جای خالی طنین ربنای شجریان
شرق-سرویس فرهنگ و هنر:حمیدرضا نوربخش رییس سی و دومین جشنواره بینالمللی موسیقی فجر درباره تجلیل از استاد شجریان در این دوره جشنواره اظهار کرد: «استاد شجریان چهره شاخص موسیقی ما و فرهنگ و هنر این سرزمین هستند و جا دارد هرساله از ایشان تجلیل کنیم. استاد شجریان به فرهنگ این کشور خدمت فراوانی کرده است اما در برگزاری بزرگداشت یک اصل بسیار مهم است و آنهم رضایت آقای شجریان است.»
در اصل تجلیل از استاد شجریان یگانه مرد موسیقی ایران جای هیچ بحثی نیست. اما چرا تازهرسیدهایم به آن نقطه که باید از استاد شجریان تجلیل کرد؟ کمی دیر نیست؟ چرا اکنون حواسمان جمع شده است که بله باید از او تجلیل هم کرد؟ داستان واضح است. صادق که باشیم میبینیم ما مردمی هستیم که تا اتفاق بدی برای طرفمان نیفتد احساساتمان فوران نخواهد کرد. در مورد استاد شجریان هم قصه تقریباً همین است. تنها تفاوت فقط این مورد است که مردم همیشه عاشقانه او را ستایش کردهاند و این بار مسئولان به دلیل مشکلاتی که برای استاد پیشآمده در خلوت گفتهاند تا دیر نشده بیاییم و از او تجلیلی کنیم تا آیندگان نگویند برای استاد شجریان هیچ کاری انجام نشد. اما آیندگان بیتردید خواهند پرسید چرا استاد شجریان سالها در کشوری که دیوانهوار عاشقش بوده و مردم هم او را اسطوره خود میدانستند اجازه فعالیت نداشت؟ چرا صدای ربنای محمدرضا شجریانی که سالها زینتبخش سفرههای افطار بود مدتهاست پخش نمیشود تا مردم روزهدار و دیندار افطار خود را ندای زیبای ربنای او آغاز کنند؟ بیشک بخش عمدهای از این مشکلات متوجه مسئولان فعلی نیست اما اگر به صحبتهای نوربخش در بالا
دقت کنیم گفته است برای تجلیل از استاد شجریان خود ایشان هم باید با این مورد موافقت کند. این یعنی مسئولان خوب میدانند استاد راغب به حضور در مراسمی که آنها برایش تدارک ببینند نخواهد بود. سوال اینجاست چه بر سر مرد صبوری چون محمدرضا شجریان آمده که حاضر به حضور در مراسم تجلیل از خودش نیست؟
بیتردید محمدرضا شجریان نیازی به اینگونه تجلیلها نداشته و ندارد و بارها تجلیل از او به شکل غیررسمی در زمانهایی که لب به آواز گشوده توسط مردم از او انجامشده است اما ایکاش کار بهجایی نمیرسید که مردم از شنیدن صدایی چون محمدرضا شجریان محروم باشند و متقابلاً استاد هم دلگیر از برخوردهایی که با او شده چندان میلی به حضور در مراسم تجلیل از خودش نداشته باشد.
استاد شاید در همان روزی که برق سالن کنسرتش بهیکباره قطع شد و مردم بهجای ترک سالن ماندند و ساعتی را با او همخوانی کرده و اینگونه محبت خود را به او نشان دادند تجلیل شد اما بیتردید حیف است تا زمانی که او را داریم در مراسمی درخور شان و نام محمدرضا شجریان از او بابت تمام آن افطارهایی که ما را به نوای ربناهایش مهمان کرد تقدیر نکنیم.
بیایید یکبار هم که شده نگوییم دیر شد. شاید شجریان بابت دلخوریهایش نیاز به یک عذرخواهی دارد. یک عذرخواهی از مردی که فریاد میزند عاشق مردم و کشورش است و خواهد بود. یکبار او را به یک عذرخواهی مهمان کنیم و این بار یکعمر پشیمان نباشیم. ما عادت داریم با اسطورههایمان در تمام عرصهها بد کنیم. یادمان نرفته است با پرویز دهداری و ناصر حجازی در استادیومها چه کردند و تازه پس از مرگشان یکی را استاد اخلاق و دیگری را عقاب نامیدند. استاد اخلاقی که با گلولههای برف مردم بدرقهاش کردند و عقابی که بال پروازش را بارها چیدند.
همین چندی پیش هم با آیتالله هاشمی برخی چنین کردند. اشخاصی که روزگاری او را مورد بدترین حملهها قرار میدادند پس از رفتنش او را با بهترین القاب خطاب کردهاند. بیایید یکبار اینگونه نباشیم. باید این بار برای همیشه درس بگیریم و با استاد بیبدیل آواز ایران چنین نکنیم که با پیش از او کردیم. هنوز هم برای به دست آوردن دل استاد شجریان دیر نیست.
بهپاس یکعمر تلاش و تأثیرگذاری و افتخارآفرینیاش از او عذرخواهی کرده و با احترام کامل او را دوباره مهمان سفرههای افطار خود کنیم. باید قبول کنیم مردم چند ماه رمضان است که امید به شنیدن صدایش از صفحههای تلویزیون دارند. به احترام مردم هم که شده آنها را از این صدای جادویی محروم نکنیم.
شرق-سرویس فرهنگ و هنر:حمیدرضا نوربخش رییس سی و دومین جشنواره بینالمللی موسیقی فجر درباره تجلیل از استاد شجریان در این دوره جشنواره اظهار کرد: «استاد شجریان چهره شاخص موسیقی ما و فرهنگ و هنر این سرزمین هستند و جا دارد هرساله از ایشان تجلیل کنیم. استاد شجریان به فرهنگ این کشور خدمت فراوانی کرده است اما در برگزاری بزرگداشت یک اصل بسیار مهم است و آنهم رضایت آقای شجریان است.»
در اصل تجلیل از استاد شجریان یگانه مرد موسیقی ایران جای هیچ بحثی نیست. اما چرا تازهرسیدهایم به آن نقطه که باید از استاد شجریان تجلیل کرد؟ کمی دیر نیست؟ چرا اکنون حواسمان جمع شده است که بله باید از او تجلیل هم کرد؟ داستان واضح است. صادق که باشیم میبینیم ما مردمی هستیم که تا اتفاق بدی برای طرفمان نیفتد احساساتمان فوران نخواهد کرد. در مورد استاد شجریان هم قصه تقریباً همین است. تنها تفاوت فقط این مورد است که مردم همیشه عاشقانه او را ستایش کردهاند و این بار مسئولان به دلیل مشکلاتی که برای استاد پیشآمده در خلوت گفتهاند تا دیر نشده بیاییم و از او تجلیلی کنیم تا آیندگان نگویند برای استاد شجریان هیچ کاری انجام نشد. اما آیندگان بیتردید خواهند پرسید چرا استاد شجریان سالها در کشوری که دیوانهوار عاشقش بوده و مردم هم او را اسطوره خود میدانستند اجازه فعالیت نداشت؟ چرا صدای ربنای محمدرضا شجریانی که سالها زینتبخش سفرههای افطار بود مدتهاست پخش نمیشود تا مردم روزهدار و دیندار افطار خود را ندای زیبای ربنای او آغاز کنند؟ بیشک بخش عمدهای از این مشکلات متوجه مسئولان فعلی نیست اما اگر به صحبتهای نوربخش در بالا
دقت کنیم گفته است برای تجلیل از استاد شجریان خود ایشان هم باید با این مورد موافقت کند. این یعنی مسئولان خوب میدانند استاد راغب به حضور در مراسمی که آنها برایش تدارک ببینند نخواهد بود. سوال اینجاست چه بر سر مرد صبوری چون محمدرضا شجریان آمده که حاضر به حضور در مراسم تجلیل از خودش نیست؟
بیتردید محمدرضا شجریان نیازی به اینگونه تجلیلها نداشته و ندارد و بارها تجلیل از او به شکل غیررسمی در زمانهایی که لب به آواز گشوده توسط مردم از او انجامشده است اما ایکاش کار بهجایی نمیرسید که مردم از شنیدن صدایی چون محمدرضا شجریان محروم باشند و متقابلاً استاد هم دلگیر از برخوردهایی که با او شده چندان میلی به حضور در مراسم تجلیل از خودش نداشته باشد.
استاد شاید در همان روزی که برق سالن کنسرتش بهیکباره قطع شد و مردم بهجای ترک سالن ماندند و ساعتی را با او همخوانی کرده و اینگونه محبت خود را به او نشان دادند تجلیل شد اما بیتردید حیف است تا زمانی که او را داریم در مراسمی درخور شان و نام محمدرضا شجریان از او بابت تمام آن افطارهایی که ما را به نوای ربناهایش مهمان کرد تقدیر نکنیم.
بیایید یکبار هم که شده نگوییم دیر شد. شاید شجریان بابت دلخوریهایش نیاز به یک عذرخواهی دارد. یک عذرخواهی از مردی که فریاد میزند عاشق مردم و کشورش است و خواهد بود. یکبار او را به یک عذرخواهی مهمان کنیم و این بار یکعمر پشیمان نباشیم. ما عادت داریم با اسطورههایمان در تمام عرصهها بد کنیم. یادمان نرفته است با پرویز دهداری و ناصر حجازی در استادیومها چه کردند و تازه پس از مرگشان یکی را استاد اخلاق و دیگری را عقاب نامیدند. استاد اخلاقی که با گلولههای برف مردم بدرقهاش کردند و عقابی که بال پروازش را بارها چیدند.
همین چندی پیش هم با آیتالله هاشمی برخی چنین کردند. اشخاصی که روزگاری او را مورد بدترین حملهها قرار میدادند پس از رفتنش او را با بهترین القاب خطاب کردهاند. بیایید یکبار اینگونه نباشیم. باید این بار برای همیشه درس بگیریم و با استاد بیبدیل آواز ایران چنین نکنیم که با پیش از او کردیم. هنوز هم برای به دست آوردن دل استاد شجریان دیر نیست.
بهپاس یکعمر تلاش و تأثیرگذاری و افتخارآفرینیاش از او عذرخواهی کرده و با احترام کامل او را دوباره مهمان سفرههای افطار خود کنیم. باید قبول کنیم مردم چند ماه رمضان است که امید به شنیدن صدایش از صفحههای تلویزیون دارند. به احترام مردم هم که شده آنها را از این صدای جادویی محروم نکنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.