از دوندگی‌های بی‌نتیجه به این اداره و آن سازمان. یکی مجوز ساخت می‌خواهد آن دیگری می‌گوید اگر فلان سازمان اجازه دهد ما حرفی نداریم. چیزی که پرواضح است درماندگی، بیچارگی، خستگی و بی‌عدالتی است که در حق مردم ریشهر رفته است. در آخر با یک جمله « راضی هستیم به رضای خدا» آلام خود را تسکین می‌دهند. غافل از اینکه خدا راضی به این مصیبت‌ها نیست. قصه گازکشی و گازرسانی دست و پاشکستۀ محلات بوشهر، یکی از بد‌ترین معضلاتی است که گذشته از محلاتی همچون ریشهر، امامزاده، سرتل رایانی و... که حتی هنوز در استان بوشهر و شهرهای مختلف آن نیز خودنمایی می‌کند. بد از آن‌ جهت که استان ما خود صادرکننده گاز به‌تمامی روستاها و شهرهای کشور و فراتر از این‌ها به کشورهای همسایه است اما در درون خود هنوز مردم کپسول‌های گاز را جابجا می‌کنند، هنوز گالن‌های نفت بر سر مردم است تا بتوانند گرمایی نه‌چندان مطبوع را مهمان خانه‌های خود کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.