|

ما چشم مان به عقلمان است

باران لطفي: وقتی می‌گویم بوشهر، خواهی نخواهی وجودم گرم می‌شود، چنان گرم که برایم توجیه می‌شود چرا شهرم هنوز درست و حسابی گاز ندارد بله ما برای گرم شدن به گاز احتیاج نداریم مسئولین عزیز، ما می‌توانیم اسم شهرمان را در دهانمان مزه مزه کنیم و گرم شویم، ما حتی می‌توانیم از اسم شهرمان گاز بسیاری از مناطق ایران را هم تأمین کنیم، شما اگر نمی‌توانید، در خیابان‌های اصلی بوشهر زندگی کنید تا به گاز لوله‌کشی دسترسی داشته باشید و زمستان تان را سر کنید. ما حتی می‌توانیم در کویری‌ترین نقطه ایران زندگی کنیم و چشمانمان را ببندیم و با فکر دریای شهرمان تفریح کنیم و لذت ببریم، ما حتی می‌توانیم سخاوتمندانه آنچه را که نداریم با دیگران قسمت کنیم، بله مسئولین عزیز شهرم حکایت همه‌چیز در این شهر همان حکایت قدیمی گاز است... ما تفریحی که نداریم را هر سال نوروز با هم‌وطنانمان شریک می‌شویم، گاهی به شهرهایی سفر کرده‌ام که حتی نیمی از مناطق طبیعی و زیبایی‌های خدادادی شهرم را هم ندارند اما با این حال از تمام منابع خود استفاده می‌کنند و خود را در تمام کشور مطرح می‌کنند... شهرهایی که ظرفیت‌هایی بسیار کمتر از شهر ساحلی زیبای من دارند اما مانند این خاک کهنه و بکر فروتن و سربه‌زیر نیستند... همیشه بعد از تمام ایران‌گردی‌هایم وقتی به بوشهر می‌رسیدم کنار دریایش روی شن‌های افسانه‌ای ساحل اش یا صندلی‌های فرسوده زیر بار هم دردی با دریایش می‌نشستم همواره این شعر سعدی بزرگ به ذهنم می‌رسید: «به زیورها بیارایند وقتی خوب‌رویان را / تو سیمین‌تن چنان خوبی که زیورها بیارایی» هوای شرجی و بوی دریا برای ما چنان خوب بود که به شاتل و جت اسکی و چه و چه برای لذت بردن نیازی نداشتیم، با این حال دوست داشتیم شهرمان کمی نو نوار شود و وقتی مهمانی دعوت می‌کنیم خیالمان راحت باشد که کنار دریا می‌توانیم علاوه بر زیبایی طبیعی جای برای نشستن هم برای تعارف داشته باشیم، حالا کنار ساحل بوشهر قدم می‌زنم و تفاوت قابل‌لمسش با گذشته را احساس می‌کنم... بافت شهر تغییری نکرده هنوز وقتی قدم می‌زنم همان سنگ فرش هایی زیر پایم به تندی می‌گذرند که زیر سرشان هزار خاطره از من دارند... ولی حالا لباس نو بر تن کرده‌اند... جوان شده‌اند سنگ‌های خسته و پوسیده‌ای که دیگر تاب و توان گذر مسافر جدیدی را نداشتند رفته‌اند جایی آرام گرفته‌اند و دریای کهن‌سال شهرم یارانی جدید کنار خودش دارد...
به ساختمان‌های تازه سر برآورده از زمین نگاه می‌کنم، تازه و نو هستند سر پا و سلامت اما رد کهنه اجدادشان بر چهره هایشان به خوبی پیداست، مثلاً چشمانم را می‌بندم و باز می‌کنم و به ساختمان‌ها نگاه می‌کنم متوجه می‌شوم هنوز بوشهرم... ولی بوشهری که رو به نو شدن گذاشته است... دستانم را روی آجرهایی می‌کشم که درست است کم سن و سال هستند اما رنگ و شکل آجرهای دیوارهای کودکی مرا دارند به دستانم نگاه می‌کنم به پوست تیره دستم و انعکاس چهره جنوبی خودم را در شیشه‌های رنگی جدید با طرح‌های قدیمی نگاه می‌کنم و لبخند می‌زنم... ساختمان‌های جدید شهرم هم درست مانند من جوان هستند اما ردی از قدمت این شهر در خود دارند. این خاک تیره با برکت حالا کم کم دارد شبیه جاهای دیگری می‌شود که تفریحات دریایی و ساحلی‌شان زبانزد است با این حال برای ما همیشه آنچه این شهر را از دیگر کناره های خلیج همیشه فارس کشورم متمایز کرده آرامش و امنیت و وسعت قلب مردمی است که عقلشان به چشمشان نیست... بلکه همیشه این چشمشان است که از روی عقل و منطق می‌بیند. مسئولین عزیز اگر برای مردم شهر من کار مثبتی انجام دهید آن‌ها شما را دوست خواهند داشت و اگر نه آن‌ها شما را درک خواهند کرد. مردم شهر من سخاوت را از آب و مهربانی را از آفتاب دارند.

باران لطفي: وقتی می‌گویم بوشهر، خواهی نخواهی وجودم گرم می‌شود، چنان گرم که برایم توجیه می‌شود چرا شهرم هنوز درست و حسابی گاز ندارد بله ما برای گرم شدن به گاز احتیاج نداریم مسئولین عزیز، ما می‌توانیم اسم شهرمان را در دهانمان مزه مزه کنیم و گرم شویم، ما حتی می‌توانیم از اسم شهرمان گاز بسیاری از مناطق ایران را هم تأمین کنیم، شما اگر نمی‌توانید، در خیابان‌های اصلی بوشهر زندگی کنید تا به گاز لوله‌کشی دسترسی داشته باشید و زمستان تان را سر کنید. ما حتی می‌توانیم در کویری‌ترین نقطه ایران زندگی کنیم و چشمانمان را ببندیم و با فکر دریای شهرمان تفریح کنیم و لذت ببریم، ما حتی می‌توانیم سخاوتمندانه آنچه را که نداریم با دیگران قسمت کنیم، بله مسئولین عزیز شهرم حکایت همه‌چیز در این شهر همان حکایت قدیمی گاز است... ما تفریحی که نداریم را هر سال نوروز با هم‌وطنانمان شریک می‌شویم، گاهی به شهرهایی سفر کرده‌ام که حتی نیمی از مناطق طبیعی و زیبایی‌های خدادادی شهرم را هم ندارند اما با این حال از تمام منابع خود استفاده می‌کنند و خود را در تمام کشور مطرح می‌کنند... شهرهایی که ظرفیت‌هایی بسیار کمتر از شهر ساحلی زیبای من دارند اما مانند این خاک کهنه و بکر فروتن و سربه‌زیر نیستند... همیشه بعد از تمام ایران‌گردی‌هایم وقتی به بوشهر می‌رسیدم کنار دریایش روی شن‌های افسانه‌ای ساحل اش یا صندلی‌های فرسوده زیر بار هم دردی با دریایش می‌نشستم همواره این شعر سعدی بزرگ به ذهنم می‌رسید: «به زیورها بیارایند وقتی خوب‌رویان را / تو سیمین‌تن چنان خوبی که زیورها بیارایی» هوای شرجی و بوی دریا برای ما چنان خوب بود که به شاتل و جت اسکی و چه و چه برای لذت بردن نیازی نداشتیم، با این حال دوست داشتیم شهرمان کمی نو نوار شود و وقتی مهمانی دعوت می‌کنیم خیالمان راحت باشد که کنار دریا می‌توانیم علاوه بر زیبایی طبیعی جای برای نشستن هم برای تعارف داشته باشیم، حالا کنار ساحل بوشهر قدم می‌زنم و تفاوت قابل‌لمسش با گذشته را احساس می‌کنم... بافت شهر تغییری نکرده هنوز وقتی قدم می‌زنم همان سنگ فرش هایی زیر پایم به تندی می‌گذرند که زیر سرشان هزار خاطره از من دارند... ولی حالا لباس نو بر تن کرده‌اند... جوان شده‌اند سنگ‌های خسته و پوسیده‌ای که دیگر تاب و توان گذر مسافر جدیدی را نداشتند رفته‌اند جایی آرام گرفته‌اند و دریای کهن‌سال شهرم یارانی جدید کنار خودش دارد...
به ساختمان‌های تازه سر برآورده از زمین نگاه می‌کنم، تازه و نو هستند سر پا و سلامت اما رد کهنه اجدادشان بر چهره هایشان به خوبی پیداست، مثلاً چشمانم را می‌بندم و باز می‌کنم و به ساختمان‌ها نگاه می‌کنم متوجه می‌شوم هنوز بوشهرم... ولی بوشهری که رو به نو شدن گذاشته است... دستانم را روی آجرهایی می‌کشم که درست است کم سن و سال هستند اما رنگ و شکل آجرهای دیوارهای کودکی مرا دارند به دستانم نگاه می‌کنم به پوست تیره دستم و انعکاس چهره جنوبی خودم را در شیشه‌های رنگی جدید با طرح‌های قدیمی نگاه می‌کنم و لبخند می‌زنم... ساختمان‌های جدید شهرم هم درست مانند من جوان هستند اما ردی از قدمت این شهر در خود دارند. این خاک تیره با برکت حالا کم کم دارد شبیه جاهای دیگری می‌شود که تفریحات دریایی و ساحلی‌شان زبانزد است با این حال برای ما همیشه آنچه این شهر را از دیگر کناره های خلیج همیشه فارس کشورم متمایز کرده آرامش و امنیت و وسعت قلب مردمی است که عقلشان به چشمشان نیست... بلکه همیشه این چشمشان است که از روی عقل و منطق می‌بیند. مسئولین عزیز اگر برای مردم شهر من کار مثبتی انجام دهید آن‌ها شما را دوست خواهند داشت و اگر نه آن‌ها شما را درک خواهند کرد. مردم شهر من سخاوت را از آب و مهربانی را از آفتاب دارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.