|

سفرنامه:

از زاهدان تا وين و پاريس

پیشگفتار: یکی از خاطرات زیبا و آموزنده ای که از مجله های دهه چهل خورشیدی به یاد دارم ، خواندن سفرنامه برادران امیدوار در مجله روشنفکر است. این تجربه موجب شد تا خاطرات سفر به وین و پاریس را در چند بخش پیشکش خوانندگان گرانقدر روزنامه شرق کنم. حسین الله دینی
از زاهدان تا وین - سفرنامه
شنبه 23 مرداد 95 برابر با 13 آگوست 2016 میلادی برای سفر به اتریش ، از زاهدان عازم تهران شدیم. ساعت پرواز 8 شب بود و پس از 45 دقیقه تاخیر، هواپیمای ایرباس آسمان از روی باند فرودگاه زاهدان برخاست. خلبان چند دقیقه به ساعت ده اعلام کرد که 5 دقیقه دیگر در فرودگاه مهرآباد برزمین خواهیم نشست. چون پانزده دقیقه گذشت و هواپیما چندین بار در ارتفاع پایین بر فراز آسمان تهران چرخید ، صدای اعتراض مسافرین بلند شد. در این زمان کمک خلبان اعلام کرد که به دلیل بسته بودن باند فرودگاه به اصفهان خواهیم رفت. پس از گذشت نزدیک به 45 دقیقه در فرودگاه اصفهان بر زمین نشتیم. در زمان رفتن به اصفهان مسافرین از طریق تلفن همراه وگروه های مجازی باخبر شدند که هنگام فرود هواپیمای در تهران،به دلیل شکستن چرخ یک هواپیمای در حال پرواز ،باند فرودگاه مهرآباد بسته شده و ممکن است چند ساعت باز نشود. همچنان تا ساعت 45/1 دقیقه درهواپیما ماندیم تا اجازه بازگشت داده شد .گویا مانند آپولو13 نحسی 13 آگوست گریبان پرواز ما را نیز گرفته بود . سرانجام پس از یک دور شمسی و قمری درساعت 15/3 دقیقه بامداد به سلامت در فرودگاه مهر آباد بر زمین نشستیم.
بیست و پنجم مرداد 95 برابر با 15آگوست
سفارت اتریش ساعت 9 صبح به ما وقت ارایه مدارک و مصاحبه داده بود. سفارت در شمال تهران ، دربند سابق (احمدی زمانی) بن بست «میرولی» و جایی پرت واقع است. اگرچه بعد از دیدن وین دریافتم که مکان سفارت ازجنبه ارتفاع آن تا سطح دریا و تا حدودی سر سبزی شباهت هایی به وین دارد. یک ساعت پیش از وقت دیدار، با پرس و جوی زیاد آنجا را پیدا کردیم و با جمعیتی رو به رو شدیم که مدام افزایش می یافت و نزدیک به یکصد نفر رسید. یکی از مراجعین روی کاغذی برای گرفتن نوبت اسامی را می نوشت. ما نفر بیست و نهم شدیم. گویا به دلیل تعطیلی روز پیش تعداد مراجعین دو برابر شده بود و با یک ساعت تاخیر، آقایی در کوچک سفارت را بازکرد و کاغذ نوبت را گرفت و گفت که صدایتان می زنم. چند نفری خواستند که با وی سخن بگویند، ولی او بدون توجه در را بست. برخی با کوبیدن در تلاش کردند که قدم به داخل سفارت بگذارند. همان آقا با اشاره به درگاه سفارت تهدید کرد که اگر پایتان را بدون اجازه اینطرف بگذارید و یا شلوغ کنید، می روید و فردا می آیید! اینجا من تصمیم می گیریم که چه کسی را بپذیرم وچه کسی را راه ندهم. البته حق داشت چون آن سوی درگاه ملک اتریش بود و قانون خودش را داشت. ناگفته نماند که چند نفری در یک پژو رو به روی سفارت نشسته بودند که قانون خودشان را داشتند و گویا برخی از نوبت های اینترنتی برای گرفتن ویزا با نوبت آنها صورت گرفته و مامور سفارت هم با آن ها هماهنگ بود و با کسانی که می خواستند کارشان را زودتر راه بیندازند برخورد تندی داشت. گویا ایشان داشت برای گذر از پل صراط و رفتن به بهشت، به مردمی گناهکار با منت مجوز عبور می داد! بیشتر مراجعین از این رفتار وی شکایت داشتند وکسانی که کارمند پیشین را نیز دیده بودند، می گفتند که او با ادب تر بوده است.همان آقای خوش اخلاق ساعت 5/11 من و همسرم را صداد زد و داخل رفتیم . دو پله پایین تر خانمی که از پشت شیشه در اتاقی دیده می شد، کشویی را باز کرد ومدارکمان را داخل آن گذاشتیم و چند دقیقه بعد اجازه دادند به بخش تحویل مدارک و مصاحبه برویم. همه ی چیک و پیک زندگی امان از اصل و ترجمه اسناد مالکیت و حکم بازنشستگی و فیش حقوقی و اینکه در این روزگار چگونه می خوریم و می خوابیم و چه جوری نفس می کشیم را داخل دو پوشه گذاشته و با خود آورده بودیم . اگر اینها گم می شد دیگر واویلا بود. گمان می کردم مصاحبه کننده ما را به اتاقی می برد و رو به رویش می نشینیم و گفت و گوی می کنیم. چه خیال باطلی! آنجا هم سه خانم ایرانی و قدری عصبانی از پشت شیشه برای دریافت مدارک کشویی را باز می کردند و شخص متقاضی صدای گوینده را از بلند گوی بالای سرش می شنید . پرسش و پاسخ نیز از طریق بلندگوی انجام می گرفت.. در فرم نوشته بودیم که قصد دیدار فرزندمان را داریم که چهار سال است در وین مشغول تحصیل کارشناسی ارشد می باشد. خانم مصاحبه کننده به دلیل دیر پاسخ دادن بنده ودستپاچگی هنگام گشتن دنبال برخی مدارک در بلند گویی که دیگران بهتر از خودم می شنیدند گفت ؛ بیشتر از همه وقتم را گرفتی.گفتم بازنشسته را به انگلیسی بنویس نه به زبان فارسی و حروف لاتین ، آنهم وارونه!
راستش نمی دانستم «بازنشسته» به انگلیسی چه می شود! همینکه بیرون آمدیم خانم باخوشحالی گفت؛ بالاخره یکی هم پیدا شد حال ترا بگیرد!خوشبختانه پس ازپایان مصاحبه و تایید مدارک چند دقیقه ای طول کشید تا اعلام کردند رفوزه نشده ایم و برگه ای دادند که روزدوشنبه هشتم شهریور( 29 آگوست ) ساعت دو بعد ازظهر برای گرفتن ویزا و پاسپورت ها مراجعه کنیم. مشکل این بود که در همان روز دریافت ویزا ، ساعت 5/5 شب از فرودگاه امام پرواز داشتیم و گرفتن ارز تخصیصی برایمان قدری مشکل می شد.. چون دو هفته باید منتظر دریافت ویزا می ماندیم و رفت و برگشت نیز هزینه داشت ، ناچار در تهران ماندیم. در روز موعود، ویزای پنجاه روزه ای دریافت کردیم وساعت 6 بعد از ظهر نهم شهریور با هواپیمای «اتریش ایر» از فرودگاه امام پرواز و پس ازنزدیک به چهار ساعت، یک ربع به ساعت بیست به وقت وین (یک ربع به ساعت 23 ایران) نزدیک به غروب آفتاب با پروازی بسیارآرام به وین رسیدیم و مسافرین پس از فرود هواپیما خلبان را تشویق کردند. چون زمین و هواپیما در جهت عکس یکدیگر حرکت کرده بودند،دو ساعت به طول عمرمان اضافه شده بود که بایستی در برگشت پس می دایم. در مسیر آمدن به وین نزدیک به سه ساعت بر فراز ابرها پرواز کردیم،چیزی که در ایران دیدن آن نادر است. ارتفاع پرواز سی هزارپا بود و هنگام کم کردن ارتفاع و نشستن در فروگاه وین دچار گوش درد شدیدی شدم که پیش از این تجربه نکرده بودم. شکلاتی هم به ما نداده بودند که با مکیدن آن هوای دو طرف پرده گوش را تنظیم کنیم. فریاد بچه های کوچک از درد گوش بلند شده بود.وارد سالن که شدیم با سایرین برای مهر کردن پاسپورت در چند صف ورودی ایستادیم. مامور تنومندی که پاسپورت را از من گرفت آن را برگرداند و به انگلیسی گفت که صفحه ویزا را بیاور. در یک دستم وسایلم بود و با دست دیگر نتوانستم زود صفحه را پیدا کنم.قدری عصبانی شد و پاسپورت را از دستم گرفت و صفحه ویزا را آورد ومهر کرد.در واقع برای یک مامور باتجربه آوردن صفحه سه پاسپورت کار آسانی بود، ولی جالب است که از انجام همین کار کوچک امتناع می کرد. در واقع مامور می خواست با کم ترین صرف وقت کار تازه واردین را زودتر انجام دهد .از همین بدو ورود بود که با دیسیپلین و نظم کاری فرهنگ آلمانی که برمردم اتریش حاکم است آشنا شدم و بارها شاهد آن بودم. پسرمان سیامک هم در چهار سالی که ساکن وین بوده چنان با این فرهنگ خوی گرفته که مدام به من و مادرش گوشزد می کند که چه بکنیم و چه نکنیم. باور کنید بعد از پنجاه سال احساس می کردم که برای آموزش دوره سربازی به پادگان سرآسیاب کرمان رفته ام! وسایلمان را که از روی ریل طبقه زیرین برداشتم به سالن خروجی رفتیم. پسرمان سیامک با راننده ماشینی که برای بردنمان به شهر کرایه کرده بود به استقبالمان آمد. بیست دقیقه بعد به خانه رسیدیم. عکس هایی از نقشه وین، آپارتمان های آلت ارلاAlterlaa) ) که سکونت داشتیم و پیاده روی سرسبز جلوی آن با میدان تره بار خیابان مجاور را در زیر آوردم.
پنجشنبه یازدهم شهریور95،یکم سپتامبر
دو روز است که در وین و ردیف اول(A) مجتمع آپارتمان های «آلت ارلا»(Alterlaa) طبقه 23 در آپارتمانی سکونت داریم.. این مجتمع با سه ردیف ساختمان در بخش جنوب باختری وین واقع است و هرردیف آن 26 طبقه و چهار برج بلند برای آسانسور دارد و نزدیک به ده هزار نفر را در خود جای داده است. در بین هر دو ردیف ساختمان، فضای سرسبز و بزرگی است که درآن یک ساختمان ورزشی سرپوشیده برای بزرگسالان ، پنج زمین چمن با وسایل بازی برای بچه با یک مجتمع آموزش دبستانی قرار دارد. هرروز صبح جز روزهای شنبه و یکشنبه که تعطیل رسمی است صدای بازی بچه ها در محوطه می پیچد. جالب است که بازی یک خط دو خط و گرگم به هوا در اینجا هم بین بچه ها رایج است و دایره ها و خط کشی های این دو بازی و شطرنج روی چمن ها و گوشه پیاده روهای بین دو ردیف ساختمان ها مشاهده می شود..
وین پایتخت اتریش در قرن پنجم پیش از میلاد بنا شده و اکنون شهری بسیار زیبا ،سرسبز و آرام است. کوه های نیمه بلند وتپه های شمال و باختر شهر یادآور سرسبزی شمال ایران است. رودخانه دانوب قدیم و دانوب نو که از شمال شهر می گذرد با آبراه ها و دریاچه های کوچک و بزرگ و آثار تاریخی دوره باروک که از نیمه قرن هجده به جای مانده زیبایی ویژه ای به وین داده است.وین تجربه جنگ جهانی اول و دوم را در کارنامه خود دارد. در جنگ جهانی اول با فروپاشی امپراتوری اتریش وین با دو میلیون جمعیت آن روز خود دچار فقر و قحطی شد وگفته می شود بیش از 1500 نفر از مردم پیش از بروز جنگ به دلیل سرخوردگی خود کشی کرده اند. روزشنبه از بخش مرکزی وتاریخی شهر، میدان هوف بورگ ،میشل پلاتس و میدان «هلدن پلاتس» دیدن کردیم. بخشی از بناهای پنجهزارساله وین را در میدان نگاهداشته اند.عکس های زیر از میدان هوف بورگ و میشل پلاتس و بناهای تاریخی میدان هوف بورگ وبالکن میدان هلدن پلا تس است که هیتلرهنگام پیوند کردن اتریش به آلمان از این بالکن برای مردم سخنرانی نمود.هیتلر در یکی از روستاهای مرزی اتریش در سال1889 متولد شده و اتریشی است. درابتدای خیابانی که به میدان هلدن پلاتس می رسد،کلیسای جامع سنت استفان(اشتفان) قدیمی ترین کلیسای وین قرار دارد.این کلیسای در سال1147 میلادی ساخته شده و107 متر درازا، 34 متر پهنا وگلدسته زیباییی به بلندی 136 متر دارد. از سنت اشتفان به عنوان نخستین شهید مسیحیت نام برده می شود که در 34 میلادی به دلیل سخنرانی برعلیه یهودای خائن از طرف سردمداران دین یهود در دادگاه محکوم به سنگسار شد. هنگام دیدار گردشگران،کلیسا دایر بود و چند نفر در سمت راست ابتدای سالن برای اعتراف نشسته بودند و در دو سوی ورودی سالن نیمکت ها و مکانی برای عبادت و روشن کردن شمع وجود داشت. ورود به بخش اصلی کلیسا برای گردشگران ممنوع بود.
کلیسا و پلکانی که راهب از آن بالا می رفته با مجسمه ها و نقاشی هایش به خوبی نگاهداری شده و قدمت 900 ساله آن را نشان می دهد.
به تازگی در میدان هلدن پلاتس آثاری تاریخی پیدا کرده اند و کارشناسان در حال کاوش در آنجا بودند.سنگ و مصالح و ملات ساروج به کار رفته دربرخی از ساختمان‌هاي تاریخی چند هزارساله وین شباهت زیادی به بناهای تاریخی ایران از جمله بناهای کوه خواجه سیستان وبناهای تاریخی بلوچستان خودمان دارد.عکس‌ها از بخش تاریخی و میدان هلدن پلاتس،کاخ شونبرون،پارک کاخ وبناهای قدیمی می باشد.پس از شکست آلمان درسال 1948 میلادی بود که متفقین وین را به چهار بخش بین شوروی،آمریکا، انگلیس و فرانسه تقسیم کردند و پس از آنکه اتریش پذیرفت در جنگ بی طرف بماند در سال 1955 شوروی آخرین کشوری بود که اتریش را ترک کرد. بخش تاریخی و مرکزی وین از طرف سازمان یونسکو به ثبت رسیده و قصر شونبرون که در دوره باروک ونیمه قرن هیجده بنا شده و کتابخانه و موزه وسالن ایرانی آن مشهور است،در همین مجموعه است. ما فرصت دیدار از موزه آلبرتینا و سالن ایرانی را نیافتیم ونزدیک کافه لانتمان وکافه سنترال که زمانی پاتوق فروید و تروتسکی و هیتلر بود با صرف قهوه ای به دیدار امروز خود پایان دادیم و با مترو به خانه برگشتیم. سیستم متروی وین واقعا عالی و راحت است و هر فرد مقیم وین می تواند با پرداخت سی یورو به مدت یکماه از مترو استفاده کند.برای گردشگران این مبالغ نزدیک به 50 یوو در ماه است. برایم جالب است که به جز همان روزنخست سوار شدن به مترو که هنگام خروج از زیر زمین کارت ما را کنترل کردند، دیگر با وجود استفاده هر روزه از مترو کسی سراغ ما نیامد. استفاده مترو برای دانشجویان،افرادمسن و معلول ،بیکاران و افراد کم آمد و دولتی ها ارزانتر است. در کنار ریل مترو راه عبور بچه ها، افراد پیر و معلول و افراد عادی از دیگران مشخص شده است.

ادامه دارد...

پیشگفتار: یکی از خاطرات زیبا و آموزنده ای که از مجله های دهه چهل خورشیدی به یاد دارم ، خواندن سفرنامه برادران امیدوار در مجله روشنفکر است. این تجربه موجب شد تا خاطرات سفر به وین و پاریس را در چند بخش پیشکش خوانندگان گرانقدر روزنامه شرق کنم. حسین الله دینی
از زاهدان تا وین - سفرنامه
شنبه 23 مرداد 95 برابر با 13 آگوست 2016 میلادی برای سفر به اتریش ، از زاهدان عازم تهران شدیم. ساعت پرواز 8 شب بود و پس از 45 دقیقه تاخیر، هواپیمای ایرباس آسمان از روی باند فرودگاه زاهدان برخاست. خلبان چند دقیقه به ساعت ده اعلام کرد که 5 دقیقه دیگر در فرودگاه مهرآباد برزمین خواهیم نشست. چون پانزده دقیقه گذشت و هواپیما چندین بار در ارتفاع پایین بر فراز آسمان تهران چرخید ، صدای اعتراض مسافرین بلند شد. در این زمان کمک خلبان اعلام کرد که به دلیل بسته بودن باند فرودگاه به اصفهان خواهیم رفت. پس از گذشت نزدیک به 45 دقیقه در فرودگاه اصفهان بر زمین نشتیم. در زمان رفتن به اصفهان مسافرین از طریق تلفن همراه وگروه های مجازی باخبر شدند که هنگام فرود هواپیمای در تهران،به دلیل شکستن چرخ یک هواپیمای در حال پرواز ،باند فرودگاه مهرآباد بسته شده و ممکن است چند ساعت باز نشود. همچنان تا ساعت 45/1 دقیقه درهواپیما ماندیم تا اجازه بازگشت داده شد .گویا مانند آپولو13 نحسی 13 آگوست گریبان پرواز ما را نیز گرفته بود . سرانجام پس از یک دور شمسی و قمری درساعت 15/3 دقیقه بامداد به سلامت در فرودگاه مهر آباد بر زمین نشستیم.
بیست و پنجم مرداد 95 برابر با 15آگوست
سفارت اتریش ساعت 9 صبح به ما وقت ارایه مدارک و مصاحبه داده بود. سفارت در شمال تهران ، دربند سابق (احمدی زمانی) بن بست «میرولی» و جایی پرت واقع است. اگرچه بعد از دیدن وین دریافتم که مکان سفارت ازجنبه ارتفاع آن تا سطح دریا و تا حدودی سر سبزی شباهت هایی به وین دارد. یک ساعت پیش از وقت دیدار، با پرس و جوی زیاد آنجا را پیدا کردیم و با جمعیتی رو به رو شدیم که مدام افزایش می یافت و نزدیک به یکصد نفر رسید. یکی از مراجعین روی کاغذی برای گرفتن نوبت اسامی را می نوشت. ما نفر بیست و نهم شدیم. گویا به دلیل تعطیلی روز پیش تعداد مراجعین دو برابر شده بود و با یک ساعت تاخیر، آقایی در کوچک سفارت را بازکرد و کاغذ نوبت را گرفت و گفت که صدایتان می زنم. چند نفری خواستند که با وی سخن بگویند، ولی او بدون توجه در را بست. برخی با کوبیدن در تلاش کردند که قدم به داخل سفارت بگذارند. همان آقا با اشاره به درگاه سفارت تهدید کرد که اگر پایتان را بدون اجازه اینطرف بگذارید و یا شلوغ کنید، می روید و فردا می آیید! اینجا من تصمیم می گیریم که چه کسی را بپذیرم وچه کسی را راه ندهم. البته حق داشت چون آن سوی درگاه ملک اتریش بود و قانون خودش را داشت. ناگفته نماند که چند نفری در یک پژو رو به روی سفارت نشسته بودند که قانون خودشان را داشتند و گویا برخی از نوبت های اینترنتی برای گرفتن ویزا با نوبت آنها صورت گرفته و مامور سفارت هم با آن ها هماهنگ بود و با کسانی که می خواستند کارشان را زودتر راه بیندازند برخورد تندی داشت. گویا ایشان داشت برای گذر از پل صراط و رفتن به بهشت، به مردمی گناهکار با منت مجوز عبور می داد! بیشتر مراجعین از این رفتار وی شکایت داشتند وکسانی که کارمند پیشین را نیز دیده بودند، می گفتند که او با ادب تر بوده است.همان آقای خوش اخلاق ساعت 5/11 من و همسرم را صداد زد و داخل رفتیم . دو پله پایین تر خانمی که از پشت شیشه در اتاقی دیده می شد، کشویی را باز کرد ومدارکمان را داخل آن گذاشتیم و چند دقیقه بعد اجازه دادند به بخش تحویل مدارک و مصاحبه برویم. همه ی چیک و پیک زندگی امان از اصل و ترجمه اسناد مالکیت و حکم بازنشستگی و فیش حقوقی و اینکه در این روزگار چگونه می خوریم و می خوابیم و چه جوری نفس می کشیم را داخل دو پوشه گذاشته و با خود آورده بودیم . اگر اینها گم می شد دیگر واویلا بود. گمان می کردم مصاحبه کننده ما را به اتاقی می برد و رو به رویش می نشینیم و گفت و گوی می کنیم. چه خیال باطلی! آنجا هم سه خانم ایرانی و قدری عصبانی از پشت شیشه برای دریافت مدارک کشویی را باز می کردند و شخص متقاضی صدای گوینده را از بلند گوی بالای سرش می شنید . پرسش و پاسخ نیز از طریق بلندگوی انجام می گرفت.. در فرم نوشته بودیم که قصد دیدار فرزندمان را داریم که چهار سال است در وین مشغول تحصیل کارشناسی ارشد می باشد. خانم مصاحبه کننده به دلیل دیر پاسخ دادن بنده ودستپاچگی هنگام گشتن دنبال برخی مدارک در بلند گویی که دیگران بهتر از خودم می شنیدند گفت ؛ بیشتر از همه وقتم را گرفتی.گفتم بازنشسته را به انگلیسی بنویس نه به زبان فارسی و حروف لاتین ، آنهم وارونه!
راستش نمی دانستم «بازنشسته» به انگلیسی چه می شود! همینکه بیرون آمدیم خانم باخوشحالی گفت؛ بالاخره یکی هم پیدا شد حال ترا بگیرد!خوشبختانه پس ازپایان مصاحبه و تایید مدارک چند دقیقه ای طول کشید تا اعلام کردند رفوزه نشده ایم و برگه ای دادند که روزدوشنبه هشتم شهریور( 29 آگوست ) ساعت دو بعد ازظهر برای گرفتن ویزا و پاسپورت ها مراجعه کنیم. مشکل این بود که در همان روز دریافت ویزا ، ساعت 5/5 شب از فرودگاه امام پرواز داشتیم و گرفتن ارز تخصیصی برایمان قدری مشکل می شد.. چون دو هفته باید منتظر دریافت ویزا می ماندیم و رفت و برگشت نیز هزینه داشت ، ناچار در تهران ماندیم. در روز موعود، ویزای پنجاه روزه ای دریافت کردیم وساعت 6 بعد از ظهر نهم شهریور با هواپیمای «اتریش ایر» از فرودگاه امام پرواز و پس ازنزدیک به چهار ساعت، یک ربع به ساعت بیست به وقت وین (یک ربع به ساعت 23 ایران) نزدیک به غروب آفتاب با پروازی بسیارآرام به وین رسیدیم و مسافرین پس از فرود هواپیما خلبان را تشویق کردند. چون زمین و هواپیما در جهت عکس یکدیگر حرکت کرده بودند،دو ساعت به طول عمرمان اضافه شده بود که بایستی در برگشت پس می دایم. در مسیر آمدن به وین نزدیک به سه ساعت بر فراز ابرها پرواز کردیم،چیزی که در ایران دیدن آن نادر است. ارتفاع پرواز سی هزارپا بود و هنگام کم کردن ارتفاع و نشستن در فروگاه وین دچار گوش درد شدیدی شدم که پیش از این تجربه نکرده بودم. شکلاتی هم به ما نداده بودند که با مکیدن آن هوای دو طرف پرده گوش را تنظیم کنیم. فریاد بچه های کوچک از درد گوش بلند شده بود.وارد سالن که شدیم با سایرین برای مهر کردن پاسپورت در چند صف ورودی ایستادیم. مامور تنومندی که پاسپورت را از من گرفت آن را برگرداند و به انگلیسی گفت که صفحه ویزا را بیاور. در یک دستم وسایلم بود و با دست دیگر نتوانستم زود صفحه را پیدا کنم.قدری عصبانی شد و پاسپورت را از دستم گرفت و صفحه ویزا را آورد ومهر کرد.در واقع برای یک مامور باتجربه آوردن صفحه سه پاسپورت کار آسانی بود، ولی جالب است که از انجام همین کار کوچک امتناع می کرد. در واقع مامور می خواست با کم ترین صرف وقت کار تازه واردین را زودتر انجام دهد .از همین بدو ورود بود که با دیسیپلین و نظم کاری فرهنگ آلمانی که برمردم اتریش حاکم است آشنا شدم و بارها شاهد آن بودم. پسرمان سیامک هم در چهار سالی که ساکن وین بوده چنان با این فرهنگ خوی گرفته که مدام به من و مادرش گوشزد می کند که چه بکنیم و چه نکنیم. باور کنید بعد از پنجاه سال احساس می کردم که برای آموزش دوره سربازی به پادگان سرآسیاب کرمان رفته ام! وسایلمان را که از روی ریل طبقه زیرین برداشتم به سالن خروجی رفتیم. پسرمان سیامک با راننده ماشینی که برای بردنمان به شهر کرایه کرده بود به استقبالمان آمد. بیست دقیقه بعد به خانه رسیدیم. عکس هایی از نقشه وین، آپارتمان های آلت ارلاAlterlaa) ) که سکونت داشتیم و پیاده روی سرسبز جلوی آن با میدان تره بار خیابان مجاور را در زیر آوردم.
پنجشنبه یازدهم شهریور95،یکم سپتامبر
دو روز است که در وین و ردیف اول(A) مجتمع آپارتمان های «آلت ارلا»(Alterlaa) طبقه 23 در آپارتمانی سکونت داریم.. این مجتمع با سه ردیف ساختمان در بخش جنوب باختری وین واقع است و هرردیف آن 26 طبقه و چهار برج بلند برای آسانسور دارد و نزدیک به ده هزار نفر را در خود جای داده است. در بین هر دو ردیف ساختمان، فضای سرسبز و بزرگی است که درآن یک ساختمان ورزشی سرپوشیده برای بزرگسالان ، پنج زمین چمن با وسایل بازی برای بچه با یک مجتمع آموزش دبستانی قرار دارد. هرروز صبح جز روزهای شنبه و یکشنبه که تعطیل رسمی است صدای بازی بچه ها در محوطه می پیچد. جالب است که بازی یک خط دو خط و گرگم به هوا در اینجا هم بین بچه ها رایج است و دایره ها و خط کشی های این دو بازی و شطرنج روی چمن ها و گوشه پیاده روهای بین دو ردیف ساختمان ها مشاهده می شود..
وین پایتخت اتریش در قرن پنجم پیش از میلاد بنا شده و اکنون شهری بسیار زیبا ،سرسبز و آرام است. کوه های نیمه بلند وتپه های شمال و باختر شهر یادآور سرسبزی شمال ایران است. رودخانه دانوب قدیم و دانوب نو که از شمال شهر می گذرد با آبراه ها و دریاچه های کوچک و بزرگ و آثار تاریخی دوره باروک که از نیمه قرن هجده به جای مانده زیبایی ویژه ای به وین داده است.وین تجربه جنگ جهانی اول و دوم را در کارنامه خود دارد. در جنگ جهانی اول با فروپاشی امپراتوری اتریش وین با دو میلیون جمعیت آن روز خود دچار فقر و قحطی شد وگفته می شود بیش از 1500 نفر از مردم پیش از بروز جنگ به دلیل سرخوردگی خود کشی کرده اند. روزشنبه از بخش مرکزی وتاریخی شهر، میدان هوف بورگ ،میشل پلاتس و میدان «هلدن پلاتس» دیدن کردیم. بخشی از بناهای پنجهزارساله وین را در میدان نگاهداشته اند.عکس های زیر از میدان هوف بورگ و میشل پلاتس و بناهای تاریخی میدان هوف بورگ وبالکن میدان هلدن پلا تس است که هیتلرهنگام پیوند کردن اتریش به آلمان از این بالکن برای مردم سخنرانی نمود.هیتلر در یکی از روستاهای مرزی اتریش در سال1889 متولد شده و اتریشی است. درابتدای خیابانی که به میدان هلدن پلاتس می رسد،کلیسای جامع سنت استفان(اشتفان) قدیمی ترین کلیسای وین قرار دارد.این کلیسای در سال1147 میلادی ساخته شده و107 متر درازا، 34 متر پهنا وگلدسته زیباییی به بلندی 136 متر دارد. از سنت اشتفان به عنوان نخستین شهید مسیحیت نام برده می شود که در 34 میلادی به دلیل سخنرانی برعلیه یهودای خائن از طرف سردمداران دین یهود در دادگاه محکوم به سنگسار شد. هنگام دیدار گردشگران،کلیسا دایر بود و چند نفر در سمت راست ابتدای سالن برای اعتراف نشسته بودند و در دو سوی ورودی سالن نیمکت ها و مکانی برای عبادت و روشن کردن شمع وجود داشت. ورود به بخش اصلی کلیسا برای گردشگران ممنوع بود.
کلیسا و پلکانی که راهب از آن بالا می رفته با مجسمه ها و نقاشی هایش به خوبی نگاهداری شده و قدمت 900 ساله آن را نشان می دهد.
به تازگی در میدان هلدن پلاتس آثاری تاریخی پیدا کرده اند و کارشناسان در حال کاوش در آنجا بودند.سنگ و مصالح و ملات ساروج به کار رفته دربرخی از ساختمان‌هاي تاریخی چند هزارساله وین شباهت زیادی به بناهای تاریخی ایران از جمله بناهای کوه خواجه سیستان وبناهای تاریخی بلوچستان خودمان دارد.عکس‌ها از بخش تاریخی و میدان هلدن پلاتس،کاخ شونبرون،پارک کاخ وبناهای قدیمی می باشد.پس از شکست آلمان درسال 1948 میلادی بود که متفقین وین را به چهار بخش بین شوروی،آمریکا، انگلیس و فرانسه تقسیم کردند و پس از آنکه اتریش پذیرفت در جنگ بی طرف بماند در سال 1955 شوروی آخرین کشوری بود که اتریش را ترک کرد. بخش تاریخی و مرکزی وین از طرف سازمان یونسکو به ثبت رسیده و قصر شونبرون که در دوره باروک ونیمه قرن هیجده بنا شده و کتابخانه و موزه وسالن ایرانی آن مشهور است،در همین مجموعه است. ما فرصت دیدار از موزه آلبرتینا و سالن ایرانی را نیافتیم ونزدیک کافه لانتمان وکافه سنترال که زمانی پاتوق فروید و تروتسکی و هیتلر بود با صرف قهوه ای به دیدار امروز خود پایان دادیم و با مترو به خانه برگشتیم. سیستم متروی وین واقعا عالی و راحت است و هر فرد مقیم وین می تواند با پرداخت سی یورو به مدت یکماه از مترو استفاده کند.برای گردشگران این مبالغ نزدیک به 50 یوو در ماه است. برایم جالب است که به جز همان روزنخست سوار شدن به مترو که هنگام خروج از زیر زمین کارت ما را کنترل کردند، دیگر با وجود استفاده هر روزه از مترو کسی سراغ ما نیامد. استفاده مترو برای دانشجویان،افرادمسن و معلول ،بیکاران و افراد کم آمد و دولتی ها ارزانتر است. در کنار ریل مترو راه عبور بچه ها، افراد پیر و معلول و افراد عادی از دیگران مشخص شده است.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.