|

مردم اگر سلفی گرفتند، خون هم دادند

کیوان حیدری. روزنامه‌نگار

یارا: حادثه تلخ و فاجعه‌بار پلاسکو در کنار تمام بار سنگین غمی که داشت، تلخی‌اش با دیدن اشخاص سلفی بگیر و خندان و خوشحال و جمعیتی که بی‌دلیل با ایجاد ترافیک و ..... مانع از کمک‌رسانی به‌موقع نیروهای امدادی می‌شدند، دوچندان شد. اتفاقی که توسط ما مردمی به وقوع پیوست که به‌شدت به تاریخ و فرهنگ خود می‌نازیم.
بالیدن به تاریخ و فرهنگ ایرانی از دیرباز بین مردم ما رایج است. چه‌بسا که با هجوم شبکه‌های اجتماعی این داستان بیش‌ازپیش به چشم آمد و بارها مردم ما در قلب جملات قصار واقعی یا خودساخته این تاریخ و فرهنگ را به رخ خود و دیگران کشیدند. اما آیا واقعاً ما مردمان با فرهنگی هستیم؟
کافی است یک روز صبح که از خواب بیدار می‌شوید رفتارها و واکنش‌های اطراف و حتی خود را زیر نظر بگیریم تا بتوانید بیشتر از قبل به میزان فرهنگ و درک اجتماعی خود پی برده و با آن به دور از غلوهای خاص آشنا شویم.
هجوم روزانه خودروهای شخصی و تک‌سرنشین به خیابان‌های شهر، خود اولین نشانه از این داستان است که ما هنوز خیلی چیزها را یاد نگرفته‌ایم. جایی که با خودخواهی و به خیال خودمان برای آسودگی بیشتر محیط‌زیست، ترافیک شهری و حتی سلامت جسمی خود و اطرافیان را در معرض خطرات جدی قرار می‌دهیم. این مورد در کنار استفاده ممتد از بوق و چراغ برای "راه دادن" خودرو جلویی و همین‌طور پارک‌های نا به جا و دوبله و سوبله برای اینکه چند قدم بیشتر پیاده نرویم نشان می‌دهد از این جهات کاملاً زیر خط فقر به سر می‌بریم.
انداختن ته سیگار و پوست موز از شیشه ماشین، داد و بیدادهای بی‌دلیل بر سر هر موردی در طول روز، درگیری‌های لفظی و گاه فیزیکی متعدد، انداختن پلاستیک زباله از تراس خانه‌ها!؟، زیرآب این‌وآن را در محیط کار زدن و... همه نشانه‌های واضحی از نبود فرهنگ و درک مناسب ما در مناسبات اجتماعی مختلف است که به‌نوعی دیگر به آن دچار شده و در مقابل آن کوتاه آمده‌ایم.
حال اگر تمام این‌ها را به دو بیماری جدید این روزها "سلفی گیری" و "لایک گیری" که پیر و جوان را به خود درگیر کرده اضافه کنیم، به‌خوبی می‌بینیم ما چقدر از ادعاهای خود به دور هستیم.
در این میان اما مورد حمله قرار دادن تمام مردم ایران به علت بی‌فکری و کوته‌فکری عده‌ای خاص به‌دوراز انصاف است. اینکه یک عده‌ای مبتلا به بیماری "سلفی گیری" و "لایک گیری" هستند و عادت دارند تا بالای سر بیمار،اجساد و حین رانندگی دوربین به دست شده و از خود اثری هنری خلق کنند نباید باعث شود این اشکالات را به کل مردم ایران تعمیم داد. کافی است نگاهی به واکنش‌های مردم ایران به‌جز این عده خاص به حادثه پلاسکو داشته باشیم.
بی‌شک ازدحام جمعیت در خیابان نزدیک به مجتمع پلاسکو خطایی واضح بود که قابل انکار نیست اما به گفته خبرنگاران حاضر در صحنه قشر کثیری از این جمعیت را خانواده‌های کسبه و آتش‌نشانان حاضر در مجتمع که نگران از حال و وضعیت عزیزان خود بودند تشکیل می‌دادند و نمی‌توان با اطمینان گفت همه برای سلفی گرفتن به آنجا آمده بودند. از سوی دیگر هجوم جمعیت فقط به سمت مجتمع پلاسکو نبود و مردم فهیم ما هجومی بی‌سابقه را به پایگاه‌های انتقال خون داشتند تا به نوعی با حضور در آنجا فهم و شعور خود در مواجه با حوادث این‌چنینی به رخ کشیده باشند. این‌ها را در کنار رسیدگی خودجوش مردم به آتش‌نشانانی که این دو روز به‌صورت 24 ساعته اقدام به آواربرداری و عملیات نجات کردند و تهیه اقلام مختلف غذایی برای این فداکاران همیشه در صحنه و همین‌طور برگزاری مراسمات یادبود در تمام نقاط کشور برای ابراز همدردی با داغ‌دیدگان این حادثه بگذاریم، بی‌تردید نشان از همبستگی و همراهی مردم با یکدیگر و درک خوب از اتفاقات دارد.
خوب و بد را باید باهم بیان کرد. گفتن از سیاهی‌ها در شرایطی که سفیدی در جلوی چشممان رژه می‌رود ظلم به واقعیت ماجراست. بی‌تردید هجوم مردم و دوربین به دست شدن و خنده‌های آن مرد در حین گزارش شبکه خبر به‌شدت روی اعصاب و قابل نکوهش است و نشان واضحی از فقر ‌فرهنگی تلخ موجود در جامعه است اما باور کنیم این تمام واقعیت نیست. درست است اگر مردم کمتری تجمع می‌کردند شاید عملیات امداد با سهولت بیشتری انجام می‌شد اما آیا مقصران حادثه مردم هستند؟ مسئولان شهری و دولتی که در دوره های مختلف با علم به امکان وقوع چنین حوادثی ساختمان را پلمپ نکردند یا مغازه‌دارانی که با وجود هشدارها جان و مال خود و دیگران را این‌چنین به نابودی کشیدند، هیچ تقصیری ندارند؟
واقعیت این است نه آن‌چنان‌که برخی در شبکه‌های اجتماعی دم از فرهنگ ایرانی می‌زنند ما مردم بافرهنگی هستیم و نه آن‌چنان‌که این دو روز فریاد وافرهنگا بلند شده مردم ما دچار فقر ‌فرهنگی هستند. شاید اگر هیجانات و ناراحتی‌های فراوانی که ناشی از این حادثه بر دل مردم سنگینی می‌کند با گذشت زمان فروکش کند آن موقع به یاد بیاوریم اگر 100 نفر در حادثه پلاسکو تهران اقدام به رفتارهای ناپسندی چون سلفی گیری با ساختمان در حال سوختن یا آواری که بر سر آتش‌نشانان ریخته، کردند اما 100هزار نفر هم به صورت خودجوش به مراکز انتقال خون برای کمک به آسیب دیدگان مراجعه کردند و شاید هزاران نفر هم در شهرهای کشور، یادبودهایی هرچند کوچک برای داغ بزرگ ایران و ایرانی برگزار کردند تا بلکه این مورد را یادآوری کنند که اکثریت مردم ما خیلی خوب می‌فهمند تا در اتفاقات مختلف چگونه پشت‌به‌پشت هم چون کوه تلخی‌ها را با درک متقابل از سر بگذرانند.

یارا: حادثه تلخ و فاجعه‌بار پلاسکو در کنار تمام بار سنگین غمی که داشت، تلخی‌اش با دیدن اشخاص سلفی بگیر و خندان و خوشحال و جمعیتی که بی‌دلیل با ایجاد ترافیک و ..... مانع از کمک‌رسانی به‌موقع نیروهای امدادی می‌شدند، دوچندان شد. اتفاقی که توسط ما مردمی به وقوع پیوست که به‌شدت به تاریخ و فرهنگ خود می‌نازیم.
بالیدن به تاریخ و فرهنگ ایرانی از دیرباز بین مردم ما رایج است. چه‌بسا که با هجوم شبکه‌های اجتماعی این داستان بیش‌ازپیش به چشم آمد و بارها مردم ما در قلب جملات قصار واقعی یا خودساخته این تاریخ و فرهنگ را به رخ خود و دیگران کشیدند. اما آیا واقعاً ما مردمان با فرهنگی هستیم؟
کافی است یک روز صبح که از خواب بیدار می‌شوید رفتارها و واکنش‌های اطراف و حتی خود را زیر نظر بگیریم تا بتوانید بیشتر از قبل به میزان فرهنگ و درک اجتماعی خود پی برده و با آن به دور از غلوهای خاص آشنا شویم.
هجوم روزانه خودروهای شخصی و تک‌سرنشین به خیابان‌های شهر، خود اولین نشانه از این داستان است که ما هنوز خیلی چیزها را یاد نگرفته‌ایم. جایی که با خودخواهی و به خیال خودمان برای آسودگی بیشتر محیط‌زیست، ترافیک شهری و حتی سلامت جسمی خود و اطرافیان را در معرض خطرات جدی قرار می‌دهیم. این مورد در کنار استفاده ممتد از بوق و چراغ برای "راه دادن" خودرو جلویی و همین‌طور پارک‌های نا به جا و دوبله و سوبله برای اینکه چند قدم بیشتر پیاده نرویم نشان می‌دهد از این جهات کاملاً زیر خط فقر به سر می‌بریم.
انداختن ته سیگار و پوست موز از شیشه ماشین، داد و بیدادهای بی‌دلیل بر سر هر موردی در طول روز، درگیری‌های لفظی و گاه فیزیکی متعدد، انداختن پلاستیک زباله از تراس خانه‌ها!؟، زیرآب این‌وآن را در محیط کار زدن و... همه نشانه‌های واضحی از نبود فرهنگ و درک مناسب ما در مناسبات اجتماعی مختلف است که به‌نوعی دیگر به آن دچار شده و در مقابل آن کوتاه آمده‌ایم.
حال اگر تمام این‌ها را به دو بیماری جدید این روزها "سلفی گیری" و "لایک گیری" که پیر و جوان را به خود درگیر کرده اضافه کنیم، به‌خوبی می‌بینیم ما چقدر از ادعاهای خود به دور هستیم.
در این میان اما مورد حمله قرار دادن تمام مردم ایران به علت بی‌فکری و کوته‌فکری عده‌ای خاص به‌دوراز انصاف است. اینکه یک عده‌ای مبتلا به بیماری "سلفی گیری" و "لایک گیری" هستند و عادت دارند تا بالای سر بیمار،اجساد و حین رانندگی دوربین به دست شده و از خود اثری هنری خلق کنند نباید باعث شود این اشکالات را به کل مردم ایران تعمیم داد. کافی است نگاهی به واکنش‌های مردم ایران به‌جز این عده خاص به حادثه پلاسکو داشته باشیم.
بی‌شک ازدحام جمعیت در خیابان نزدیک به مجتمع پلاسکو خطایی واضح بود که قابل انکار نیست اما به گفته خبرنگاران حاضر در صحنه قشر کثیری از این جمعیت را خانواده‌های کسبه و آتش‌نشانان حاضر در مجتمع که نگران از حال و وضعیت عزیزان خود بودند تشکیل می‌دادند و نمی‌توان با اطمینان گفت همه برای سلفی گرفتن به آنجا آمده بودند. از سوی دیگر هجوم جمعیت فقط به سمت مجتمع پلاسکو نبود و مردم فهیم ما هجومی بی‌سابقه را به پایگاه‌های انتقال خون داشتند تا به نوعی با حضور در آنجا فهم و شعور خود در مواجه با حوادث این‌چنینی به رخ کشیده باشند. این‌ها را در کنار رسیدگی خودجوش مردم به آتش‌نشانانی که این دو روز به‌صورت 24 ساعته اقدام به آواربرداری و عملیات نجات کردند و تهیه اقلام مختلف غذایی برای این فداکاران همیشه در صحنه و همین‌طور برگزاری مراسمات یادبود در تمام نقاط کشور برای ابراز همدردی با داغ‌دیدگان این حادثه بگذاریم، بی‌تردید نشان از همبستگی و همراهی مردم با یکدیگر و درک خوب از اتفاقات دارد.
خوب و بد را باید باهم بیان کرد. گفتن از سیاهی‌ها در شرایطی که سفیدی در جلوی چشممان رژه می‌رود ظلم به واقعیت ماجراست. بی‌تردید هجوم مردم و دوربین به دست شدن و خنده‌های آن مرد در حین گزارش شبکه خبر به‌شدت روی اعصاب و قابل نکوهش است و نشان واضحی از فقر ‌فرهنگی تلخ موجود در جامعه است اما باور کنیم این تمام واقعیت نیست. درست است اگر مردم کمتری تجمع می‌کردند شاید عملیات امداد با سهولت بیشتری انجام می‌شد اما آیا مقصران حادثه مردم هستند؟ مسئولان شهری و دولتی که در دوره های مختلف با علم به امکان وقوع چنین حوادثی ساختمان را پلمپ نکردند یا مغازه‌دارانی که با وجود هشدارها جان و مال خود و دیگران را این‌چنین به نابودی کشیدند، هیچ تقصیری ندارند؟
واقعیت این است نه آن‌چنان‌که برخی در شبکه‌های اجتماعی دم از فرهنگ ایرانی می‌زنند ما مردم بافرهنگی هستیم و نه آن‌چنان‌که این دو روز فریاد وافرهنگا بلند شده مردم ما دچار فقر ‌فرهنگی هستند. شاید اگر هیجانات و ناراحتی‌های فراوانی که ناشی از این حادثه بر دل مردم سنگینی می‌کند با گذشت زمان فروکش کند آن موقع به یاد بیاوریم اگر 100 نفر در حادثه پلاسکو تهران اقدام به رفتارهای ناپسندی چون سلفی گیری با ساختمان در حال سوختن یا آواری که بر سر آتش‌نشانان ریخته، کردند اما 100هزار نفر هم به صورت خودجوش به مراکز انتقال خون برای کمک به آسیب دیدگان مراجعه کردند و شاید هزاران نفر هم در شهرهای کشور، یادبودهایی هرچند کوچک برای داغ بزرگ ایران و ایرانی برگزار کردند تا بلکه این مورد را یادآوری کنند که اکثریت مردم ما خیلی خوب می‌فهمند تا در اتفاقات مختلف چگونه پشت‌به‌پشت هم چون کوه تلخی‌ها را با درک متقابل از سر بگذرانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.