|

«آیت‌الله» همراه مردم

کیوان حیدری

شرق: فریاد که درهای بهشت باز کنید...میهمان خدا پیش خدا می‌آید
هنوز هم انگار عصر تلخ 19 دی 1395 است. عصری که در کمتر از یک ربع ملت ایران داغدار شدند. اشک پشت اشک و تماس‌های بهت‌آور پشت‌هم... هیچ‌کس باور نمی‌کند. مادر خانه می‌گوید دروغ است و پدر می‌گوید یتیم شدیم. اینجا غم فرمانروایی می‌کند. سکوت خانه با هق‌هق‌های پسری می‌شکند که آرام زیر لب می‌گفت: دیگر امیدی ندارم. این بار صداوسیما هم مشکی پوش می‌شود. عزای عمومی را که اعلام می‌کنند، داغ تازه‌تر می‌شود. تصاویر پشت تصاویر و فیلم‌ها یکی پس از دیگری دست‌به‌دست می‌شوند. مردم به خیابان آمده‌اند.خودشان آمده‌اند. نزدیک بیمارستان تجریش غوغاست. مردمی که یک‌عمر از دروغ نالیدند آمده‌اند که فقط بشنوند خبر دروغ است. اما این تلخ‌ترین حقیقت این سال‌هاست. راهی نیست. آیت‌الله رفته است. صدای شعارها بلند می‌شود. عزا عزاست امروز روز عزاست امروز....
شاید نه‌تنها امروز بلکه تا سال‌ها عزا باشد. خبرها یکی پس از دیگری می‌رسند.این بار تلویزیون هم با آیت‌الله آشتی کرده است. شاید پس از سال ها فهمیده است مردم دوست دارند تصویر چه کسی پخش شود.فردا هم که می‌آید بهت دیروز به همان شدت باقی‌مانده است. غم نبود آیت‌الله انگار قرار است جان‌سوزتر شود. صبح روز تشییع از خواب بیدار شدن به‌شدت جرئت می‌خواهد. ترس از اینکه او دیگر نیست لحظه‌ای ذهن را آسوده نمی‌گذارد. میدان انقلاب به سمت دانشگاه تهران در همان ساعات ابتدایی نوید این را می‌دهد مردم قرار است برای آیت‌الله سنگ تمام بگذارند. حدفاصل میدان انقلاب تا صحن نماز دانشگاه بسیار زیاد به نظر می‌رسد. بی‌شک این طولانی‌ترین مسیر دنیاست. مسیری که قرار است به یک خداحافظی سخت منتهی شود. مردم همه آمده‌اند. الوعده وفا... رفیق 59 ساله برایش نماز می‌خواند و تأکید می‌کند "بگویید همه بخوانند ". مردم در سوگش شعار می‌دهند. به خود تسلیت می‌گویند و تابوتش را روی دست تا خود پل کالج اشک‌ریزان می‌برند. جمعیت مافوق تصور است. برای آیت‌الله سنگ تمام می‌گذارند. از پیرمردی که با ویلچر از جنوب آمده تا پیرزن شمالی که عکس آیت‌الله را در کنار بهشتی در دست دارد، همه فریاد عزا سر می‌دهند. جوانی حدود 20 ساله در گوشه خیابان می‌گوید قرار نبود این‌گونه تنهایمان بگذارد. پیکر آیت‌الله به مرقد امام می‌رسد. قرار است کنار امامش به خواب ابدی مهمان شود. انگار دست سرنوشت این دو را از هم جداناپذیر کرده است. نوه امام اشک می‌ریزد. بی‌تردید سید حسن خمینی حس می‌کند برای بار سوم یتیم شده است. برای فردی که ابتدا امام و سپس پدرش حاج احمد آقا را ازدست‌داده، داغ آیت‌الله جان‌سوزتر خواهد بود. پیکر بر روی دوش دوستدارانش به داخل حرم برده می‌شود. این فقط پیکر آیت‌الله نیست که بخواب می‌رود بلکه بخش بزرگی از امید ملت است. داخل مرقد امام اما فضا از همیشه اندوهناک‌تر است. بیت آیت‌الله کمر خم کرده به زمین نشسته‌اند و از محسن و مهدی تا فاطمه و فائزه و یاسر همه خون گریه می‌کنند. حال فاطمه اما از همه بدتر به نظر می‌رسد. فریاد بابا گفتنش عمق جان را آتش می‌زند.از حال می رود. لحظه‌های آخر وداع رسیده است و پیکر کم‌کم زیر انبوهی از خاک پنهان می‌شود. همسر آیت‌الله اما بی‌قراری می‌کند. دیشب می گفت "رسمش نبود بی‌معرفت این‌گونه تنهایم بگذاری". راست می‌گوید. آیت‌الله هاشمی قرار نبود این‌قدر زود مردمش را تنها بگذارد. تقدیر خداوند است و سر تعظیم ما همیشه فرود آمده اما ای‌کاش آیت‌الله قبل از رفتن گفته بود پس از او چه کنیم؟اما ما به عهد پدرانمان با امام و با پیمان خود با انقلاب پایبندیم. اینجا نسل سوم انقلاب می‌ماند تا راه مردانی چون آیت‌الله که بی‌شک همان راه انقلاب اسلامی است ادامه پیدا کند. هرچند ادامه این مسیر بدون کسی که او را "آیت‌اللهِ مردم" می‌دانستیم بسیار دشوار به نظر می‌رسد.

شرق: فریاد که درهای بهشت باز کنید...میهمان خدا پیش خدا می‌آید
هنوز هم انگار عصر تلخ 19 دی 1395 است. عصری که در کمتر از یک ربع ملت ایران داغدار شدند. اشک پشت اشک و تماس‌های بهت‌آور پشت‌هم... هیچ‌کس باور نمی‌کند. مادر خانه می‌گوید دروغ است و پدر می‌گوید یتیم شدیم. اینجا غم فرمانروایی می‌کند. سکوت خانه با هق‌هق‌های پسری می‌شکند که آرام زیر لب می‌گفت: دیگر امیدی ندارم. این بار صداوسیما هم مشکی پوش می‌شود. عزای عمومی را که اعلام می‌کنند، داغ تازه‌تر می‌شود. تصاویر پشت تصاویر و فیلم‌ها یکی پس از دیگری دست‌به‌دست می‌شوند. مردم به خیابان آمده‌اند.خودشان آمده‌اند. نزدیک بیمارستان تجریش غوغاست. مردمی که یک‌عمر از دروغ نالیدند آمده‌اند که فقط بشنوند خبر دروغ است. اما این تلخ‌ترین حقیقت این سال‌هاست. راهی نیست. آیت‌الله رفته است. صدای شعارها بلند می‌شود. عزا عزاست امروز روز عزاست امروز....
شاید نه‌تنها امروز بلکه تا سال‌ها عزا باشد. خبرها یکی پس از دیگری می‌رسند.این بار تلویزیون هم با آیت‌الله آشتی کرده است. شاید پس از سال ها فهمیده است مردم دوست دارند تصویر چه کسی پخش شود.فردا هم که می‌آید بهت دیروز به همان شدت باقی‌مانده است. غم نبود آیت‌الله انگار قرار است جان‌سوزتر شود. صبح روز تشییع از خواب بیدار شدن به‌شدت جرئت می‌خواهد. ترس از اینکه او دیگر نیست لحظه‌ای ذهن را آسوده نمی‌گذارد. میدان انقلاب به سمت دانشگاه تهران در همان ساعات ابتدایی نوید این را می‌دهد مردم قرار است برای آیت‌الله سنگ تمام بگذارند. حدفاصل میدان انقلاب تا صحن نماز دانشگاه بسیار زیاد به نظر می‌رسد. بی‌شک این طولانی‌ترین مسیر دنیاست. مسیری که قرار است به یک خداحافظی سخت منتهی شود. مردم همه آمده‌اند. الوعده وفا... رفیق 59 ساله برایش نماز می‌خواند و تأکید می‌کند "بگویید همه بخوانند ". مردم در سوگش شعار می‌دهند. به خود تسلیت می‌گویند و تابوتش را روی دست تا خود پل کالج اشک‌ریزان می‌برند. جمعیت مافوق تصور است. برای آیت‌الله سنگ تمام می‌گذارند. از پیرمردی که با ویلچر از جنوب آمده تا پیرزن شمالی که عکس آیت‌الله را در کنار بهشتی در دست دارد، همه فریاد عزا سر می‌دهند. جوانی حدود 20 ساله در گوشه خیابان می‌گوید قرار نبود این‌گونه تنهایمان بگذارد. پیکر آیت‌الله به مرقد امام می‌رسد. قرار است کنار امامش به خواب ابدی مهمان شود. انگار دست سرنوشت این دو را از هم جداناپذیر کرده است. نوه امام اشک می‌ریزد. بی‌تردید سید حسن خمینی حس می‌کند برای بار سوم یتیم شده است. برای فردی که ابتدا امام و سپس پدرش حاج احمد آقا را ازدست‌داده، داغ آیت‌الله جان‌سوزتر خواهد بود. پیکر بر روی دوش دوستدارانش به داخل حرم برده می‌شود. این فقط پیکر آیت‌الله نیست که بخواب می‌رود بلکه بخش بزرگی از امید ملت است. داخل مرقد امام اما فضا از همیشه اندوهناک‌تر است. بیت آیت‌الله کمر خم کرده به زمین نشسته‌اند و از محسن و مهدی تا فاطمه و فائزه و یاسر همه خون گریه می‌کنند. حال فاطمه اما از همه بدتر به نظر می‌رسد. فریاد بابا گفتنش عمق جان را آتش می‌زند.از حال می رود. لحظه‌های آخر وداع رسیده است و پیکر کم‌کم زیر انبوهی از خاک پنهان می‌شود. همسر آیت‌الله اما بی‌قراری می‌کند. دیشب می گفت "رسمش نبود بی‌معرفت این‌گونه تنهایم بگذاری". راست می‌گوید. آیت‌الله هاشمی قرار نبود این‌قدر زود مردمش را تنها بگذارد. تقدیر خداوند است و سر تعظیم ما همیشه فرود آمده اما ای‌کاش آیت‌الله قبل از رفتن گفته بود پس از او چه کنیم؟اما ما به عهد پدرانمان با امام و با پیمان خود با انقلاب پایبندیم. اینجا نسل سوم انقلاب می‌ماند تا راه مردانی چون آیت‌الله که بی‌شک همان راه انقلاب اسلامی است ادامه پیدا کند. هرچند ادامه این مسیر بدون کسی که او را "آیت‌اللهِ مردم" می‌دانستیم بسیار دشوار به نظر می‌رسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.