مرا ببخش عالیجناب اکبر هاشمی رفسنجانی !
علی هوشمند. روزنامهنگار
سلام مرد ! مرد همیشه همراه ، مرد هماره بیدار. من شاگرد مودب و متین و سپاسگزاری نبودم. من فرزند قدردانی نبودم. من میزبان شایستهای نبودم . این شاگرد بازیگوش بیمعرفتت را ببخش آقا!
مرا ببخش که سرمایهدارت دانستم و تو فقط دعایم کردی. مرا ببخش که بیخوابیهایت را ندیدم. که آثار شکنجه رژیم پهلوی بر بدنت را درک نکردم. که آهنگ گامهای استوارت در جبهه را نشنیدم. که فرماندهیات را در جنگ نفهمیدم. که جای گلولهکاری منافقین را بر بدنت حس نکردم. که خطبههای قرایت را در نماز جمعه نشنیدم. که دستانت را در سازندگی وطن بعد از جنگ را نفشردم. که شکوه عظمت لبخندهایت را نفهمیدم. که اشکهای شب هنگامت را در سوگ امام را حس نکردم . که این همه فضایل اخلاقی، این همه مبارزه، این همه مجاهدت، این همه عشق و آرامش را شاهد نبودم.
من شاگرد بیمعرفتی بودم آقا معلم این همه سال!
مرا ببخش مرد! مرا ببخش که در طول این همه سال زبان به غیبتت گشودم و دم بر نیاوردی. دشنامت دادم حرفی نزدی. یک روز زمینخوار و فئودالت خواندم. نگاهم کردی. لبخند زدی. یک روز تو را اکبرشاه خواندم تو به آثار شکنجه بر بدنت اشاره کردی و شگفتزده، نگاهم کردی.
مرا ببخش که صاحب کاخهای آنچنانی در«کیش» ات خواندم اما روزی که از دنیا رفتی اتاق سادهات را در جماران دیدم و خجالت کشیدم. که حیران شدم. که مات شدم من
مرا ببخش که تو را مالک همه باغهای پسته رفسنجان خواندم و تو چونان پسته خندان به رویم لبخند زدی.
مرا ببخش که بیرحمانه عالیجناب سرخ پوشت خواندم اما تو فقط تبسم زدی و مهر ورزیدی.
مرا ببخش که در این همه سال به صورتت چنگ انداختم، سر راهت خار گستردم، دشنامت دادم و دم بر نیاوردی.
با این همه خاطره تلخ چه کنم مرد ؟
این گمگشتهی پیاده راه چپ و راست سر به کدام کوه بزند؟ دل به کدام بیابان بسپارد
مرا ببخش عالیجناب اکبر هاشمی رفسنجانی! که کوهی صبور و بردبار بودی . که دریایی آرام و عمیق بودی. که انسانی آزاده بودی. که رفیقی مهربان بودی، که پدری عزیز بودی
نه دشنه تو را از پای افکند و نه دشنام. نه دشمن توانست دل تو را بیازارد و نه دوست.
کوه صبور، دریای بشکوه! تاریخ همیشه زنده!
مرا ببخش که دیر شناختمت مرد
این شاگرد کوچکت را ببخش در این سرمای یخزده دی ماه!
سلام مرد ! مرد همیشه همراه ، مرد هماره بیدار. من شاگرد مودب و متین و سپاسگزاری نبودم. من فرزند قدردانی نبودم. من میزبان شایستهای نبودم . این شاگرد بازیگوش بیمعرفتت را ببخش آقا!
مرا ببخش که سرمایهدارت دانستم و تو فقط دعایم کردی. مرا ببخش که بیخوابیهایت را ندیدم. که آثار شکنجه رژیم پهلوی بر بدنت را درک نکردم. که آهنگ گامهای استوارت در جبهه را نشنیدم. که فرماندهیات را در جنگ نفهمیدم. که جای گلولهکاری منافقین را بر بدنت حس نکردم. که خطبههای قرایت را در نماز جمعه نشنیدم. که دستانت را در سازندگی وطن بعد از جنگ را نفشردم. که شکوه عظمت لبخندهایت را نفهمیدم. که اشکهای شب هنگامت را در سوگ امام را حس نکردم . که این همه فضایل اخلاقی، این همه مبارزه، این همه مجاهدت، این همه عشق و آرامش را شاهد نبودم.
من شاگرد بیمعرفتی بودم آقا معلم این همه سال!
مرا ببخش مرد! مرا ببخش که در طول این همه سال زبان به غیبتت گشودم و دم بر نیاوردی. دشنامت دادم حرفی نزدی. یک روز زمینخوار و فئودالت خواندم. نگاهم کردی. لبخند زدی. یک روز تو را اکبرشاه خواندم تو به آثار شکنجه بر بدنت اشاره کردی و شگفتزده، نگاهم کردی.
مرا ببخش که صاحب کاخهای آنچنانی در«کیش» ات خواندم اما روزی که از دنیا رفتی اتاق سادهات را در جماران دیدم و خجالت کشیدم. که حیران شدم. که مات شدم من
مرا ببخش که تو را مالک همه باغهای پسته رفسنجان خواندم و تو چونان پسته خندان به رویم لبخند زدی.
مرا ببخش که بیرحمانه عالیجناب سرخ پوشت خواندم اما تو فقط تبسم زدی و مهر ورزیدی.
مرا ببخش که در این همه سال به صورتت چنگ انداختم، سر راهت خار گستردم، دشنامت دادم و دم بر نیاوردی.
با این همه خاطره تلخ چه کنم مرد ؟
این گمگشتهی پیاده راه چپ و راست سر به کدام کوه بزند؟ دل به کدام بیابان بسپارد
مرا ببخش عالیجناب اکبر هاشمی رفسنجانی! که کوهی صبور و بردبار بودی . که دریایی آرام و عمیق بودی. که انسانی آزاده بودی. که رفیقی مهربان بودی، که پدری عزیز بودی
نه دشنه تو را از پای افکند و نه دشنام. نه دشمن توانست دل تو را بیازارد و نه دوست.
کوه صبور، دریای بشکوه! تاریخ همیشه زنده!
مرا ببخش که دیر شناختمت مرد
این شاگرد کوچکت را ببخش در این سرمای یخزده دی ماه!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.