|

مهمان مامان!

ماشین بنز سفید مدل دهه هفتاد میلادی، بدون این‌که پارک کند، درست وسط کوچه ایستاد. جلوی خانه روبه‌روی‌اش توقف کرد، جا برای پارک بود اما موتور مشکی رنگ همسایه روبرویی مزاحم پارک‌کردن می‌شد. مرد میانسال کوچک اندامی از بنز پیاده شد. همزمان با پیاده‌شدن او، چند پنجره خانه‌های دور و بر بسته شدند و دستی گیس‌های دختر نوجوانی که تا سینه از پنجره به بیرون دولا شده بود به عقب کشید و بعد بازويش را نیشگون گرفت و پنجره آنجا را هم بست. مرد میان‌سال تا چشمانش به مردهای همسایه که روبه‌روی خانه در حال تخریبی ایستاده بودند، افتاد، نگاهش را دزدید. کمی قدم برداشت و جلوی ماشین رفت و به موتور مشکی رنگ خیره شد. به نشانه این‌که موتور مزاحم پارک‌کردنش است. مردان همسایه حتی صاحب موتور که میان آنان ایستاده بود، فقط به او خیره شده بودند و هیچ کاری نمی‌کردند. مرد این پا و آن پا می‌کرد ولی انگار خجالت می‌کشید از آن‌ها بخواهد اندکی موتور را جابه‌جا کنند. نیم‌نگاهی با گردن کج و ابروهای زاویه‌دار به حالت التماس به آنها می‌انداخت ولی باز رویش را برمی‌گرداند. دانه‌های درشت عرق روی پیشانی اش از دور هم پیدا بود و حسابی معذب به نظر می‌رسید. دیگر نگاهش را به زیر انداخت و از روی آسفالت کوچه برش نداشت. تا این‌که یک زانتیای نقره‌ای با صدای بلند گوبس گوبس ضبط‌اش از طرف مخالف ماشین او سر رسید و روبه‌رویش ایستاد. پسرک کرواتی سرش را از شیشه زانتیا بیرون آورد و فریاد کشید: «پدر جان کوچه‌مون یه طرفه ست. ممنوع اومدی!» مرد دیگر بد‌جوری دستپاچه شد و سریع به سمت در ماشین برگشت. آنقدر هول شده بود که با این‌که در ماشین را قفل نکرده بود و شیشه هم تا نیمه پایین بود، سوییچ را درون قفل در گذاشت تا مثلا در را باز کند. ناگهان فهمید و از کارش دست کشید. پشت فرمان نشست و دنبال کلید درست می‌گشت تا ماشین را روشن کند. قطرات عرق از خط ریش و بالای ابروانش پایین می‌چکید. با دیدن این صحنه جوانک صاحب موتور از میان دسته مردان جلو آمد و گفت: «حاجی جون خوف نکن! الان برش می دارم.» این را گفت و موتور را جابه‌جا کرد و لبخندی بین او و راننده زانتیا رد و بدل شد. مرد به هزار زحمت ماشینش را پارک کرد و زانیتا از کنارش مثل باد گذشت.
مرد کمی درون ماشین نشست و صورت خیس از عرقش را با دو برگ دستمال کاغذی از روی داشبورد ماشینش، پاک کرد. همانطور سر به زیر از ماشین پیاده شد و زنگ در خانه را زد. طولی نکشید که در باز شد و زن جوانی به استقبال آمد. صورت سفید زن میان تاریکی درون خانه می‌درخشید. شال زردی که سرش کرده بود، موهای سرازیر شده رو شانه‌هایش را نمی‌پوشاند و لب‌هایش را تا آنجا که امکان داشت سرخ کرده بود. تا چشمش به مرد افتاد، گل از گلش شکفت و لبخند زد. اما تا مرد پشتش را بهش کرد و به سمت ماشین برگشت، سریع لبخندش محو شد و ابروانش به هم گره خورد. بدون این‌که سخنی با هم بگویند، مرد درب صندوق عقب را باز کرد و پاکت‌های مواد غذایی را از آن بیرون آورد. تا دوباره سمت زن برگشت، زن به سرعت دوباره لبخند زد و یک «مرسی» کش‌دار به او تحویل داد. پاکت‌ها را یک به یک دست زن می‌داد. همه چیز خریده بود. از سیب زمینی و پیاز و انواع بنشن و میوه‌جات و سبزی خوردن گرفته تا کاسه پلاستیکی توالت فرنگی. اما هنوز نگران به نظر می رسید. ناگهان از میان بسته سبزی خوردن چند تا تربچه به زمین افتاد. با همان دست پرش خم شد تا برشان دارد، که پاکت زرد‌آلوها میان کوچه ولو شد. سراسیمه مشغول جمع کردنشان شد. زن که دیگر انگار طاقت نیاورد به داخل برگشت و در را نیمه باز گذاشت. مردان همسایه هنوز هم خیره نگاهش می کردند و پوزخند می‌زدند.با این‌که در خانه باز بود، باز هم به درون نمی رفت و داشت جلوی درگاه دست دست می کرد. همین موقع یکی از زن‌های همسایه از روبه‌رویش رد شد. قد و بالایش را برانداز کرد و با دیدنش رویش را کیپ گرفت. بعد رو کرد سمت مردان و طوری که مرد نشنود، گفت: «ایشششش! همیشه میگن انگور خوب دم دست شغال میاد. ننه شو صیغه کنن الهی!» بعد جوان موتوری پشت بندش نعره کشید: «بیش باد!» مرد دیگر طاقت نداشت. علاوه بر صورتش، تخت پشتش و کف دستانش نیز خیس عرق شده بودند. برای همین دائم دستش را به شلوارش می‌کشید و خشکش می کرد. تا اینکه در دوباره باز شد و این بار یک پیرزن جلوی در آمد. سلام و احوالپرسی گرمی کرد و پرسید: «چرا تشریف نمیارین تو؟ راضیه منتظرتونه. بفرمایید. منزل خودتونه.» جوانک هم دوباره بلند داد زد: «ای بابا حاجی جون اینقدر ناز نکن دیگه. بفرما تو. داخل سور و ساطی برپاس...»
جمله اش را تمام نکرده، آرنج یکی از مردان کنار دستی اش به شکمش فرود آمد.
جوانک شکمش را دو دستی گرفت و با پرخاش به مرد ضارب گفت: «آخه تو که می دونی درد من از کجاست!» مرد میانسال دیگر معطل نکرد و خودش را سمت چارچوب در هل داد و از کنار دست پیر زن گذشت. پیرزن کمی ایستاد. لب ورچید و به جوانک چشم غره رفت و در را بست. به محض بسته‌شدن در، مرد ضارب به جوانک پرید که: «بابا طرف استاد دانشگاست. زشته به خدا!» از حرفش همه ساکت شدند حتی جوانک موتوری. انگار به فکر فرو رفته باشند.
یک ربع گذشت. مردان همسایه پراکنده شدند. فقط جوانک، دمق روی موتورش تکیه داده بود و مرتب با پایش به کپه خاک روبرویش لگد می‌زد. دوباره در باز شد و پیرزن چادر به سر از خانه خارج شد و دست پسر بچه هفت یا هشت ساله‌ای را کشان‌کشان به دنبال خود می‌کشید. پسر بچه از آمدن امتناع می‌کرد و نق می‌زد. پیرزن قربان صدقه‌اش رفت که: «الهی قربونت برم. این جوری نمیشه که تو هر بار این کارها رو بکنی. عزیز من، مامانت که نمیتونه با ما بیاد. آخه مگه ندیدی مهمون داشت.» بچه دیگر گریه‌اش گرفت و مدام مامان مامان می‌کرد. عاقبت زور پیرزن بهش چربید و از در خارجش کرد و راهش انداخت.
اواسط کوچه دیگر گریه پسر بچه بند آمده بود. پیر‌زن و بچه سر پیچ انتهای کوچه ناپدید شدند و دیگر هوا داشت تاریک می‌شد.

ماشین بنز سفید مدل دهه هفتاد میلادی، بدون این‌که پارک کند، درست وسط کوچه ایستاد. جلوی خانه روبه‌روی‌اش توقف کرد، جا برای پارک بود اما موتور مشکی رنگ همسایه روبرویی مزاحم پارک‌کردن می‌شد. مرد میانسال کوچک اندامی از بنز پیاده شد. همزمان با پیاده‌شدن او، چند پنجره خانه‌های دور و بر بسته شدند و دستی گیس‌های دختر نوجوانی که تا سینه از پنجره به بیرون دولا شده بود به عقب کشید و بعد بازويش را نیشگون گرفت و پنجره آنجا را هم بست. مرد میان‌سال تا چشمانش به مردهای همسایه که روبه‌روی خانه در حال تخریبی ایستاده بودند، افتاد، نگاهش را دزدید. کمی قدم برداشت و جلوی ماشین رفت و به موتور مشکی رنگ خیره شد. به نشانه این‌که موتور مزاحم پارک‌کردنش است. مردان همسایه حتی صاحب موتور که میان آنان ایستاده بود، فقط به او خیره شده بودند و هیچ کاری نمی‌کردند. مرد این پا و آن پا می‌کرد ولی انگار خجالت می‌کشید از آن‌ها بخواهد اندکی موتور را جابه‌جا کنند. نیم‌نگاهی با گردن کج و ابروهای زاویه‌دار به حالت التماس به آنها می‌انداخت ولی باز رویش را برمی‌گرداند. دانه‌های درشت عرق روی پیشانی اش از دور هم پیدا بود و حسابی معذب به نظر می‌رسید. دیگر نگاهش را به زیر انداخت و از روی آسفالت کوچه برش نداشت. تا این‌که یک زانتیای نقره‌ای با صدای بلند گوبس گوبس ضبط‌اش از طرف مخالف ماشین او سر رسید و روبه‌رویش ایستاد. پسرک کرواتی سرش را از شیشه زانتیا بیرون آورد و فریاد کشید: «پدر جان کوچه‌مون یه طرفه ست. ممنوع اومدی!» مرد دیگر بد‌جوری دستپاچه شد و سریع به سمت در ماشین برگشت. آنقدر هول شده بود که با این‌که در ماشین را قفل نکرده بود و شیشه هم تا نیمه پایین بود، سوییچ را درون قفل در گذاشت تا مثلا در را باز کند. ناگهان فهمید و از کارش دست کشید. پشت فرمان نشست و دنبال کلید درست می‌گشت تا ماشین را روشن کند. قطرات عرق از خط ریش و بالای ابروانش پایین می‌چکید. با دیدن این صحنه جوانک صاحب موتور از میان دسته مردان جلو آمد و گفت: «حاجی جون خوف نکن! الان برش می دارم.» این را گفت و موتور را جابه‌جا کرد و لبخندی بین او و راننده زانتیا رد و بدل شد. مرد به هزار زحمت ماشینش را پارک کرد و زانیتا از کنارش مثل باد گذشت.
مرد کمی درون ماشین نشست و صورت خیس از عرقش را با دو برگ دستمال کاغذی از روی داشبورد ماشینش، پاک کرد. همانطور سر به زیر از ماشین پیاده شد و زنگ در خانه را زد. طولی نکشید که در باز شد و زن جوانی به استقبال آمد. صورت سفید زن میان تاریکی درون خانه می‌درخشید. شال زردی که سرش کرده بود، موهای سرازیر شده رو شانه‌هایش را نمی‌پوشاند و لب‌هایش را تا آنجا که امکان داشت سرخ کرده بود. تا چشمش به مرد افتاد، گل از گلش شکفت و لبخند زد. اما تا مرد پشتش را بهش کرد و به سمت ماشین برگشت، سریع لبخندش محو شد و ابروانش به هم گره خورد. بدون این‌که سخنی با هم بگویند، مرد درب صندوق عقب را باز کرد و پاکت‌های مواد غذایی را از آن بیرون آورد. تا دوباره سمت زن برگشت، زن به سرعت دوباره لبخند زد و یک «مرسی» کش‌دار به او تحویل داد. پاکت‌ها را یک به یک دست زن می‌داد. همه چیز خریده بود. از سیب زمینی و پیاز و انواع بنشن و میوه‌جات و سبزی خوردن گرفته تا کاسه پلاستیکی توالت فرنگی. اما هنوز نگران به نظر می رسید. ناگهان از میان بسته سبزی خوردن چند تا تربچه به زمین افتاد. با همان دست پرش خم شد تا برشان دارد، که پاکت زرد‌آلوها میان کوچه ولو شد. سراسیمه مشغول جمع کردنشان شد. زن که دیگر انگار طاقت نیاورد به داخل برگشت و در را نیمه باز گذاشت. مردان همسایه هنوز هم خیره نگاهش می کردند و پوزخند می‌زدند.با این‌که در خانه باز بود، باز هم به درون نمی رفت و داشت جلوی درگاه دست دست می کرد. همین موقع یکی از زن‌های همسایه از روبه‌رویش رد شد. قد و بالایش را برانداز کرد و با دیدنش رویش را کیپ گرفت. بعد رو کرد سمت مردان و طوری که مرد نشنود، گفت: «ایشششش! همیشه میگن انگور خوب دم دست شغال میاد. ننه شو صیغه کنن الهی!» بعد جوان موتوری پشت بندش نعره کشید: «بیش باد!» مرد دیگر طاقت نداشت. علاوه بر صورتش، تخت پشتش و کف دستانش نیز خیس عرق شده بودند. برای همین دائم دستش را به شلوارش می‌کشید و خشکش می کرد. تا اینکه در دوباره باز شد و این بار یک پیرزن جلوی در آمد. سلام و احوالپرسی گرمی کرد و پرسید: «چرا تشریف نمیارین تو؟ راضیه منتظرتونه. بفرمایید. منزل خودتونه.» جوانک هم دوباره بلند داد زد: «ای بابا حاجی جون اینقدر ناز نکن دیگه. بفرما تو. داخل سور و ساطی برپاس...»
جمله اش را تمام نکرده، آرنج یکی از مردان کنار دستی اش به شکمش فرود آمد.
جوانک شکمش را دو دستی گرفت و با پرخاش به مرد ضارب گفت: «آخه تو که می دونی درد من از کجاست!» مرد میانسال دیگر معطل نکرد و خودش را سمت چارچوب در هل داد و از کنار دست پیر زن گذشت. پیرزن کمی ایستاد. لب ورچید و به جوانک چشم غره رفت و در را بست. به محض بسته‌شدن در، مرد ضارب به جوانک پرید که: «بابا طرف استاد دانشگاست. زشته به خدا!» از حرفش همه ساکت شدند حتی جوانک موتوری. انگار به فکر فرو رفته باشند.
یک ربع گذشت. مردان همسایه پراکنده شدند. فقط جوانک، دمق روی موتورش تکیه داده بود و مرتب با پایش به کپه خاک روبرویش لگد می‌زد. دوباره در باز شد و پیرزن چادر به سر از خانه خارج شد و دست پسر بچه هفت یا هشت ساله‌ای را کشان‌کشان به دنبال خود می‌کشید. پسر بچه از آمدن امتناع می‌کرد و نق می‌زد. پیرزن قربان صدقه‌اش رفت که: «الهی قربونت برم. این جوری نمیشه که تو هر بار این کارها رو بکنی. عزیز من، مامانت که نمیتونه با ما بیاد. آخه مگه ندیدی مهمون داشت.» بچه دیگر گریه‌اش گرفت و مدام مامان مامان می‌کرد. عاقبت زور پیرزن بهش چربید و از در خارجش کرد و راهش انداخت.
اواسط کوچه دیگر گریه پسر بچه بند آمده بود. پیر‌زن و بچه سر پیچ انتهای کوچه ناپدید شدند و دیگر هوا داشت تاریک می‌شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.