گورخوابها و همدردیهای کاغذی
نویسنده: امین چاه شوری
یارا: با شنیدن گزارش روزنامه شهروند از گورخوابها بسیار ناراحت و اندوهگین شدم. ولی گذشته از این حس ناراحتی و همدردی، نکتهای که مرا متحیر و متعجب و وادار به نوشتن این مطلب کرد، شیوهی بازتاب این خبر در فضای مجازی و واکنش جامعه نسبت به آن است. آنجا که از مسوول گرفته تا افراد عادی جامعه، همگی بهتزده،همه چشمان از حدقه بیرون زده، همه دردناک و همه اندوهگین هستند. خوب بله در نگاه اول این حس انسانی و این همدردی قابل قبول و تقدیر است. ولی سوال من اینجاست: آیا چیز جدید و تازهای دیدهاید؟ آیا این قدر در آبادانی و رفاه بهسر میبریم که این مسئله اولین نقض معیارهای ایدهآل ماست؟ یعنی فقر ومسائل ديگرخوابیده در خیابانهای شهرهای ما قابل رویت نیست؟ یا شاید باشد ولی آنقدر تکرار شده است که دردش بهچشم نمیآید و با جملهی هست دیگر چه کارش میشود کرد، توجیه شده باشد. از نگاه نگارندهی این سطور در جواب باید گفت، نه برادر من! نه خواهر من! اتفاق جدید و تازهای نیفتاده است که اینگونه بهخود پیچیدهایم. کافی است چشمانمان را باز کنیم. حالا با شکلها و بستهبندیهای متفاوت. از آوارگی در عمارت ملک، معتادهای پنهان در بهشت صادق بگیر تا نبودن تجهیزات گرمایشی در روستاها. شرایط رفاهی، آرامشی اقتصادی، بیکاری ،اعتیاد و الی آخر… . صرفا مرگ که نباید حتما در گورستان دیده شود تا باور شود… . دوستان روشنفکر اینستایی من! این دردها در روزمرهگیهای ما به آسانی خوردن یک لیوان آب محو و از دید پنهان میشود!!! آروغ روشنفکری خوبی است که با یک خبر میخواهیم از قافلهی متمدنین بیدرد و در آرزوی رفاه اجتماعی عقب نمانیم و رگ غیرتمان باد کند و فوری دست به قلم بشویم و ابراز درد کنیم، احساس ترحم کنیم و همه در قامت پسر شجاع در آییم. ولی دریغ و صد افسوس به اینکه یادمان میرود که در حقیقت ماجرا ما چه کردهایم چه میکنیم و چه خواهیم کرد برای رفع این مسائل. باز هم خوشحالم یک خبر یک جامعه را اینگونه تکان میدهد.ولی خوشحالی بیشتر من زمانی خواهد بود که خودنماییهای ظاهری و تبلیغاتی و مجازی به حرکتی در رفع این صحنهها از جامعه منجر شود.
یارا: با شنیدن گزارش روزنامه شهروند از گورخوابها بسیار ناراحت و اندوهگین شدم. ولی گذشته از این حس ناراحتی و همدردی، نکتهای که مرا متحیر و متعجب و وادار به نوشتن این مطلب کرد، شیوهی بازتاب این خبر در فضای مجازی و واکنش جامعه نسبت به آن است. آنجا که از مسوول گرفته تا افراد عادی جامعه، همگی بهتزده،همه چشمان از حدقه بیرون زده، همه دردناک و همه اندوهگین هستند. خوب بله در نگاه اول این حس انسانی و این همدردی قابل قبول و تقدیر است. ولی سوال من اینجاست: آیا چیز جدید و تازهای دیدهاید؟ آیا این قدر در آبادانی و رفاه بهسر میبریم که این مسئله اولین نقض معیارهای ایدهآل ماست؟ یعنی فقر ومسائل ديگرخوابیده در خیابانهای شهرهای ما قابل رویت نیست؟ یا شاید باشد ولی آنقدر تکرار شده است که دردش بهچشم نمیآید و با جملهی هست دیگر چه کارش میشود کرد، توجیه شده باشد. از نگاه نگارندهی این سطور در جواب باید گفت، نه برادر من! نه خواهر من! اتفاق جدید و تازهای نیفتاده است که اینگونه بهخود پیچیدهایم. کافی است چشمانمان را باز کنیم. حالا با شکلها و بستهبندیهای متفاوت. از آوارگی در عمارت ملک، معتادهای پنهان در بهشت صادق بگیر تا نبودن تجهیزات گرمایشی در روستاها. شرایط رفاهی، آرامشی اقتصادی، بیکاری ،اعتیاد و الی آخر… . صرفا مرگ که نباید حتما در گورستان دیده شود تا باور شود… . دوستان روشنفکر اینستایی من! این دردها در روزمرهگیهای ما به آسانی خوردن یک لیوان آب محو و از دید پنهان میشود!!! آروغ روشنفکری خوبی است که با یک خبر میخواهیم از قافلهی متمدنین بیدرد و در آرزوی رفاه اجتماعی عقب نمانیم و رگ غیرتمان باد کند و فوری دست به قلم بشویم و ابراز درد کنیم، احساس ترحم کنیم و همه در قامت پسر شجاع در آییم. ولی دریغ و صد افسوس به اینکه یادمان میرود که در حقیقت ماجرا ما چه کردهایم چه میکنیم و چه خواهیم کرد برای رفع این مسائل. باز هم خوشحالم یک خبر یک جامعه را اینگونه تکان میدهد.ولی خوشحالی بیشتر من زمانی خواهد بود که خودنماییهای ظاهری و تبلیغاتی و مجازی به حرکتی در رفع این صحنهها از جامعه منجر شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.