جوانها پست بگیرند و پیرها مشاوره بدهند، نه بالعکس
ضرورت اعتماد
احمد مازنی . عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی
شرط عقل این است که سیاستمداران مسن و افرادی که قادر به انجام کارهای اجرائی نیستند، داوطلبانه از پستهای عملیاتی که نیاز به ریسکپذیری و فعالیتهای روزمره فراوان دارند، خودداری کنند و به امور مشورتی و انجام کارهایی که عمده فعالیت آن به انتقال تجربه و پژوهش محدود میشود، بپردازند. بهطور مثال برداشت من این است که میتوان در مجلس شورای اسلامی از ظرفیت سیاستمداران پا به سن گذاشته که تجربه و سابقه فراوانی دارند، اما بنیه انجام کارهای عملی را ندارند، بهعنوان مشاور در کمیسیونها استفاده کرد. چراکه کار مجلس شورای اسلامی قانونگذاری به مثابه یک امر حساس و حیاتی است و احتیاج به بینش خاصی دارد که در سالهای متمادی و از تجربه فراوان حاصل میشود. در این مورد مطلوب است که مراکزی از سوی وزارت ورزش و جوانان با تمرکز بر حوزه عمل جوانان این وزارتخانه ایجاد شود و شوراها و کارگروههایی مرکب از نیروهای باتجربه و خبره و جوانانی که دارای انگیزه و انرژی برای فعالیت سیاسی هستند، گرد هم آیند و با یکدیگر به گفتوگو بپردازند تا این تجربیات به نسل جدید منتقل شود. پیشنهاد دیگر من این است که رسانه ملی برنامههایی را تهیه کند تا از
این طریق انتقال تجربه به صورت ترکیبی مطرح و از وجود افراد باتجربه استفاده شود.
جوانان نباید مشاور باشند
استفاده از مشاوران جوان طرحی است که در برخی از نهادها اجرا شده است، اما بیشتر جنبه شکلی دارد. استفادهکردن از جوانان بهعنوان مشاور نمیتواند مفید باشد. جوانان باید مسئولیتها را بر عهده داشته باشند و از مشورت افراد خبره استفاده کنند چون مشاوره و راهنمایی از افراد باتجربه به جوانان منتقل میشود و نه بالعکس. مشاوران باید از نسل اول و دوم باشند و پستهای عملیاتی در اختیار جوانان قرار گیرد.
فکر میکنم اگر قرار است سیاستمداران قدیمی برای جوانان این عرصه الگو باشند و رفتار آنها متناسب با شعارها و مطالبات نظام باشد، باید داوطلبانه بپذیرند که میدانهای عملیاتی، اجرائی و حساس را خالی کنند و در حوزههای فکری و پژوهشی و قانونگذاری وارد شوند. حضور طولانیمدت عدهای از سیاستمداران در پستهای اینچنینی بر روند تغییر نسل و ورود جوانان تأثیر منفی میگذارد.
بخشی از جنبش تحولخواهی در جامعه بازمیگردد به اینکه نسلها تغییر میکنند و توقعات و انتظارات و نیازها هم متناسب با آن تغییر میکند. بهویژه اینکه دانش و فناوری اطلاعات و ارتباطات با سرعت رو به جلو حرکت میکند و امروز بیش از هر زمان دیگری در آن تحول ایجاد میشود. همین امر باعث میشود بسیاری از افرادی که قادر به استفاده از این فناوریها نیستند، درواقع از سواد کافی برخوردار نباشند. امروز کسانی که با رایانه و فناوری جدید ارتباطات آشنا نیستند، با اتکا به روشهای مطالعاتی بسیار قدیمی و سنتی کشور را اداره میکنند که این امر باعث کندشدن روند توسعه و سرخوردگی قشر جوان میشود. بخشی از معضل اشتغال نیز به همین مسئله باز میگردد. یک مدیر با تفکر قدیمی تنها جای یک نفر را نگرفته است بلکه یک فکر کهنه و سنتی، از روشها و متدهای جدید آگاهی لازم را ندارد. بنابراین با حاکمیت چنین طرز تفکری فرصت تأثیرگذاری و خدمتگزاری از یک فرد جوان و باانگیزه گرفته میشود. این در حالی است که آن فرد میتوانست با تفکر نو و آگاهی از ظرفیتهای جدید، اشتغال ایجاد کند. این فکر یکتنه جلوی اشتغال هزاران نفر را گرفته است.
در نظام جمهوری اسلامی ایران همواره افرادی هستند که هرچند جوان نبودند اما اندیشه جوان داشتهاند. نمونه بارز این افراد مرحوم آیتالله هاشمیرفسنجانی بود که در این سالها به درستی در نقش یک مشاور و راهنمای توانا ظاهر شد. حضور جوانان در پستهای مهم سیاسی یک نیاز بسیار ضروری است و ما برای توسعه و حتی بقای نظام جمهوری اسلامی راهی جز میداندادن به جوانان و انتقال تجربیات به آنها نداریم.
من هنگامی که بسیار جوان بودم و در 18سالگی به زندانهای شاه افتادم. چند ماه بعد که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، به جوانانی مانند من اعتماد کردند و در نهادهای انقلابی به ما مسئولیت دادند اما متأسفانه امروز به افراد 40ساله هم اعتماد نمیکنند و آنها را فاقد تجربه و صلاحیت لازم برای پستهای سیاسی میدانند. همانطور که در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی این تجربه موفق را داشتیم و جوانان انقلابی کارایی خود را در عمل نشان دادند، امروز هم باید به نسل جوان اعتماد و آنها را وارد عرصه سیاست کلان کشور کنیم. همانطور که گفتم، این یک ضرورت است.
شرط عقل این است که سیاستمداران مسن و افرادی که قادر به انجام کارهای اجرائی نیستند، داوطلبانه از پستهای عملیاتی که نیاز به ریسکپذیری و فعالیتهای روزمره فراوان دارند، خودداری کنند و به امور مشورتی و انجام کارهایی که عمده فعالیت آن به انتقال تجربه و پژوهش محدود میشود، بپردازند. بهطور مثال برداشت من این است که میتوان در مجلس شورای اسلامی از ظرفیت سیاستمداران پا به سن گذاشته که تجربه و سابقه فراوانی دارند، اما بنیه انجام کارهای عملی را ندارند، بهعنوان مشاور در کمیسیونها استفاده کرد. چراکه کار مجلس شورای اسلامی قانونگذاری به مثابه یک امر حساس و حیاتی است و احتیاج به بینش خاصی دارد که در سالهای متمادی و از تجربه فراوان حاصل میشود. در این مورد مطلوب است که مراکزی از سوی وزارت ورزش و جوانان با تمرکز بر حوزه عمل جوانان این وزارتخانه ایجاد شود و شوراها و کارگروههایی مرکب از نیروهای باتجربه و خبره و جوانانی که دارای انگیزه و انرژی برای فعالیت سیاسی هستند، گرد هم آیند و با یکدیگر به گفتوگو بپردازند تا این تجربیات به نسل جدید منتقل شود. پیشنهاد دیگر من این است که رسانه ملی برنامههایی را تهیه کند تا از
این طریق انتقال تجربه به صورت ترکیبی مطرح و از وجود افراد باتجربه استفاده شود.
جوانان نباید مشاور باشند
استفاده از مشاوران جوان طرحی است که در برخی از نهادها اجرا شده است، اما بیشتر جنبه شکلی دارد. استفادهکردن از جوانان بهعنوان مشاور نمیتواند مفید باشد. جوانان باید مسئولیتها را بر عهده داشته باشند و از مشورت افراد خبره استفاده کنند چون مشاوره و راهنمایی از افراد باتجربه به جوانان منتقل میشود و نه بالعکس. مشاوران باید از نسل اول و دوم باشند و پستهای عملیاتی در اختیار جوانان قرار گیرد.
فکر میکنم اگر قرار است سیاستمداران قدیمی برای جوانان این عرصه الگو باشند و رفتار آنها متناسب با شعارها و مطالبات نظام باشد، باید داوطلبانه بپذیرند که میدانهای عملیاتی، اجرائی و حساس را خالی کنند و در حوزههای فکری و پژوهشی و قانونگذاری وارد شوند. حضور طولانیمدت عدهای از سیاستمداران در پستهای اینچنینی بر روند تغییر نسل و ورود جوانان تأثیر منفی میگذارد.
بخشی از جنبش تحولخواهی در جامعه بازمیگردد به اینکه نسلها تغییر میکنند و توقعات و انتظارات و نیازها هم متناسب با آن تغییر میکند. بهویژه اینکه دانش و فناوری اطلاعات و ارتباطات با سرعت رو به جلو حرکت میکند و امروز بیش از هر زمان دیگری در آن تحول ایجاد میشود. همین امر باعث میشود بسیاری از افرادی که قادر به استفاده از این فناوریها نیستند، درواقع از سواد کافی برخوردار نباشند. امروز کسانی که با رایانه و فناوری جدید ارتباطات آشنا نیستند، با اتکا به روشهای مطالعاتی بسیار قدیمی و سنتی کشور را اداره میکنند که این امر باعث کندشدن روند توسعه و سرخوردگی قشر جوان میشود. بخشی از معضل اشتغال نیز به همین مسئله باز میگردد. یک مدیر با تفکر قدیمی تنها جای یک نفر را نگرفته است بلکه یک فکر کهنه و سنتی، از روشها و متدهای جدید آگاهی لازم را ندارد. بنابراین با حاکمیت چنین طرز تفکری فرصت تأثیرگذاری و خدمتگزاری از یک فرد جوان و باانگیزه گرفته میشود. این در حالی است که آن فرد میتوانست با تفکر نو و آگاهی از ظرفیتهای جدید، اشتغال ایجاد کند. این فکر یکتنه جلوی اشتغال هزاران نفر را گرفته است.
در نظام جمهوری اسلامی ایران همواره افرادی هستند که هرچند جوان نبودند اما اندیشه جوان داشتهاند. نمونه بارز این افراد مرحوم آیتالله هاشمیرفسنجانی بود که در این سالها به درستی در نقش یک مشاور و راهنمای توانا ظاهر شد. حضور جوانان در پستهای مهم سیاسی یک نیاز بسیار ضروری است و ما برای توسعه و حتی بقای نظام جمهوری اسلامی راهی جز میداندادن به جوانان و انتقال تجربیات به آنها نداریم.
من هنگامی که بسیار جوان بودم و در 18سالگی به زندانهای شاه افتادم. چند ماه بعد که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، به جوانانی مانند من اعتماد کردند و در نهادهای انقلابی به ما مسئولیت دادند اما متأسفانه امروز به افراد 40ساله هم اعتماد نمیکنند و آنها را فاقد تجربه و صلاحیت لازم برای پستهای سیاسی میدانند. همانطور که در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی این تجربه موفق را داشتیم و جوانان انقلابی کارایی خود را در عمل نشان دادند، امروز هم باید به نسل جوان اعتماد و آنها را وارد عرصه سیاست کلان کشور کنیم. همانطور که گفتم، این یک ضرورت است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.