|

سهم من در فاجعه تلخ پلاسکو چقدر است؟

سودابه زیارتی. روزنامه‌نگار

شرق: فاجعه پلاسکو؛ سنگینی خبر شاید به سنگینی آواری است که از ریختن 17 طبقه پلاسکو- قدیمی‌ترین و مدرنترین ساختمان ایران- بر سر مردم ایران آوار شده است.
وقتی خودت را جای کسانی می‌گذاری که در لحظه تخریب پلاسکو فرصت نجات و خارج‌شدن نیافتند، وقتی خودت را جای خانواده‌های نگران آنها می‌گذاری، عمق فاجعه مغز استخوانت را می‌سوزاند.
می‌سوزی وقتی می‌گویند، همین الان، دمای آتش پنهان‌شده زیر خروارها سنگ و آهن و خاک پلاسکو به 400 و 600 درجه می‌رسد. ویران می‌شوی وقتی فکر می‌کنی ممکن است هنوز جانی در بدن هموطن زیر آوار مانده‌ات باشد و آواربرداری به‌کندی پیش می‌رود و تو نمی‌دانی چند پیکر زیر سنگینی این حادثه انتظار دستی را می‌کشد تا بیرونشان بکشد.
در این میان تحلیل‌های مختلف هم از راه می‌رسند؛ خبررسانی قطره‌ای از سوی مسوولان، فضای ملتهب مجازی و غوغای هشتک پلاسکو، تایید و تکذیب چند بارۀ اخبار حادثه از سوی صدا و سیما تا آنجا که برخی از خبرگزاری‌ها از مخاطبان خود به خاطر اعتماد به رسانه ملی عذرخواهی می‌کنند.
در حالیکه امدادگران آتش‌نشان، جان برکف نهاده و در تلاشی شبانه‌روزی سعی می‌کنند تا پیکرهای زیر آوار مانده را بیابند، برخی مسوولان به‌دنبال یافتن مقصر، توپ را به زمین دیگری می‌اندازد و در این میان این زمین مردم است که پر از توپ شده و گویی دیواری کوتاهتر از آنها نیافته‌اند.
یکی می‌گوید که ما همه تجهیزات لازم را داشتیم و این مردم بودند که با ازدحام خود راه را بر ماشین‌های آتش‌نشانی و امدادگران بسته بودند. آن دیگری می‌گوید که آتش‌نشان‌های گرفتار در آوار جان خود را به خاطر بی‌احتیاطی افرادی که محل حادثه را ترک نمی‌کردند از دست دادند. یکی دیگر، وزارت کار و دیگری شهرداری را مقصر می‌داند... .
هرچند که در این‌زمان و در حالیکه هنوز پیکرهای آتش‌نشانان و هموطنانمان از زیر آوار پلاسکو بیرون نیامده، به‌دنبال مقصر گشتن در اولویت نیست اما نوشدارو اگر سهراب را نجات نداد، می‌تواند جان سهراب‌های دیگری را نجات دهد که در چند قدمی حادثه‌هایی این‌چنینی هستند.آنها که سیاستگذار هستند، این فاجعه را از همه زوایا آسیب‌شناسی کنند. از زیرساخت‌های مدیریتی برای جلوگیری و کنترل بحران‌هایی از این دست گرفته تا فرهنگسازی اجتماعی و آموزش. از آسیب‌شناسی مدیریت شهری تا تمرکز براعمال متوازن قانون‌.
در این میان ما به‌عنوان خبرنگار وظیفه‌ای سنگین بر دوش داریم. فاجعه پلاسکو و پیگیری لحظه به لحظه این حادثۀ به غایت تلخ، احساس سنگینی این مسوولیت را دوچندان می‌کند؛ ما رسانه‌ها چه باید می‌کردیم که نکردیم! بارها و بارها در این چند روز گذشته با خودم به کارهایی که نکردم، فکر کردم. شانه خالی‌کردن از بار مسوولیت‌هایی که خواسته و ناخواسته مرتکب شدم. آری من هم در بروز این اتفاق ناگوار سهیم هستم؛ من که نشستم و نظاره‌گر بودم که چطور در انتخابات، چهره‌های متخصص و مجرب در حوزه‌های مختلف، مغلوب كم‌سوادانی می‌شدند که تنها حُسن آنها این بود که یا سلبریتی بودند و یا به‌دنبال رانت و جمع‌کردن مال از بیت‌المال و من خبرنگار هشدار ندادم که شورا و مجلس نیاز به نمایندگانی مجرب و متخصص دارد نه مدال‌آور المپیک و...
به‌راحتی عبور کردم از صحنه‌ای که هموطنم در سانحه رانندگی کنار خیابان و جاده در حال جان‌دادن است و برخی دیگر در حال گرفتن عکس از این حادثه هستند و قلم برنداشتم و از این ناهنجاری اجتماعی هیچ ننوشتم.
از لزوم آموزش رعایت نکات ایمنی و بیمه و ... هیچ نگفتم حتی به فرزندانم نیاموختم که امنیت خود را جدی بگیرد.من با مردمم چه کردم جز این‌که یا کارنامه عملکرد مسوولان را در بوق کنم یا از تاریخ پرداخت یارانه‌ها خبر بنویسم. خودم را به میانه میدان جدل جناح‌های سیاسی انداختم و تریبون کسانی شدم که در پی جاه و مقام فراموش کرده بودند خادمان مردمند. می‌دیدم کسانی اشتباهی بر صندلی ریاست تکیه زده‌اند که باید جای دیگری باشند. درست مثل همان مردمی که آن دقایق لعنتی نباید در ساختمان پلاسکو می‌بودند، اما بودند و نتیجه همان آواری است که بر سرشان فرو ریخت. قلم برنداشتم و ترسیدم بنویسم که اگر این صندلی را ترک نکنی، آوار می‌شوی بر سرمرام هیچ نکردم اما سهم من در اتفاق جانگداز پلاسکو بیش از آنی است که در این چند خط بگنجد.

شرق: فاجعه پلاسکو؛ سنگینی خبر شاید به سنگینی آواری است که از ریختن 17 طبقه پلاسکو- قدیمی‌ترین و مدرنترین ساختمان ایران- بر سر مردم ایران آوار شده است.
وقتی خودت را جای کسانی می‌گذاری که در لحظه تخریب پلاسکو فرصت نجات و خارج‌شدن نیافتند، وقتی خودت را جای خانواده‌های نگران آنها می‌گذاری، عمق فاجعه مغز استخوانت را می‌سوزاند.
می‌سوزی وقتی می‌گویند، همین الان، دمای آتش پنهان‌شده زیر خروارها سنگ و آهن و خاک پلاسکو به 400 و 600 درجه می‌رسد. ویران می‌شوی وقتی فکر می‌کنی ممکن است هنوز جانی در بدن هموطن زیر آوار مانده‌ات باشد و آواربرداری به‌کندی پیش می‌رود و تو نمی‌دانی چند پیکر زیر سنگینی این حادثه انتظار دستی را می‌کشد تا بیرونشان بکشد.
در این میان تحلیل‌های مختلف هم از راه می‌رسند؛ خبررسانی قطره‌ای از سوی مسوولان، فضای ملتهب مجازی و غوغای هشتک پلاسکو، تایید و تکذیب چند بارۀ اخبار حادثه از سوی صدا و سیما تا آنجا که برخی از خبرگزاری‌ها از مخاطبان خود به خاطر اعتماد به رسانه ملی عذرخواهی می‌کنند.
در حالیکه امدادگران آتش‌نشان، جان برکف نهاده و در تلاشی شبانه‌روزی سعی می‌کنند تا پیکرهای زیر آوار مانده را بیابند، برخی مسوولان به‌دنبال یافتن مقصر، توپ را به زمین دیگری می‌اندازد و در این میان این زمین مردم است که پر از توپ شده و گویی دیواری کوتاهتر از آنها نیافته‌اند.
یکی می‌گوید که ما همه تجهیزات لازم را داشتیم و این مردم بودند که با ازدحام خود راه را بر ماشین‌های آتش‌نشانی و امدادگران بسته بودند. آن دیگری می‌گوید که آتش‌نشان‌های گرفتار در آوار جان خود را به خاطر بی‌احتیاطی افرادی که محل حادثه را ترک نمی‌کردند از دست دادند. یکی دیگر، وزارت کار و دیگری شهرداری را مقصر می‌داند... .
هرچند که در این‌زمان و در حالیکه هنوز پیکرهای آتش‌نشانان و هموطنانمان از زیر آوار پلاسکو بیرون نیامده، به‌دنبال مقصر گشتن در اولویت نیست اما نوشدارو اگر سهراب را نجات نداد، می‌تواند جان سهراب‌های دیگری را نجات دهد که در چند قدمی حادثه‌هایی این‌چنینی هستند.آنها که سیاستگذار هستند، این فاجعه را از همه زوایا آسیب‌شناسی کنند. از زیرساخت‌های مدیریتی برای جلوگیری و کنترل بحران‌هایی از این دست گرفته تا فرهنگسازی اجتماعی و آموزش. از آسیب‌شناسی مدیریت شهری تا تمرکز براعمال متوازن قانون‌.
در این میان ما به‌عنوان خبرنگار وظیفه‌ای سنگین بر دوش داریم. فاجعه پلاسکو و پیگیری لحظه به لحظه این حادثۀ به غایت تلخ، احساس سنگینی این مسوولیت را دوچندان می‌کند؛ ما رسانه‌ها چه باید می‌کردیم که نکردیم! بارها و بارها در این چند روز گذشته با خودم به کارهایی که نکردم، فکر کردم. شانه خالی‌کردن از بار مسوولیت‌هایی که خواسته و ناخواسته مرتکب شدم. آری من هم در بروز این اتفاق ناگوار سهیم هستم؛ من که نشستم و نظاره‌گر بودم که چطور در انتخابات، چهره‌های متخصص و مجرب در حوزه‌های مختلف، مغلوب كم‌سوادانی می‌شدند که تنها حُسن آنها این بود که یا سلبریتی بودند و یا به‌دنبال رانت و جمع‌کردن مال از بیت‌المال و من خبرنگار هشدار ندادم که شورا و مجلس نیاز به نمایندگانی مجرب و متخصص دارد نه مدال‌آور المپیک و...
به‌راحتی عبور کردم از صحنه‌ای که هموطنم در سانحه رانندگی کنار خیابان و جاده در حال جان‌دادن است و برخی دیگر در حال گرفتن عکس از این حادثه هستند و قلم برنداشتم و از این ناهنجاری اجتماعی هیچ ننوشتم.
از لزوم آموزش رعایت نکات ایمنی و بیمه و ... هیچ نگفتم حتی به فرزندانم نیاموختم که امنیت خود را جدی بگیرد.من با مردمم چه کردم جز این‌که یا کارنامه عملکرد مسوولان را در بوق کنم یا از تاریخ پرداخت یارانه‌ها خبر بنویسم. خودم را به میانه میدان جدل جناح‌های سیاسی انداختم و تریبون کسانی شدم که در پی جاه و مقام فراموش کرده بودند خادمان مردمند. می‌دیدم کسانی اشتباهی بر صندلی ریاست تکیه زده‌اند که باید جای دیگری باشند. درست مثل همان مردمی که آن دقایق لعنتی نباید در ساختمان پلاسکو می‌بودند، اما بودند و نتیجه همان آواری است که بر سرشان فرو ریخت. قلم برنداشتم و ترسیدم بنویسم که اگر این صندلی را ترک نکنی، آوار می‌شوی بر سرمرام هیچ نکردم اما سهم من در اتفاق جانگداز پلاسکو بیش از آنی است که در این چند خط بگنجد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.