سفرنامه:
از زاهدان تا وين و پاريس
یکشنبه 14 شهریور4 سپتامبر2016
امروز به ساحل دانوب رفتیم. دانوب قدیم و جدید از شمال باختری به جنوب خاوری وین، هر شاخه اش با پهنایی بین 100-50 متر جریان دارد و نزدیک به دو سوم شهردر سمت باختری رودخانه قراردارد.مردم وین،مهاجرینی از کشورهای گوناگون با زن و بچه برای شنا و آفتاب گرفتن در کرانه دانوب دیده می شدند. روز آفتابی و مطبوعی بود و تا ساعت5/2 بعد از ظهر آنجا بودیم. پس از صرف نهاری که با خود داشتیم ، چون مردم زیادی که در میانشان جوانان افغان هم بودند تازه از راه می رسیدند و داشت شلوغ می شد، به خانه بازگشتیم. سوار مترو که شدیم، خانمی با قامتی کوتاه و چشمانی روشن رو به رویمان قرار گرفت و با لبخندی مهربان به ما نگاه کرد واز خانمم پرسید شما ایرانی هستید؟ بعد هم سر صحبت را بازکرد و چون فهمید زاهدانی هستیم گفت؛ چهار راهی به نام چه کنم دارد! من در کتابی از خسرو شاهی خوانده ام.
به ایشان گفتم که؛من از همان جوانان دهه ی چهل زاهدان هستم که این چهار راه را «چه کنم» نام گذاشتیم.چون بعد از ظهرها که برای قدم زدن از هر سوی شهر بیرون می آمدیم ، در مرکز شهر به چهار راه خیابان شاهپور و پهلوی سابق ( آزادی و امام امروز )که می رسیدیم ، از خودمان می پرسیدیم؛ حالا چه کنم؟
از مترو که پیاده شدیم ، به آن خانم ایرانی بدرود گفتیم و راهی خانه شدیم. در مسیر بازگشت به خودم گفتم؛ نسل ما هم قدری بی انصاف بود.چون در همان سال ها ، زاهدان سه سینما داشت و سینما ملک فیلم های روشنفکری و نابی را هر هفته اکران می کرد. سرهمان چهار راه چه کنم کتاب فروشی مجیدی واقع بود و کتاب های پر طرفداری را می فروخت. نزدیک چهار راه ،کافه قدیمی اسماعیل خان با دو میز بیلیارد وکنار فروشگاه بهمن راد هم کافه گل بیک بود که چند میز برای بازی بیلیارد و اسنوکر داشت. در همین مکان کافه گل بیک سال ها پیش از آن که بچه بودم، گود زورخانه اقای منتظری دایر بود و یک شب برادر بزرگ تر دست من را گرفت و برادر کوچکمان را بغل کرد و برای تماشا به همین زورخانه آورد. در سال های دهه چهل زورخانه به میدانی در همین خیابان و رو به روی دادگستری منتقل شده بود. آوا و ضرب ماشا اله قربانی(ماشااله کفّاش) و تشک کشتی و ابزار بدنسازی این باشگاه همه را از پیر و جوان به سوی خود می کشید. در آن سا ل ها پارک شهر هم در سمت جنوب چهار راه ، رو به روی بانک ملی و نزدیک شهرداری با نمایی زیبا بازسازی شده بود. مجاور پارک یک سالن کوچک با میزهای بازی پینگ پنگ و
ابزار ژیمناستیک و تشک کشتی در مکان کتابخانه کنونی وجود داشت.کشمان و باغ حاج احمدمعماران و باغ پر درخت زعیم که در اجاره مرحوم پدرم بود و باغ صفر می گفتند بسیار نزدیک شهر بود. و در سمت شمالی همان خیابان مزارع شیرآباد و کلاته همت آباد و قنات کامبوزیا و در انتهای جنوبی شهر کلاته رزاق زاده برای کسانی که ماشین داشتند برای تفریح جوانان فراهم بود. هر کدام از ما هم عضو یک تیم ورزشی بودیم .دبیرستان تمدن و پانزده بهمن و مهران و دبیرستان دخترانه پروین هر کدام گروه تئاتری داشتند. یادم هست یک روز که دختران پروین برای تمرین به سالن تمدن آمدند، ما سر کلاس بودیم. و چشم بچه ها که از پنجره به دخترها افتاد، نظم کلاس به هم ریخت. در یکی از این نمایشات نقشی هم به من داده بودند و بایستی با ابهت وارد صحنه می شدم و با صدای بلند جمله ای را می گفتم. چندبار که این کار را کردم ، همه از خنده ریسه رفتند و من دریافتم که استعداد هنرپیشگی ندارم و همان نوشتن نشریه دیواری مدرسه و انشا ها و طنزهایی که سرکلاس می خواندم بیشتر طرفدار دارد.. نقش مرا به رضا بازی برون دادند. آن طفلکی هم بدشانسی آورد و شب اجرا هنگام فریاد کشیدن، آب دماغش سرازیر شد.
دخترای پروین چندروز بعد که ما را با هم دیدند، یکی گفت؛ یک وجب می شد! همه با خنده گفتند؛ آدامس بادکنکی بود!
گاهی هم سیرک و باغ وحش سیاری به شهر ما می آمد. اگر زاهدان امروز با جمعیت یک میلیونی را با امکانات آن شهر 30-20 هزار نفری مقایسه کنیم، راستش را بخواهید ،نسل همدوره ی ما روزگارش بهتر بود.
بعد ازظهر هوا ی وین ابری و بارانی شد و دو روز باران بارید. یکی از منافع این فروانی بارندگی ها برای مردم اتریش این است که مصرف آب شهری برای همه رایگان می باشد. برخلاف کشورهای کم باران و خشکی مانند ایران که پرداخت هزینه آب برای خانواده های پر اولاد و کسانی که باغچه و درختی در خانه دارند، کمرشکن می باشد.
چهارشنبه 17 شهریور7 سپتامبر 2016
از کاخ های سلطنتی شونبرون و باغ وحش آن دیداری داشتیم که سه ساعت به درازا کشید. کاخ «شونبرون» در 1756 پایه ریزی شده و در1965 آخرین باز سازی ها در آن انجام گرفته است. این کاخ 1400 اتاق دارد و جایی بزرگ و زیبا است.
کاخ شونبرون یکی از قدیمی ترین باغ وحش های دنیا را هم در خود جای داده است. گفته می شود که دختر امپراتور اتریش از پدرش اجازه گرفت حیوانات و پرندگانی را که از کشورهای دیگر هدیه می آوردند در مکانی از کاخ نگاهداری کند. همان مکان امروز باغ وحش وین است. .به دلیل رفتن به باغ وحش از دیدن موزه وسالن ایرانی قصر شونبرون بازماندیم.
در باغ وحش کاخ انواع حیوانات، خزندگان و پرندگان از جمله شیر، ببر، پلنگ، خرس سیاه ،کرگدن و فیل ، غزال و بزکوهی ، خفاش ، پنگوئن ،گرگ و روباه ،کرکس و درنا وعقاب ،مار بوآ و تمساح هایی که بسیار شبیه گاندوهای رودخانه باهوکلات دشتیاری بودند، نگهداری می شد. بچه ها با شگفتی در مکان تاریکی که خفاش ها پرواز می کردند، بدون سر وصدا وارد می شدند تا آنها درمسیر پرواز خود اشتباه نکنند.
از نکات جالب توجه وین، فراوانی فضاهای باز و سرسبزی است که پارک، ورزشگاه، جای بازی برای بچه ها و نشستن وتفریح مردم را درخود جای داده است. فضا هایی که در تهران و شهرهای بزرگ ایران، بسیار کم است. خانه و ساختمان های بلند نزدیک کرانه های دانوب دیده نمی شود و پر از کشتزار و باغ های انگور است. تنها نکته ای که در وین مرا دلگیر کرد، سیگاری بودن بیشتر زنان و مردان به ویژه نوجوانان و انداختن ته سیگار در میان ریل های مترو، ورودی ساختمان و کنار گذرگاه ها و آثار ادرار و فضله سگ ها در کنار پیاده روها ،چمن ها و آبراه های داخل شهر بود .
با وجود اینکه در هر چند متری یک سطل زباله برای ریختن فضله سگها و نیزجاسیگاری استوانه ای و پر از آبی برای خاموش کردن سیگار وجود دارد، این کار وینی ها پذیرفتی نیست. شاید مهاجرین فراوان شرقی، فرهنگ انداختن ته سیگار در خیابان را در بین مردم وین نیز رواج داده اند.، ولی آوردن سگ ها به بیرون از خانه برای تخلیه مزاج برگرفته از فرهنگ خودشان است!
از نکات تعریفی وین فراوانی کافه ها و لقمه فروشی ها، درپیاده روها و مکان های خرید است . این مکان ها با سایه بانی زیبا و میز و نیمکت هایی برای نشستن و استراحت به قدری زیاد است که می توان آن ها را در سرتاسر شهر به هم پیوسته دانست. در هر یک از این کافه ها که بعضی مغازه ای هم رو به رویش دارند، چندین نفر زن و مرد کار می کنند شاید بالا ترین میزان اشتغال به همین کافه ها و فروشگاه ها مربوط باشد.. اگر شهرداری های ایران به ویژه در همین شهر خودمان زاهدان، این تجربه وین را سرمشق قرار می دادند، چنین به کسب و کار خیابانی و چند وانت بار میوه و تره بار گیر نمی دادند و با برنامه ای مشخص آنها را در سطح شهر سامان می دادند... نا گفته نماند که در بیش تر گذرگاه ها مسیری با موزائیک های مخصوی برای عبور نابینایان و معلولین و راهی نیز برای دوچرخه سواران و دوندگانی که میانه سالان هم در میان آنها مشاهده می شود، در نظر گرفته اند. البته فراهم کردن این امکانات در بیشتر پیاده روهای تهران که یکنفر با چرخ خرید به سختی از آن عبور می کند، دیگر قدری مشکل است، لیکن در بیشتر شهرهای بزرگ امکان دارد.. در وین کار و تلاش زیاد و مشغول بودن در کافه و
رستوران در هر سن و سالی دیده می شود. آقایان احمد سیرجانی وجلیل معماران که از هم سن وسالان زاهدانی من هستند و پدر هر دو بزرگوار از قدیمی های سرشناس زاهدان و از دوستان مرحوم پدرم بوده اند، در همین مجموعه ی آرت ارلا یک کافه دارند و با همسرانشان آن را اداره می کنند. چند روز پیش به کافه ایشان رفتم و قهوه ای خودم را میهمان کردم و با آقای سیرجانی یادی از روزهای جوانی کردیم. پدر ایشان مرحوم سیرجانی همان کسی است که زمین بزرگ مصلای زاهدان را داده است. مرحوم حاج احمد معماران هم از افراد شاخص ومردمدار زاهدان بوده اند وپسر بزرگ ایشان دکترخلیل معماران در سال 66 استاد بنده در رشته مدیریت دولتی دانشگاه آزاد زاهدان شدند.
جمعه نوزدهم شهریور 9 سپتامبر
امروز از هتل کوبورگ که مذاکرات برجام در آن به فرجام رسید و پارک شهر رو به روی آن دیدار داشتیم. هتل کوبورگ در انتهای خیابان و هتل ماریوت در سمت راست و دفتر صدور ویزای سفارت آمریکا در سمت چپ این خیابان واقع است. قرار بود مصاحبه ای با مدیر هتل کوبورگ انجام دهم وآقای سیرجانی به دلیل 42 سال زندگی در وین وآشنایی با زبان وفرهنگ مردم اتریش، هماهنگ کننده و مترجم باشند.ایشان به دلیل مشغله کاری نتوانست بیاید و مصاحبه به زمان دیگری موکول شد. عکس های زیر از روبروی هتل کوبورگ گرفته شده است.
رو به روی هتل کوبورگ در سمت دیگر خیابان، ،پارک شهر وین قراردارد. برای قدم زدن و تماشا به پارک رفتیم. مجسمه های افراد مشهور و هنرمندان بزرگ اتریشی در پارک جلب توجه می کرد. در کنار مجسمه یوهان اشتراوس موسیقیدان مشهور و شیندلر که گفته می شود در جنگ جهانی دوم یهودیان زیادی را از کوره های آدمسوزی گشتاپو نجات داده است عکسی گرفتم. فیلم فهرست شیندلر را که روایتی از همین داستان است، سال ها قبل دیده بودم. در همین پارک بخشی از دیوار تاریخی شهر وین را نگاهداشته اند. پس از آن به بازار رفتیم وبرای بچه ها چیزهایی خریدیم.در فروشگاه های توریستی این بخش شهر قیمت ها تقریبا مناسب بود و چون خرید با پاسپورت صورت می گرفت، درصدی تخفیف را اعمال می کردند.
هنگام برگشتن نزدیک ورودی مترو دو مرد میانسال که زیادی نوشیده بودند پشت به دیوار داده و با صدای بلند حرف می زدند. دو پلیس که یکی از آنها خانمی ریز نقش بود از راه رسیدند و پس از گفت و گویی کوتاه با آنان به دلیل رعایت نکردن قوانین شهری برگه جریمه را همانجا صادر و به دستشان دادند. و از آنجا بلندشان کردند.
یکشنبه 21 شهریور 11 سپتامبر 2016
امروز بعد از ظهر برای دیدن دانشگاه «تکنیک» رفتیم که پسرمان سیامک در آنجا سرگرم درس ومشق است. دانشگاه در بخش مرکزی وین وچسبیده به کلیسای کارلز است. رو به روی دانشگاه پارک و فضای سرسبز بزرگی قرار دارد. روز تعطیل بود و جمعیت زیادی در گوشه و کنار میدان وجلوی دانشگاه و کلیسا دیده می شد. تعدادی شعبده باز،آکروباتیست، و صحنه گردان در میان گروهی از تماشاگرانی که برایشان کف می زدند و برخی سکه ای هم می دادند، مشغول هنرنمایی بودند. مردی زیر پل ورودی میدان پیانو می نواخت و دو جوان آن طرف تر ویولون می نواختند. مرد و زن، پیر وجوان با کودکانی که همراه داشتند با شوقی وصف ناپذیر به تماشاي شعبده بازها و تئاترهایی شبیه به روحوضیهای قدیم ایران ایستاده بودند. یاد ایام نوجوانی و شهر زاهدان افتادم که گاهی میمون رقصانان، مارگیران، شعبده بازها و پهلوانانی چون خلیل عقاب درخیابان و میدانهای شهر نمایش می دادند و ما برای تماشا می رفتیم. با دیدن صحنههای نمایش وین به یاد تابستان1339 خورشیدی افتادم که خلیل عقاب در دبستان شهناز آن زمان نمایش شکستن سنگ روی سینه وکشیدن کامیون با دندان می داد و بلیطی بود. من ودوستم رضا نامدژ پول بلیط
نداشتیم و فکری به سرمان زد. آن زمان برق نداشیم و از چراغ توری استفاده می کردیم. من چراغ توری منزل و او یک صندلی چوبی را که برای نشستن روضهخوان در خانه داشتیم برداشت و نزدیک دبستان چراغ را روشن کردم و به دست گرفتم و رضا هم صندلی را وارونه روی سرش گذاشت وبه بهانه همکاری با خلیل عقاب وارد دبستان شدیم! خودمان هم در همان دبستان درس می خواندیم.غروب بود که از سمت خاور دانشگاه تکنیک و از زیرگذر به سمت خیابانی گذشتیم که به کلیسای سن اشتفان و فروشگاهها لوکس وین می رسید که اجناس واقعا گرانقیمتی را عرضه می کردند. یک جفت کفش مردانه و زنانه نزدیک به یک میلیون تومان قیمت داشت. نگاهی کردیم و یک بستنی چهل هزارتومانی خوردیم وبا مترو به خانه بازگشتیم. امروزسالگرد فروپاشی برج های دوقلوی نیویورک بود.سه شنبه 23 شهریور راهی پاریس می شویم.
پاریس -سه شنبه 23 شهریور 13 سپتامبر 2016
ساعت 7/5 با هواپیما از وین به سمت پاریس پرواز کردیم و 8/20 دقیقه در فرودگاه شارل دوگل بر زمین نشتیم. پذیرایی در هواپیما مختصر و بدون تشریفات بود. از هواپیما که پیاده شدیم همه را با اتوبوس به سالن خروجی بردند. از فرودگاه با تاکسی به هتل کی دوسن (du guai de seine ) رفتیم که در ابتدای خیابان کم عرضی به همین نام واقع بود و از طریق اینترنت، اتاق سه تخته ای را به مدت چهار روز رزرو کرده بودیم. خیابان بزرگی به نام فلاندقه (flandere)با بلواری که در میانش بود رو به روی هتل قرارداشت. در بلوار این خیابان گروهی از مهاجرین آفریقایی تبار را اسکان داده بودند که مرا شگفت زده کرد.. برخی از این مهاجرین که بیشترشان مردان کم سن و سال بودند، داخل چادرهای پلاستیکی کوچک و برخی نیز بدون سرپناه روی تشک و یا نیمکت های بلوار جای گرفته بودند. در روز بعد مشاهده کردم که انها را برای دادن غذا به صف کرده بودند. مردم نیز گاهی برای انها غذا می آوردند. مشاهده حال و روز این مردم واقعا رنج آور بود. هنگامی که برای صرف شام از هتل بیرون آمدیم، دیدن مردمی که بیشترشان از مهاجرین رنگین پوست و از نژادهای زرد و سیاه بودند، مرا غافلگیر كرد. در روزهای
بعد دریافتم که اختلاف طبقاتی و فقر در پاریس بسیارچشمگیر است. عکسهای زیر از كليساي مجاور دانشگاه تكنيك و خیابان روبروی هتل فلاندقه و اسکان مهاجرین گرفته شده است.
یکشنبه 14 شهریور4 سپتامبر2016
امروز به ساحل دانوب رفتیم. دانوب قدیم و جدید از شمال باختری به جنوب خاوری وین، هر شاخه اش با پهنایی بین 100-50 متر جریان دارد و نزدیک به دو سوم شهردر سمت باختری رودخانه قراردارد.مردم وین،مهاجرینی از کشورهای گوناگون با زن و بچه برای شنا و آفتاب گرفتن در کرانه دانوب دیده می شدند. روز آفتابی و مطبوعی بود و تا ساعت5/2 بعد از ظهر آنجا بودیم. پس از صرف نهاری که با خود داشتیم ، چون مردم زیادی که در میانشان جوانان افغان هم بودند تازه از راه می رسیدند و داشت شلوغ می شد، به خانه بازگشتیم. سوار مترو که شدیم، خانمی با قامتی کوتاه و چشمانی روشن رو به رویمان قرار گرفت و با لبخندی مهربان به ما نگاه کرد واز خانمم پرسید شما ایرانی هستید؟ بعد هم سر صحبت را بازکرد و چون فهمید زاهدانی هستیم گفت؛ چهار راهی به نام چه کنم دارد! من در کتابی از خسرو شاهی خوانده ام.
به ایشان گفتم که؛من از همان جوانان دهه ی چهل زاهدان هستم که این چهار راه را «چه کنم» نام گذاشتیم.چون بعد از ظهرها که برای قدم زدن از هر سوی شهر بیرون می آمدیم ، در مرکز شهر به چهار راه خیابان شاهپور و پهلوی سابق ( آزادی و امام امروز )که می رسیدیم ، از خودمان می پرسیدیم؛ حالا چه کنم؟
از مترو که پیاده شدیم ، به آن خانم ایرانی بدرود گفتیم و راهی خانه شدیم. در مسیر بازگشت به خودم گفتم؛ نسل ما هم قدری بی انصاف بود.چون در همان سال ها ، زاهدان سه سینما داشت و سینما ملک فیلم های روشنفکری و نابی را هر هفته اکران می کرد. سرهمان چهار راه چه کنم کتاب فروشی مجیدی واقع بود و کتاب های پر طرفداری را می فروخت. نزدیک چهار راه ،کافه قدیمی اسماعیل خان با دو میز بیلیارد وکنار فروشگاه بهمن راد هم کافه گل بیک بود که چند میز برای بازی بیلیارد و اسنوکر داشت. در همین مکان کافه گل بیک سال ها پیش از آن که بچه بودم، گود زورخانه اقای منتظری دایر بود و یک شب برادر بزرگ تر دست من را گرفت و برادر کوچکمان را بغل کرد و برای تماشا به همین زورخانه آورد. در سال های دهه چهل زورخانه به میدانی در همین خیابان و رو به روی دادگستری منتقل شده بود. آوا و ضرب ماشا اله قربانی(ماشااله کفّاش) و تشک کشتی و ابزار بدنسازی این باشگاه همه را از پیر و جوان به سوی خود می کشید. در آن سا ل ها پارک شهر هم در سمت جنوب چهار راه ، رو به روی بانک ملی و نزدیک شهرداری با نمایی زیبا بازسازی شده بود. مجاور پارک یک سالن کوچک با میزهای بازی پینگ پنگ و
ابزار ژیمناستیک و تشک کشتی در مکان کتابخانه کنونی وجود داشت.کشمان و باغ حاج احمدمعماران و باغ پر درخت زعیم که در اجاره مرحوم پدرم بود و باغ صفر می گفتند بسیار نزدیک شهر بود. و در سمت شمالی همان خیابان مزارع شیرآباد و کلاته همت آباد و قنات کامبوزیا و در انتهای جنوبی شهر کلاته رزاق زاده برای کسانی که ماشین داشتند برای تفریح جوانان فراهم بود. هر کدام از ما هم عضو یک تیم ورزشی بودیم .دبیرستان تمدن و پانزده بهمن و مهران و دبیرستان دخترانه پروین هر کدام گروه تئاتری داشتند. یادم هست یک روز که دختران پروین برای تمرین به سالن تمدن آمدند، ما سر کلاس بودیم. و چشم بچه ها که از پنجره به دخترها افتاد، نظم کلاس به هم ریخت. در یکی از این نمایشات نقشی هم به من داده بودند و بایستی با ابهت وارد صحنه می شدم و با صدای بلند جمله ای را می گفتم. چندبار که این کار را کردم ، همه از خنده ریسه رفتند و من دریافتم که استعداد هنرپیشگی ندارم و همان نوشتن نشریه دیواری مدرسه و انشا ها و طنزهایی که سرکلاس می خواندم بیشتر طرفدار دارد.. نقش مرا به رضا بازی برون دادند. آن طفلکی هم بدشانسی آورد و شب اجرا هنگام فریاد کشیدن، آب دماغش سرازیر شد.
دخترای پروین چندروز بعد که ما را با هم دیدند، یکی گفت؛ یک وجب می شد! همه با خنده گفتند؛ آدامس بادکنکی بود!
گاهی هم سیرک و باغ وحش سیاری به شهر ما می آمد. اگر زاهدان امروز با جمعیت یک میلیونی را با امکانات آن شهر 30-20 هزار نفری مقایسه کنیم، راستش را بخواهید ،نسل همدوره ی ما روزگارش بهتر بود.
بعد ازظهر هوا ی وین ابری و بارانی شد و دو روز باران بارید. یکی از منافع این فروانی بارندگی ها برای مردم اتریش این است که مصرف آب شهری برای همه رایگان می باشد. برخلاف کشورهای کم باران و خشکی مانند ایران که پرداخت هزینه آب برای خانواده های پر اولاد و کسانی که باغچه و درختی در خانه دارند، کمرشکن می باشد.
چهارشنبه 17 شهریور7 سپتامبر 2016
از کاخ های سلطنتی شونبرون و باغ وحش آن دیداری داشتیم که سه ساعت به درازا کشید. کاخ «شونبرون» در 1756 پایه ریزی شده و در1965 آخرین باز سازی ها در آن انجام گرفته است. این کاخ 1400 اتاق دارد و جایی بزرگ و زیبا است.
کاخ شونبرون یکی از قدیمی ترین باغ وحش های دنیا را هم در خود جای داده است. گفته می شود که دختر امپراتور اتریش از پدرش اجازه گرفت حیوانات و پرندگانی را که از کشورهای دیگر هدیه می آوردند در مکانی از کاخ نگاهداری کند. همان مکان امروز باغ وحش وین است. .به دلیل رفتن به باغ وحش از دیدن موزه وسالن ایرانی قصر شونبرون بازماندیم.
در باغ وحش کاخ انواع حیوانات، خزندگان و پرندگان از جمله شیر، ببر، پلنگ، خرس سیاه ،کرگدن و فیل ، غزال و بزکوهی ، خفاش ، پنگوئن ،گرگ و روباه ،کرکس و درنا وعقاب ،مار بوآ و تمساح هایی که بسیار شبیه گاندوهای رودخانه باهوکلات دشتیاری بودند، نگهداری می شد. بچه ها با شگفتی در مکان تاریکی که خفاش ها پرواز می کردند، بدون سر وصدا وارد می شدند تا آنها درمسیر پرواز خود اشتباه نکنند.
از نکات جالب توجه وین، فراوانی فضاهای باز و سرسبزی است که پارک، ورزشگاه، جای بازی برای بچه ها و نشستن وتفریح مردم را درخود جای داده است. فضا هایی که در تهران و شهرهای بزرگ ایران، بسیار کم است. خانه و ساختمان های بلند نزدیک کرانه های دانوب دیده نمی شود و پر از کشتزار و باغ های انگور است. تنها نکته ای که در وین مرا دلگیر کرد، سیگاری بودن بیشتر زنان و مردان به ویژه نوجوانان و انداختن ته سیگار در میان ریل های مترو، ورودی ساختمان و کنار گذرگاه ها و آثار ادرار و فضله سگ ها در کنار پیاده روها ،چمن ها و آبراه های داخل شهر بود .
با وجود اینکه در هر چند متری یک سطل زباله برای ریختن فضله سگها و نیزجاسیگاری استوانه ای و پر از آبی برای خاموش کردن سیگار وجود دارد، این کار وینی ها پذیرفتی نیست. شاید مهاجرین فراوان شرقی، فرهنگ انداختن ته سیگار در خیابان را در بین مردم وین نیز رواج داده اند.، ولی آوردن سگ ها به بیرون از خانه برای تخلیه مزاج برگرفته از فرهنگ خودشان است!
از نکات تعریفی وین فراوانی کافه ها و لقمه فروشی ها، درپیاده روها و مکان های خرید است . این مکان ها با سایه بانی زیبا و میز و نیمکت هایی برای نشستن و استراحت به قدری زیاد است که می توان آن ها را در سرتاسر شهر به هم پیوسته دانست. در هر یک از این کافه ها که بعضی مغازه ای هم رو به رویش دارند، چندین نفر زن و مرد کار می کنند شاید بالا ترین میزان اشتغال به همین کافه ها و فروشگاه ها مربوط باشد.. اگر شهرداری های ایران به ویژه در همین شهر خودمان زاهدان، این تجربه وین را سرمشق قرار می دادند، چنین به کسب و کار خیابانی و چند وانت بار میوه و تره بار گیر نمی دادند و با برنامه ای مشخص آنها را در سطح شهر سامان می دادند... نا گفته نماند که در بیش تر گذرگاه ها مسیری با موزائیک های مخصوی برای عبور نابینایان و معلولین و راهی نیز برای دوچرخه سواران و دوندگانی که میانه سالان هم در میان آنها مشاهده می شود، در نظر گرفته اند. البته فراهم کردن این امکانات در بیشتر پیاده روهای تهران که یکنفر با چرخ خرید به سختی از آن عبور می کند، دیگر قدری مشکل است، لیکن در بیشتر شهرهای بزرگ امکان دارد.. در وین کار و تلاش زیاد و مشغول بودن در کافه و
رستوران در هر سن و سالی دیده می شود. آقایان احمد سیرجانی وجلیل معماران که از هم سن وسالان زاهدانی من هستند و پدر هر دو بزرگوار از قدیمی های سرشناس زاهدان و از دوستان مرحوم پدرم بوده اند، در همین مجموعه ی آرت ارلا یک کافه دارند و با همسرانشان آن را اداره می کنند. چند روز پیش به کافه ایشان رفتم و قهوه ای خودم را میهمان کردم و با آقای سیرجانی یادی از روزهای جوانی کردیم. پدر ایشان مرحوم سیرجانی همان کسی است که زمین بزرگ مصلای زاهدان را داده است. مرحوم حاج احمد معماران هم از افراد شاخص ومردمدار زاهدان بوده اند وپسر بزرگ ایشان دکترخلیل معماران در سال 66 استاد بنده در رشته مدیریت دولتی دانشگاه آزاد زاهدان شدند.
جمعه نوزدهم شهریور 9 سپتامبر
امروز از هتل کوبورگ که مذاکرات برجام در آن به فرجام رسید و پارک شهر رو به روی آن دیدار داشتیم. هتل کوبورگ در انتهای خیابان و هتل ماریوت در سمت راست و دفتر صدور ویزای سفارت آمریکا در سمت چپ این خیابان واقع است. قرار بود مصاحبه ای با مدیر هتل کوبورگ انجام دهم وآقای سیرجانی به دلیل 42 سال زندگی در وین وآشنایی با زبان وفرهنگ مردم اتریش، هماهنگ کننده و مترجم باشند.ایشان به دلیل مشغله کاری نتوانست بیاید و مصاحبه به زمان دیگری موکول شد. عکس های زیر از روبروی هتل کوبورگ گرفته شده است.
رو به روی هتل کوبورگ در سمت دیگر خیابان، ،پارک شهر وین قراردارد. برای قدم زدن و تماشا به پارک رفتیم. مجسمه های افراد مشهور و هنرمندان بزرگ اتریشی در پارک جلب توجه می کرد. در کنار مجسمه یوهان اشتراوس موسیقیدان مشهور و شیندلر که گفته می شود در جنگ جهانی دوم یهودیان زیادی را از کوره های آدمسوزی گشتاپو نجات داده است عکسی گرفتم. فیلم فهرست شیندلر را که روایتی از همین داستان است، سال ها قبل دیده بودم. در همین پارک بخشی از دیوار تاریخی شهر وین را نگاهداشته اند. پس از آن به بازار رفتیم وبرای بچه ها چیزهایی خریدیم.در فروشگاه های توریستی این بخش شهر قیمت ها تقریبا مناسب بود و چون خرید با پاسپورت صورت می گرفت، درصدی تخفیف را اعمال می کردند.
هنگام برگشتن نزدیک ورودی مترو دو مرد میانسال که زیادی نوشیده بودند پشت به دیوار داده و با صدای بلند حرف می زدند. دو پلیس که یکی از آنها خانمی ریز نقش بود از راه رسیدند و پس از گفت و گویی کوتاه با آنان به دلیل رعایت نکردن قوانین شهری برگه جریمه را همانجا صادر و به دستشان دادند. و از آنجا بلندشان کردند.
یکشنبه 21 شهریور 11 سپتامبر 2016
امروز بعد از ظهر برای دیدن دانشگاه «تکنیک» رفتیم که پسرمان سیامک در آنجا سرگرم درس ومشق است. دانشگاه در بخش مرکزی وین وچسبیده به کلیسای کارلز است. رو به روی دانشگاه پارک و فضای سرسبز بزرگی قرار دارد. روز تعطیل بود و جمعیت زیادی در گوشه و کنار میدان وجلوی دانشگاه و کلیسا دیده می شد. تعدادی شعبده باز،آکروباتیست، و صحنه گردان در میان گروهی از تماشاگرانی که برایشان کف می زدند و برخی سکه ای هم می دادند، مشغول هنرنمایی بودند. مردی زیر پل ورودی میدان پیانو می نواخت و دو جوان آن طرف تر ویولون می نواختند. مرد و زن، پیر وجوان با کودکانی که همراه داشتند با شوقی وصف ناپذیر به تماشاي شعبده بازها و تئاترهایی شبیه به روحوضیهای قدیم ایران ایستاده بودند. یاد ایام نوجوانی و شهر زاهدان افتادم که گاهی میمون رقصانان، مارگیران، شعبده بازها و پهلوانانی چون خلیل عقاب درخیابان و میدانهای شهر نمایش می دادند و ما برای تماشا می رفتیم. با دیدن صحنههای نمایش وین به یاد تابستان1339 خورشیدی افتادم که خلیل عقاب در دبستان شهناز آن زمان نمایش شکستن سنگ روی سینه وکشیدن کامیون با دندان می داد و بلیطی بود. من ودوستم رضا نامدژ پول بلیط
نداشتیم و فکری به سرمان زد. آن زمان برق نداشیم و از چراغ توری استفاده می کردیم. من چراغ توری منزل و او یک صندلی چوبی را که برای نشستن روضهخوان در خانه داشتیم برداشت و نزدیک دبستان چراغ را روشن کردم و به دست گرفتم و رضا هم صندلی را وارونه روی سرش گذاشت وبه بهانه همکاری با خلیل عقاب وارد دبستان شدیم! خودمان هم در همان دبستان درس می خواندیم.غروب بود که از سمت خاور دانشگاه تکنیک و از زیرگذر به سمت خیابانی گذشتیم که به کلیسای سن اشتفان و فروشگاهها لوکس وین می رسید که اجناس واقعا گرانقیمتی را عرضه می کردند. یک جفت کفش مردانه و زنانه نزدیک به یک میلیون تومان قیمت داشت. نگاهی کردیم و یک بستنی چهل هزارتومانی خوردیم وبا مترو به خانه بازگشتیم. امروزسالگرد فروپاشی برج های دوقلوی نیویورک بود.سه شنبه 23 شهریور راهی پاریس می شویم.
پاریس -سه شنبه 23 شهریور 13 سپتامبر 2016
ساعت 7/5 با هواپیما از وین به سمت پاریس پرواز کردیم و 8/20 دقیقه در فرودگاه شارل دوگل بر زمین نشتیم. پذیرایی در هواپیما مختصر و بدون تشریفات بود. از هواپیما که پیاده شدیم همه را با اتوبوس به سالن خروجی بردند. از فرودگاه با تاکسی به هتل کی دوسن (du guai de seine ) رفتیم که در ابتدای خیابان کم عرضی به همین نام واقع بود و از طریق اینترنت، اتاق سه تخته ای را به مدت چهار روز رزرو کرده بودیم. خیابان بزرگی به نام فلاندقه (flandere)با بلواری که در میانش بود رو به روی هتل قرارداشت. در بلوار این خیابان گروهی از مهاجرین آفریقایی تبار را اسکان داده بودند که مرا شگفت زده کرد.. برخی از این مهاجرین که بیشترشان مردان کم سن و سال بودند، داخل چادرهای پلاستیکی کوچک و برخی نیز بدون سرپناه روی تشک و یا نیمکت های بلوار جای گرفته بودند. در روز بعد مشاهده کردم که انها را برای دادن غذا به صف کرده بودند. مردم نیز گاهی برای انها غذا می آوردند. مشاهده حال و روز این مردم واقعا رنج آور بود. هنگامی که برای صرف شام از هتل بیرون آمدیم، دیدن مردمی که بیشترشان از مهاجرین رنگین پوست و از نژادهای زرد و سیاه بودند، مرا غافلگیر كرد. در روزهای
بعد دریافتم که اختلاف طبقاتی و فقر در پاریس بسیارچشمگیر است. عکسهای زیر از كليساي مجاور دانشگاه تكنيك و خیابان روبروی هتل فلاندقه و اسکان مهاجرین گرفته شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.