جنگی علیه جنگ
فریا یونسی
به هر سوی این جهان مکروه که مینگری، طبیعت بشری، ثانیه به سانیه در حال غیبت است و حضورش تضمین قاطعانه کائنات را میطلبد. آدمی که به این نقطه از حضور در تحرکات مکانیسم کائنات رسیده و اینهمه علم به حلمش افزوده، این حالت مغموم حیات را چه خوش دریافته: انیسی در چارچوب وجود لازم است...
لازم است بیآنکه بخواهیم از جنگ حذر کنیم؛ از آن حالت مغموم کلمه که در پستوی افهام ما مینشیند و نقش را بیرنگ میکند، حذر کنیم. لازم است بیآنکه بخواهیم انسان کرد را از جنگ حذر دهیم، حذر کنیم. اصلاً برایمان مهم نباشد که این جنگها بر سر کدام کلمه اغواکننده است، مهم جسمیت آن هیکل به گل نشسته، نیست؛ مهم این است که آن کلمه را از قاموس زبانمان برداریم و از این بیشتر نگذاریم به دهلیزهای فعال ذهن وارد شود. اگر جایی لازم بود کسی را دوست بداریم، بیمحابا دوست بداریم و اگر لازم نبود، به خودمان برگردیم: لازم نیست هرکسی را که دوست نداشتیم محوکنیم. دوست نداشته شدهها، معلمترند.
در حقیقت تمام تلاش این خطوط در جهت تسریع ماندن است. اینکه بدانیم به کدام سوی محرک کلمه بنگریم و درد را ترجمان باشیم. حتی دیگر روایت آنهمه جنگ نیز باعث انزجاری موهن در طبیعت وهمناک ماست. بهتر است هر چه زودتر بدانیم که بااینهمه جنگ به همه بد کردهایم. به ساعاتی که امکان حضور داشتیم و نبودیم؛ به اماکن منزوی اینهمه شهر و جامعه در جوامع، به زمان، زیبایی، زمین، حتی به زمین هم بد کردهایم.
لازم است بی آنکه بخواهیم، دست برداریم و به حرکات مغمومانه دست هایمان تأمل کنیم که چگونه در چارچوب رو به زوال این جهان تیره، می خزند و حواشی همه را خونی می کنند. لازم است بی آنکه بخواهیم، به عاقبت مغموم آن پرنده ناگزیر فکر کنیم که جهات جهان را اشتباه گرفته و در لایه های نکبت جنگ پریده است. بهتر است هر چه زودتر به کلمه برگردیم و این همه نهایت معکوس را به ذهن خود هشدار ندهیم. هیچ جنگی در هیچ کجای جهان، صلح به همراه نداشته است.
لازم است این بار با جنگ وارد جنگ شویم.
به هر سوی این جهان مکروه که مینگری، طبیعت بشری، ثانیه به سانیه در حال غیبت است و حضورش تضمین قاطعانه کائنات را میطلبد. آدمی که به این نقطه از حضور در تحرکات مکانیسم کائنات رسیده و اینهمه علم به حلمش افزوده، این حالت مغموم حیات را چه خوش دریافته: انیسی در چارچوب وجود لازم است...
لازم است بیآنکه بخواهیم از جنگ حذر کنیم؛ از آن حالت مغموم کلمه که در پستوی افهام ما مینشیند و نقش را بیرنگ میکند، حذر کنیم. لازم است بیآنکه بخواهیم انسان کرد را از جنگ حذر دهیم، حذر کنیم. اصلاً برایمان مهم نباشد که این جنگها بر سر کدام کلمه اغواکننده است، مهم جسمیت آن هیکل به گل نشسته، نیست؛ مهم این است که آن کلمه را از قاموس زبانمان برداریم و از این بیشتر نگذاریم به دهلیزهای فعال ذهن وارد شود. اگر جایی لازم بود کسی را دوست بداریم، بیمحابا دوست بداریم و اگر لازم نبود، به خودمان برگردیم: لازم نیست هرکسی را که دوست نداشتیم محوکنیم. دوست نداشته شدهها، معلمترند.
در حقیقت تمام تلاش این خطوط در جهت تسریع ماندن است. اینکه بدانیم به کدام سوی محرک کلمه بنگریم و درد را ترجمان باشیم. حتی دیگر روایت آنهمه جنگ نیز باعث انزجاری موهن در طبیعت وهمناک ماست. بهتر است هر چه زودتر بدانیم که بااینهمه جنگ به همه بد کردهایم. به ساعاتی که امکان حضور داشتیم و نبودیم؛ به اماکن منزوی اینهمه شهر و جامعه در جوامع، به زمان، زیبایی، زمین، حتی به زمین هم بد کردهایم.
لازم است بی آنکه بخواهیم، دست برداریم و به حرکات مغمومانه دست هایمان تأمل کنیم که چگونه در چارچوب رو به زوال این جهان تیره، می خزند و حواشی همه را خونی می کنند. لازم است بی آنکه بخواهیم، به عاقبت مغموم آن پرنده ناگزیر فکر کنیم که جهات جهان را اشتباه گرفته و در لایه های نکبت جنگ پریده است. بهتر است هر چه زودتر به کلمه برگردیم و این همه نهایت معکوس را به ذهن خود هشدار ندهیم. هیچ جنگی در هیچ کجای جهان، صلح به همراه نداشته است.
لازم است این بار با جنگ وارد جنگ شویم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.