|

کودک‌آزاری و نشانه‌های آن

سیروان مصنفی

در سال 1898 مادربزرگی از ایالت ویرجینیا که نوه 15 ماهه‌اش در اثـر شدت ضربات مادر در آغوش او جان سپرد، اولین کسی بود که با نصب روبان آبی بر ماشین خود اعتراض خود را ابراز کرد و اولین اقـدامـات را برای آگاهی رساندن به مردم و لزوم برنامه‌های پیشگیری از کودک‌آزاری عنوان کرد.
رنگ آبی برای او یادآور کبودی‌های بدن نوه‌اش بود.
کودکان به دلیل ویژگی‌های سنی که دارند آسیب‌پذیر هستند و نیاز به مراقبت و حمایت دارند اما گاهی بزرگ‌سالان به دلایل مختلف به‌جای حمایت و مراقبت، آن‌ها را مورد آزار قرار می‌دهند.
هرگونه رفتار یا کوتاهی در انجام عملی که سلامت جسمی، روانی و رشد کودک را به خطر بیندازد کودک‌آزاری است. رفتاری که به‌طور تصادفی آسیبی را متوجه کودک کند کودک‌آزاری نیست مثلاً تصادف با اتومبیل.
کودک‌آزاری جسمی شامل کتک زدن، شلاق زدن، مشت زدن، سیلی زدن، هل دادن، تکان دادن، لگدزدن، پرت کردن، نیشگون گرفتن، گاز گرفتن، کشیدن مو، خفه کردن، سوزاندن با اشیای داغ، آب جوش یا سیگار و هرگونه رفتار غیر تصادفی است که سلامت جسمی کودک را به خطر بیندازد حتی اگر عامل این آسیب پدر و مادر کودک باشند و قصد آسیب رساندن به کودک را نداشته باشند.
مرتکبین کودک‌آزاری جسمی در 75 درصد موارد، والدین کودک (بخصوص مادر)، 15 درصد سایر وابستگان و 10 درصد موارد مراقبین کودک هستند.
کودکان نارس، عقب‌مانده ذهنی و معلول جسمی، کودکان پرتحرک و بیش‌فعال، کودکانی که زیاده از حد گریه می‌کنند و بهانه‌گیر و لجباز هستند، کودکان نامشروع و ناخواسته، کودکانی که با جنسیت غیر دلخواه خانواده متولد می‌شوند؛ بیشتر در معرض کودک‌آزاری جسمی قرار دارند.
وضعیت اجتماعی و اقتصادی پایین، شلوغ و پرجمعیت بودن خانواده، بروز استرس حاد، وجود سابقه خشونت در اعضای خانواده، منزوی بودن خانواده در اجتماع، سابقه بیماری روانی یا جسمانی والدین، اعتیاد، تک سرپرستی، بارداری ناخواسته و..، خطر کودک‌آزاری جسمی را بیشتر می‌کند. همچنین عدم وجود قوانین مربوط به مراقبت از کودک، وجود خشونت‌های سازمان‌یافته (مثل جنگ، جرم و جنایت)، مقبولیت خشونت در سطح جامعه و نمایش آن در وسایل ارتباط‌جمعی، نابرابری‌های اجتماعی، کاهش یافتن ارزش کودکان و... از عوامل اجتماعی هستند که بروز کودک‌آزاری جسمی را افزایش می‌دهند. کودکان نوپا از مهارت‌های کلامی و ارتباطی لازم برای توضیح آزار و اذیتی که بر آن‌ها رفته برخوردار نیستند یا ممکن است از درک وخامت اوضاع عاجز باشد.
به همین دلیل باید به‌شدت حواسمان را جمع و به علائم دقت کنیم:
معمولاً این کودکان از بودن در کنار کودک‌آزار خودداری می‌کنند و ممکن است علائم آزار و اذیت را بارها و بارها نشان دهند. ممکن است بسیار متوقع شوند یا رشد عاطفی و جسمانی آن‌ها دچار تأخیر شود. کبودی بدن، زخم ‌های متعدد در اندام‌ها، اختلال در هوشیاری مثل گیجی و خواب‌آلودگی را باید بسیار جدی گرفت. کودک آزاردیده در ارتباط با همسالان خود دچار مشکل می‌شود. منزوی و ترسان می‌شود یا پرخاشگری می‌کند. دچار افسردگی، اعتمادبه‌نفس پایین و اضطراب می‌شود.
معمولاً کودکان آزاردیده به دلیل ترس بسیار، در پنهان کردن صدمات با آزاردهنده همکاری می‌کنند.
تحقیقات نشان می‌دهد بسیاری از کودکانی که در دوران کودکی قربانی آزار و بدرفتاری می‌شوند، خود در بزرگ‌سالی به آزار کودکان می‌پردازند و این بزرگ‌ترین زیان کودک‌آزاری است که سبب تداوم آن می‌شود.

در سال 1898 مادربزرگی از ایالت ویرجینیا که نوه 15 ماهه‌اش در اثـر شدت ضربات مادر در آغوش او جان سپرد، اولین کسی بود که با نصب روبان آبی بر ماشین خود اعتراض خود را ابراز کرد و اولین اقـدامـات را برای آگاهی رساندن به مردم و لزوم برنامه‌های پیشگیری از کودک‌آزاری عنوان کرد.
رنگ آبی برای او یادآور کبودی‌های بدن نوه‌اش بود.
کودکان به دلیل ویژگی‌های سنی که دارند آسیب‌پذیر هستند و نیاز به مراقبت و حمایت دارند اما گاهی بزرگ‌سالان به دلایل مختلف به‌جای حمایت و مراقبت، آن‌ها را مورد آزار قرار می‌دهند.
هرگونه رفتار یا کوتاهی در انجام عملی که سلامت جسمی، روانی و رشد کودک را به خطر بیندازد کودک‌آزاری است. رفتاری که به‌طور تصادفی آسیبی را متوجه کودک کند کودک‌آزاری نیست مثلاً تصادف با اتومبیل.
کودک‌آزاری جسمی شامل کتک زدن، شلاق زدن، مشت زدن، سیلی زدن، هل دادن، تکان دادن، لگدزدن، پرت کردن، نیشگون گرفتن، گاز گرفتن، کشیدن مو، خفه کردن، سوزاندن با اشیای داغ، آب جوش یا سیگار و هرگونه رفتار غیر تصادفی است که سلامت جسمی کودک را به خطر بیندازد حتی اگر عامل این آسیب پدر و مادر کودک باشند و قصد آسیب رساندن به کودک را نداشته باشند.
مرتکبین کودک‌آزاری جسمی در 75 درصد موارد، والدین کودک (بخصوص مادر)، 15 درصد سایر وابستگان و 10 درصد موارد مراقبین کودک هستند.
کودکان نارس، عقب‌مانده ذهنی و معلول جسمی، کودکان پرتحرک و بیش‌فعال، کودکانی که زیاده از حد گریه می‌کنند و بهانه‌گیر و لجباز هستند، کودکان نامشروع و ناخواسته، کودکانی که با جنسیت غیر دلخواه خانواده متولد می‌شوند؛ بیشتر در معرض کودک‌آزاری جسمی قرار دارند.
وضعیت اجتماعی و اقتصادی پایین، شلوغ و پرجمعیت بودن خانواده، بروز استرس حاد، وجود سابقه خشونت در اعضای خانواده، منزوی بودن خانواده در اجتماع، سابقه بیماری روانی یا جسمانی والدین، اعتیاد، تک سرپرستی، بارداری ناخواسته و..، خطر کودک‌آزاری جسمی را بیشتر می‌کند. همچنین عدم وجود قوانین مربوط به مراقبت از کودک، وجود خشونت‌های سازمان‌یافته (مثل جنگ، جرم و جنایت)، مقبولیت خشونت در سطح جامعه و نمایش آن در وسایل ارتباط‌جمعی، نابرابری‌های اجتماعی، کاهش یافتن ارزش کودکان و... از عوامل اجتماعی هستند که بروز کودک‌آزاری جسمی را افزایش می‌دهند. کودکان نوپا از مهارت‌های کلامی و ارتباطی لازم برای توضیح آزار و اذیتی که بر آن‌ها رفته برخوردار نیستند یا ممکن است از درک وخامت اوضاع عاجز باشد.
به همین دلیل باید به‌شدت حواسمان را جمع و به علائم دقت کنیم:
معمولاً این کودکان از بودن در کنار کودک‌آزار خودداری می‌کنند و ممکن است علائم آزار و اذیت را بارها و بارها نشان دهند. ممکن است بسیار متوقع شوند یا رشد عاطفی و جسمانی آن‌ها دچار تأخیر شود. کبودی بدن، زخم ‌های متعدد در اندام‌ها، اختلال در هوشیاری مثل گیجی و خواب‌آلودگی را باید بسیار جدی گرفت. کودک آزاردیده در ارتباط با همسالان خود دچار مشکل می‌شود. منزوی و ترسان می‌شود یا پرخاشگری می‌کند. دچار افسردگی، اعتمادبه‌نفس پایین و اضطراب می‌شود.
معمولاً کودکان آزاردیده به دلیل ترس بسیار، در پنهان کردن صدمات با آزاردهنده همکاری می‌کنند.
تحقیقات نشان می‌دهد بسیاری از کودکانی که در دوران کودکی قربانی آزار و بدرفتاری می‌شوند، خود در بزرگ‌سالی به آزار کودکان می‌پردازند و این بزرگ‌ترین زیان کودک‌آزاری است که سبب تداوم آن می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.