از پیروزی در مذاکرات تا تصویب قطع نامه ضد رژیم صهیونیستی
کیوان حیدری. روزنامهنگار
خبر کوتاه بود! آمریکا در اتفاقی بیسابقه قطعنامه سازمان ملل علیه رژیم صهیونیستی را وتو نکرد. یک رأی ممتنع کافی بود تا خبرگزاریهای دنیا تیتر بزنند شوک اوباما به اسرائیل... شوکی که آنقدر برای رژیم صهیونیستی گران تمام شد که نخستوزیرش اعلام کند اوباما به دولتش ضربه زد!
اما آیا این اتفاق بهسادگی اتفاق افتاد؟ آیا آمریکاییها که همیشه حامی همهجانبه رژيم منحوس و اشغالگر اسرائیل بودهاند یک روز صبح از خواب بیدار شدهاند و تصمیم گرفتهاند در یک روز تاریخی قطعنامه ضد اسرائیلی سازمان ملل را برای نخستین بار وتو نکنند؟ بیشک پاسخ به این سوال منفی است.
برای پاسخ به این سوال باید دلایل بسیاری وجود داشته باشد. دلایلی که شاید برشمردنش از حوصله خارج باشد و حتی از برخی آگاهی نداشته باشیم، اما میتوان به یکی از عللی که راه را برای اتخاذ چنین تصمیمی از سوی آمریکاییها هموار کرد اشاره کرد. علتی به نام محمدجواد ظریف!
باید از مرد شماره یک دولت روحانی و شاید مرد شماره یک تاریخ دیپلماسی ایران که عدهای نامش را همردیف با محمد مصدق قرار میدهند بهعنوان کسی نام برد که در این چهار سال مذاکره آنقدر قدرتش را به رخ کشیده که اگر بگوییم عملکرد و رفتار و کلامش چنان تأثیری بر آمریکاییها گذاشته که اینچنین تصمیماتی را اتخاذ میکنند، سخنی بهگزاف نیست.مردی که با پیروز بیرون آمدن از مذاکرات طولانیمدت و خستهکننده باقدرت های جهانی که همیشه نگاهی از موضع بالا دارند نهتنها قدرت نظام جمهوری اسلامی ایران را در دنیا به رخ کشید بلکه بیتردید با دیکته قدرت و خواستههای نظام جمهوری اسلامی ایران به قدرتهای دنیا و روشنگریهای بهموقع و مدبرانهاش در رابطه با رژیم صهیونیستی کار را بهجایی رساند تا جان کری و اوباما در اتفاقی تاریخی، با یک رأی ممتنع و عدم وتو، کمک به تصویبی قطعنامهای علیه یار همیشگی خود در سازمان ملل کنند. رد پای محمدجواد ظریف همانطور که همیشه در تاریخ دیپلماسی و دیگر آوردگاههای کشور ثبتشده در این اتفاق هم دیده میشود. مردی که بدون شعارهای تندوتیز و با تلفیق قدرت ذهن و عمل، توانست اوباما را در مسیری قرار دهد که سرانجامش
تصویب این قطعنامه اخیر بود. شاید این قطعنامه آن میزان که ما دوست داریم رژیم صهیونیستی را در تنگنا قرار نخواهد اما بیاغراق شروع قدرتمندی برای راهی است که قرار است به نابودی اسرائیل منجر شود.
محمدجواد ظریف 4 سال در دو جبهه جنگید. از یک سو باید با آمریکا و انگلیس که همیشه میخواهند دستورات خود را به دیگران دیکته کنند در کشاکش بود و انصافاً هم در جلوی آنها مردانه ایستادگی کرد و به کمک همراهانش میز مذاکرات را قدرتمندانه ترک کرد و از سوی دیگر درگیر بیانصافی و بیاخلاقی عدهای محدود در داخل کشور بود که شاید در این ماههای آخر دولت این حجم کم لطفیها او را خسته کرده باشند.
محمدجواد ظریف که عده زیادی دوست دارند او را روزی در ردای رییس دولت ببیند با برداشتن سایه جنگ و تحریم از سر ایران اسلامی آنقدر بین مردم محبوب است که فارغ از نگاههای اصولگرایانه یا اصلاحطلبانه، کسی نتواند با چند اقدام کوچک، تخریبش کند. اقداماتی که برای فردی چون ظریف که مورد وثوق و اطمینان مقام معظم رهبری است، همچون قطرهای در دریای انقلابی گری او گم خواهد شد.
اما توصیه به تخریبکنندگان او شاید تکرار روزانه این جمله تاریخی رهبر معظم انقلاب باشد. : « بنده هیئت مذاکرهکننده را - همین دوستانى که این مدّت این زحمات را بر دوش گرفتهاند - هم امین میدانم، هم غیور میدانم، هم شجاع میدانم، هم متدین میدانم؛ این را همه بدانند.»
شاید برای محمدجواد ظریف که این روزها به لطف برخی بیاخلاقیها، خستگی را بیشازپیش به دوش میکشد، بهترین کار گوش دادن به همین سخنان رهبر انقلاب است تا بتواند با فکر به این حمایت تاریخی تمام بیانصافیها را در حق خود به فراموشی بسپرد و راهی را ادامه دهد که اعتلای نظام جمهوری اسلامی ایران در بین قدرتهای جهانی هدفش باشد. نظامی که انشاءالله با رهنمونهای رهبری و مردمی که برایش بارها خون ریختهاند تا ظهور پایدار باشد.
خبر کوتاه بود! آمریکا در اتفاقی بیسابقه قطعنامه سازمان ملل علیه رژیم صهیونیستی را وتو نکرد. یک رأی ممتنع کافی بود تا خبرگزاریهای دنیا تیتر بزنند شوک اوباما به اسرائیل... شوکی که آنقدر برای رژیم صهیونیستی گران تمام شد که نخستوزیرش اعلام کند اوباما به دولتش ضربه زد!
اما آیا این اتفاق بهسادگی اتفاق افتاد؟ آیا آمریکاییها که همیشه حامی همهجانبه رژيم منحوس و اشغالگر اسرائیل بودهاند یک روز صبح از خواب بیدار شدهاند و تصمیم گرفتهاند در یک روز تاریخی قطعنامه ضد اسرائیلی سازمان ملل را برای نخستین بار وتو نکنند؟ بیشک پاسخ به این سوال منفی است.
برای پاسخ به این سوال باید دلایل بسیاری وجود داشته باشد. دلایلی که شاید برشمردنش از حوصله خارج باشد و حتی از برخی آگاهی نداشته باشیم، اما میتوان به یکی از عللی که راه را برای اتخاذ چنین تصمیمی از سوی آمریکاییها هموار کرد اشاره کرد. علتی به نام محمدجواد ظریف!
باید از مرد شماره یک دولت روحانی و شاید مرد شماره یک تاریخ دیپلماسی ایران که عدهای نامش را همردیف با محمد مصدق قرار میدهند بهعنوان کسی نام برد که در این چهار سال مذاکره آنقدر قدرتش را به رخ کشیده که اگر بگوییم عملکرد و رفتار و کلامش چنان تأثیری بر آمریکاییها گذاشته که اینچنین تصمیماتی را اتخاذ میکنند، سخنی بهگزاف نیست.مردی که با پیروز بیرون آمدن از مذاکرات طولانیمدت و خستهکننده باقدرت های جهانی که همیشه نگاهی از موضع بالا دارند نهتنها قدرت نظام جمهوری اسلامی ایران را در دنیا به رخ کشید بلکه بیتردید با دیکته قدرت و خواستههای نظام جمهوری اسلامی ایران به قدرتهای دنیا و روشنگریهای بهموقع و مدبرانهاش در رابطه با رژیم صهیونیستی کار را بهجایی رساند تا جان کری و اوباما در اتفاقی تاریخی، با یک رأی ممتنع و عدم وتو، کمک به تصویبی قطعنامهای علیه یار همیشگی خود در سازمان ملل کنند. رد پای محمدجواد ظریف همانطور که همیشه در تاریخ دیپلماسی و دیگر آوردگاههای کشور ثبتشده در این اتفاق هم دیده میشود. مردی که بدون شعارهای تندوتیز و با تلفیق قدرت ذهن و عمل، توانست اوباما را در مسیری قرار دهد که سرانجامش
تصویب این قطعنامه اخیر بود. شاید این قطعنامه آن میزان که ما دوست داریم رژیم صهیونیستی را در تنگنا قرار نخواهد اما بیاغراق شروع قدرتمندی برای راهی است که قرار است به نابودی اسرائیل منجر شود.
محمدجواد ظریف 4 سال در دو جبهه جنگید. از یک سو باید با آمریکا و انگلیس که همیشه میخواهند دستورات خود را به دیگران دیکته کنند در کشاکش بود و انصافاً هم در جلوی آنها مردانه ایستادگی کرد و به کمک همراهانش میز مذاکرات را قدرتمندانه ترک کرد و از سوی دیگر درگیر بیانصافی و بیاخلاقی عدهای محدود در داخل کشور بود که شاید در این ماههای آخر دولت این حجم کم لطفیها او را خسته کرده باشند.
محمدجواد ظریف که عده زیادی دوست دارند او را روزی در ردای رییس دولت ببیند با برداشتن سایه جنگ و تحریم از سر ایران اسلامی آنقدر بین مردم محبوب است که فارغ از نگاههای اصولگرایانه یا اصلاحطلبانه، کسی نتواند با چند اقدام کوچک، تخریبش کند. اقداماتی که برای فردی چون ظریف که مورد وثوق و اطمینان مقام معظم رهبری است، همچون قطرهای در دریای انقلابی گری او گم خواهد شد.
اما توصیه به تخریبکنندگان او شاید تکرار روزانه این جمله تاریخی رهبر معظم انقلاب باشد. : « بنده هیئت مذاکرهکننده را - همین دوستانى که این مدّت این زحمات را بر دوش گرفتهاند - هم امین میدانم، هم غیور میدانم، هم شجاع میدانم، هم متدین میدانم؛ این را همه بدانند.»
شاید برای محمدجواد ظریف که این روزها به لطف برخی بیاخلاقیها، خستگی را بیشازپیش به دوش میکشد، بهترین کار گوش دادن به همین سخنان رهبر انقلاب است تا بتواند با فکر به این حمایت تاریخی تمام بیانصافیها را در حق خود به فراموشی بسپرد و راهی را ادامه دهد که اعتلای نظام جمهوری اسلامی ایران در بین قدرتهای جهانی هدفش باشد. نظامی که انشاءالله با رهنمونهای رهبری و مردمی که برایش بارها خون ریختهاند تا ظهور پایدار باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.