|

جوانان در برنامه ششم

مسئله جوانان و به عبارت بهتر موضوع جوانان از جمله موضوعاتی است که در چند دهه اخیر مورد توجه جدی سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان کشور‌های مختلف اعم از توسعه‌یافته، درحال‌توسعه و کمترتوسعه‌یافته قرار گرفته است. ازاین‌رو در کشور ما نیز که دارای یکی از جوان‌ترین جوامع در بین کشور‌های جهان است، اهتمام ویژه‌ای به آنها در برنامه‌های توسعه کشور شد. آغاز این توجه را می‌توان از برنامه سوم توسعه مشاهده کرد. این توجه به موضوع جوانان در قوانین برنامه‌های چهارم و پنجم توسعه کشور نیز استمرار یافت. سیاست‌گذاری عمومی در برنامه سوم بیشتر معطوف به بستر‌سازی و فراهم‌کردن زمینه‌های رشد فکری و علمی جوانان، رشد مسئولیت‌پذیری در بین آنان به‌عنوان یکی از شاخص‌ها و مؤلفه‌های مشارکت و همچنین پاسخ‌گویی به مطالبات آنان در دو حوزه ازدواج و اشتغال بوده است، اما در سیاست‌های کلی برنامه چهارم و پنجم توسعه علاوه بر موضوعات فوق‌الذکر تقویت هویت ملی جوانان و رفع مسائل پیش‌روی آنان در حوزه‌ مسکن و آسیب‌های اجتماعی نیز مورد تأکید جدی قرار گرفته است. در واقع می‌توان چنین استنباط کرد که به موازات بروز و ظهور پدیده‌هایی مانند جهانی‌شدن، رشد تکنولوژی و فناوری‌های اطلاعاتی، افزایش اقبال عمومی جوانان به آموزش عالی، تغییر سبک و الگوی گذران وقت و اوقات فراغت در بین جوانان و عواملی از این قبیل دامنه مسائل و چالش‌های فراروی جوانان نیز گسترش یافته و از دید سیاست‌گذاران رفع آنها نیازمند برنامه‌ریزی و عزم ملی و بسیج ظرفیت‌ها و امکانات موجود برای حل این مسائل بوده است. اما به دلایلی این برنامه‌ها با وجود دستاورد‌های مفیدشان آن‌چنان که باید در تحقق اهداف خود به نتایج دلخواه نرسیدند.
مهم‌ترین علل عدم موفقیت
1-اعمال مدیریت‌های سلیقه‌ای و ضعف رویکرد برنامه‌ای در رسیدگی به امور جوانان 2- ضعف در استفاده بهینه و مطلوب از ظرفیت‌ها و امکانات موجود در دستگاه‌های اجرائی کشور، مؤسسات بخش خصوصی و نهاد‌های مدنی به نفع ساماندهی امور جوانان 3-ضعف در ارزش‌یابی نظام‌مند و هدفمند از عملکرد دستگاه‌های اجرائی مرتبط با امور جوانان در فرایند امور ساماندهی جوانان 4-نامناسب‌بودن منابع تخصیص‌یافته برای اجرای برنامه‌های ساماندهی امور جوانان 5- ضعف در استفاده مناسب از ظرفیت‌های ستاد ملی ساماندهی امور جوانان و شورای عالی جوانان در برخی از سنوات 6-جدیدالتأسیس‌بودن وزارت ورزش و جوانان و طی دوران ‌گذار از سازمان ملی جوانان 7- بی‌توجهی به فرابخشی‌بودن مسائل جوانان و هم‌پوشانی وظایف سازمان‌ها 8- ناهماهنگی سازمانی و دستگاه‌های هم‌عرض 9- ناهمخوانی سیاست‌ها، برنامه‌ها و فعالیت‌های جاری دستگاه‌ها با انتظارات و مطالبات واقعی جوانان

مسئله جوانان و به عبارت بهتر موضوع جوانان از جمله موضوعاتی است که در چند دهه اخیر مورد توجه جدی سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان کشور‌های مختلف اعم از توسعه‌یافته، درحال‌توسعه و کمترتوسعه‌یافته قرار گرفته است. ازاین‌رو در کشور ما نیز که دارای یکی از جوان‌ترین جوامع در بین کشور‌های جهان است، اهتمام ویژه‌ای به آنها در برنامه‌های توسعه کشور شد. آغاز این توجه را می‌توان از برنامه سوم توسعه مشاهده کرد. این توجه به موضوع جوانان در قوانین برنامه‌های چهارم و پنجم توسعه کشور نیز استمرار یافت. سیاست‌گذاری عمومی در برنامه سوم بیشتر معطوف به بستر‌سازی و فراهم‌کردن زمینه‌های رشد فکری و علمی جوانان، رشد مسئولیت‌پذیری در بین آنان به‌عنوان یکی از شاخص‌ها و مؤلفه‌های مشارکت و همچنین پاسخ‌گویی به مطالبات آنان در دو حوزه ازدواج و اشتغال بوده است، اما در سیاست‌های کلی برنامه چهارم و پنجم توسعه علاوه بر موضوعات فوق‌الذکر تقویت هویت ملی جوانان و رفع مسائل پیش‌روی آنان در حوزه‌ مسکن و آسیب‌های اجتماعی نیز مورد تأکید جدی قرار گرفته است. در واقع می‌توان چنین استنباط کرد که به موازات بروز و ظهور پدیده‌هایی مانند جهانی‌شدن، رشد تکنولوژی و فناوری‌های اطلاعاتی، افزایش اقبال عمومی جوانان به آموزش عالی، تغییر سبک و الگوی گذران وقت و اوقات فراغت در بین جوانان و عواملی از این قبیل دامنه مسائل و چالش‌های فراروی جوانان نیز گسترش یافته و از دید سیاست‌گذاران رفع آنها نیازمند برنامه‌ریزی و عزم ملی و بسیج ظرفیت‌ها و امکانات موجود برای حل این مسائل بوده است. اما به دلایلی این برنامه‌ها با وجود دستاورد‌های مفیدشان آن‌چنان که باید در تحقق اهداف خود به نتایج دلخواه نرسیدند.
مهم‌ترین علل عدم موفقیت
1-اعمال مدیریت‌های سلیقه‌ای و ضعف رویکرد برنامه‌ای در رسیدگی به امور جوانان 2- ضعف در استفاده بهینه و مطلوب از ظرفیت‌ها و امکانات موجود در دستگاه‌های اجرائی کشور، مؤسسات بخش خصوصی و نهاد‌های مدنی به نفع ساماندهی امور جوانان 3-ضعف در ارزش‌یابی نظام‌مند و هدفمند از عملکرد دستگاه‌های اجرائی مرتبط با امور جوانان در فرایند امور ساماندهی جوانان 4-نامناسب‌بودن منابع تخصیص‌یافته برای اجرای برنامه‌های ساماندهی امور جوانان 5- ضعف در استفاده مناسب از ظرفیت‌های ستاد ملی ساماندهی امور جوانان و شورای عالی جوانان در برخی از سنوات 6-جدیدالتأسیس‌بودن وزارت ورزش و جوانان و طی دوران ‌گذار از سازمان ملی جوانان 7- بی‌توجهی به فرابخشی‌بودن مسائل جوانان و هم‌پوشانی وظایف سازمان‌ها 8- ناهماهنگی سازمانی و دستگاه‌های هم‌عرض 9- ناهمخوانی سیاست‌ها، برنامه‌ها و فعالیت‌های جاری دستگاه‌ها با انتظارات و مطالبات واقعی جوانان

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.