|

دلنوشته ای از زبان پلاسکو؛

من همان پلاسکو هستم از دیروز تا امروز

سیمین قلی‌نژاد

شرق: امروز من محکوم به مرگ شده‌ام. نمی‌دانم آخر این چه قانونیست که انسانها دارند. خودشان صد سال هم عمر کنند و هزار بار دل‌ بشکنند‌، بازهم به هزار چیز دل بسته‌اند. تا حرف رفتن را می‌زنی دلخور می‌شوند و هزار بار چهار قل می‌خوانند و به‌خود فوت می‌کنند که مبادا...
می‌گویند که عمرم به پایان رسیده و تاب تحمل و ایستادن ندارم. روزی که مرا با افتخار ساختند و نامگذاری کردند را یادشان رفت. چه پزها که ندادند و چه فیلمها که نگرفتند و چه و چه و چه. یادشان نیست آنوقت که تازه ساز بودم و خوش بر و رو‌، برای اسکان در من، چه التماسها که نمی‌کردن و چه‌ پولها که خرج نمی‌کردند...
سالهای سال آدمها آمدند و رفتند. عده‌ای بار و بنه گذاشته و ماندند و عده‌ای نیامده بار خود بستند و رفتند و من در تمام این سالها در سکوت با نگاهم بدرقه‌شان کردم. آغوش گرم سرمای زمستان و سپر تیرهای آتشین تابستانشان شدم‌، اما دریغ از یک تشکر. با خنده‌های کودکانه و سرمست از خریدهای عید خندیدم و برای حسرتهای پشت ویترینها برای داشتن یک جوراب پشمی که پاهای مادر پیری را گرم کند و دستکشی که دستهای پینه بسته پدر را بپوشاند اشک ریختم. هیچگاه کسی نپرسید کجایم درد می‌کند و کدام ستونم آرتروز دارد. رنگ و لعابی به صورتم می‌زندند که مبادا رنگ زردم را دیگران ببینند‌، آخر خرج دوا و دکترگران شده. امروز مرا به ‌جرم پیری محکوم به‌ مرگ می‌کنند، بی آنکه بدانند، مردن من همان از کار افتادن نبض زندگیست برای آنان که‌ بند بند تنشان با من پیوند خورده و نفس‌هایمان بی هم بند می‌آید.
امروزکه مرگم فرارسیده از بی‌مهری‌ها فریاد می‌زنم. از آن همه چشم بستن‌ها می‌سوزم و از این همه بیوفایی در خود می‌شکنم. شرمسار از خشمی هستم که بر سرتان آوار می‌کنم و داغی که به دلهاتان می‌نشانم اما شما هیچگاه اشکهایم را ندیدید. آنوقت که تکه‌های وجودم فرو می‌ریخت و برای ماندن فریاد می‌زدم‌. آنوقت که با تمام دردهایم ایستادگی کردم تا شما بمانید...
نمی‌دانم‌، نامم درخاطرت خواهد ماند ...!!؟
‌من همان پلاسکو هستم از دیروز تا امروز ...

شرق: امروز من محکوم به مرگ شده‌ام. نمی‌دانم آخر این چه قانونیست که انسانها دارند. خودشان صد سال هم عمر کنند و هزار بار دل‌ بشکنند‌، بازهم به هزار چیز دل بسته‌اند. تا حرف رفتن را می‌زنی دلخور می‌شوند و هزار بار چهار قل می‌خوانند و به‌خود فوت می‌کنند که مبادا...
می‌گویند که عمرم به پایان رسیده و تاب تحمل و ایستادن ندارم. روزی که مرا با افتخار ساختند و نامگذاری کردند را یادشان رفت. چه پزها که ندادند و چه فیلمها که نگرفتند و چه و چه و چه. یادشان نیست آنوقت که تازه ساز بودم و خوش بر و رو‌، برای اسکان در من، چه التماسها که نمی‌کردن و چه‌ پولها که خرج نمی‌کردند...
سالهای سال آدمها آمدند و رفتند. عده‌ای بار و بنه گذاشته و ماندند و عده‌ای نیامده بار خود بستند و رفتند و من در تمام این سالها در سکوت با نگاهم بدرقه‌شان کردم. آغوش گرم سرمای زمستان و سپر تیرهای آتشین تابستانشان شدم‌، اما دریغ از یک تشکر. با خنده‌های کودکانه و سرمست از خریدهای عید خندیدم و برای حسرتهای پشت ویترینها برای داشتن یک جوراب پشمی که پاهای مادر پیری را گرم کند و دستکشی که دستهای پینه بسته پدر را بپوشاند اشک ریختم. هیچگاه کسی نپرسید کجایم درد می‌کند و کدام ستونم آرتروز دارد. رنگ و لعابی به صورتم می‌زندند که مبادا رنگ زردم را دیگران ببینند‌، آخر خرج دوا و دکترگران شده. امروز مرا به ‌جرم پیری محکوم به‌ مرگ می‌کنند، بی آنکه بدانند، مردن من همان از کار افتادن نبض زندگیست برای آنان که‌ بند بند تنشان با من پیوند خورده و نفس‌هایمان بی هم بند می‌آید.
امروزکه مرگم فرارسیده از بی‌مهری‌ها فریاد می‌زنم. از آن همه چشم بستن‌ها می‌سوزم و از این همه بیوفایی در خود می‌شکنم. شرمسار از خشمی هستم که بر سرتان آوار می‌کنم و داغی که به دلهاتان می‌نشانم اما شما هیچگاه اشکهایم را ندیدید. آنوقت که تکه‌های وجودم فرو می‌ریخت و برای ماندن فریاد می‌زدم‌. آنوقت که با تمام دردهایم ایستادگی کردم تا شما بمانید...
نمی‌دانم‌، نامم درخاطرت خواهد ماند ...!!؟
‌من همان پلاسکو هستم از دیروز تا امروز ...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.