|

می‌خواهم نفس بکشم؛ هوایم را پس دهید

مرضیه جهاندیده

خلیج فارس: چشمایش را که باز می‌کند جز مشعل‌های همیشه روشن که تفاوت شب و روز را برایش سخت می‌کنند و آدم‌های غریبه ای که گویا چیزی گم کرده‌اند و قرار نیست پیدایش کنند اما همچنان سرگردان دنبالش می‌دوند را می‌بیند و از این همه رفت و آمد و ساخت و ساز سرگیجه می‌گیرد.
آیا او کودک خوشبختی است که از قضای روزگار در پایتخت انرژی ایران متولد شده است؟ آیا وجود یکی از بزرگترین میادین گازی دنیا زیر پایش او را بی‌نیاز خواهد کرد؟ این مشعل‌ها که شبش را روز کرده‌اند آیا آینده‌اش را هم می‌توانند روشن کنند؟ سرفه های خشک و خس خس گلوی مادرش چرا خوب نمی‌شود؟ اولین بار که برای معالجه مادر تا شیراز رفت با خودش فکر کرد اینجا حتما همان بهشت است. چقدر آسمانش آبی است! شب‌هایش پرستاره! چه بوی خوشی می‌دهد اینجا و یک آن آرزو کرد کاش این آسمان آبی و این ستاره‌های روشن را می‌توانست با خودش ببرد به بچه‌های کوچه و محله‌شان و حتی آن آدم‌های غریبه که سرگردانند نشان دهد. حتما خوششان می‌آید! وقتی برگشت تا مدت‌ها رویای آسمان صاف و آبی‌ای را می‌دید که بادبادک‌هایش را وقتی هوا می‌کرد چه منظره زیبایی را می‌توانست به خواهرش که عاشق پرواز بود نشان دهد.
آسمان بالای سرش اما تیره و خاکستری بود. بوی تند گاز و دود مشعل‌ها حتی وقتی برادرش ادکلن خوش بویش را می‌زد هم توی دماغش بود و روزی که یکی از کبوترهایش یک دفعه افتاد و مُرد و بچه‌ها خبرش را برای آقای معلم بردند خودش شنید که معلم مدرسه به بچه ها گفت: «وقتی گازهای آلاینده تصفیه نمی‌شوند کبوتر که هیچ، همه ما آهسته آهسته خفه خواهیم شد.»
دیگر رویای آسمان آبی و ستاره‌های درخشان و بوی خوش هوا را نداشت. حالا کابوس خفه شدن زیر آسمان خاکستری و کنار مشعل‌هایی آزارش می‌داد که همیشه تلویزیون نشان‌شان می‌داد و از پشت آن قاب قشنگ‌تر از واقعیت بودند!
کودکی که آسمانش را و هوایش را از او گرفته‌اند نمی‌تواند خوشبخت باشد حتی اگر روی خاکی قدم بردارد که زیرش بزرگترین میادین گازی دنیا که نه بزرگترین گنج طلای عالم نهفته باشد.
نفت با خودش رونق و آبادانی را به منطقه آورد و چه کسی است که منکر حیات و شکوفایی اقتصادی در این جغرافیای صنعتی شود اما نفتی‌ها از ابتدا یک چیز را فراموش کرده بودند و آن هم حق تنفس بومیان عسلویه و کنگان و خارگ بود، گو اینکه آنها تنها در قبال زمین و زیر زمینش مسوولیت داشتند و آسمان و هوایش را هم به امان خدا رها کردند!
حالا بعد از سال‌ها فعالیت بدون کنترل، وضعیت آلودگی هوای این مناطق به حد بحران رسیده است.
کارشناسان می‌گویند: تولید مواد و پسماندهای شیمیایی و هدایت این مواد آلوده ‌کننده به سمت مشعل‌هایی که رو به آسمان عسلویه قد برافراشته‌اند، خطر ابتلاء به بیماری‌های تنفسی را افزایش داده است.
اما آلودگی هوا تنها ثمره تولید مواد و پسماندهای شیمایی در این منطقه نیست. کارشناسان محیط زیست آلودگی شدید آب و خاک و تخریب ساحل در عسلویه و کنگان را هولناک و ادامه این روند را نگران کننده می‌دانند.
این روزها حتی شرایط از قبل هم هولناک تر شده و در این میان کودکان بی گناه ترین و خاموش ترین قربانیان این بی مسئولیتی‌ها هستند.
وضعیتی که اگر در یکی از شهرهای مهم و پرجمعیت کشورمان به وقوع پیوسته بود، بی‌شک به اتخاذ تدابیر بهتری منجر می‌شد، اما افسوس که نفتی‌ها کم توجه‌اند و مسوولان و نمایندگان ما نیز بی‌آزار!

خلیج فارس: چشمایش را که باز می‌کند جز مشعل‌های همیشه روشن که تفاوت شب و روز را برایش سخت می‌کنند و آدم‌های غریبه ای که گویا چیزی گم کرده‌اند و قرار نیست پیدایش کنند اما همچنان سرگردان دنبالش می‌دوند را می‌بیند و از این همه رفت و آمد و ساخت و ساز سرگیجه می‌گیرد.
آیا او کودک خوشبختی است که از قضای روزگار در پایتخت انرژی ایران متولد شده است؟ آیا وجود یکی از بزرگترین میادین گازی دنیا زیر پایش او را بی‌نیاز خواهد کرد؟ این مشعل‌ها که شبش را روز کرده‌اند آیا آینده‌اش را هم می‌توانند روشن کنند؟ سرفه های خشک و خس خس گلوی مادرش چرا خوب نمی‌شود؟ اولین بار که برای معالجه مادر تا شیراز رفت با خودش فکر کرد اینجا حتما همان بهشت است. چقدر آسمانش آبی است! شب‌هایش پرستاره! چه بوی خوشی می‌دهد اینجا و یک آن آرزو کرد کاش این آسمان آبی و این ستاره‌های روشن را می‌توانست با خودش ببرد به بچه‌های کوچه و محله‌شان و حتی آن آدم‌های غریبه که سرگردانند نشان دهد. حتما خوششان می‌آید! وقتی برگشت تا مدت‌ها رویای آسمان صاف و آبی‌ای را می‌دید که بادبادک‌هایش را وقتی هوا می‌کرد چه منظره زیبایی را می‌توانست به خواهرش که عاشق پرواز بود نشان دهد.
آسمان بالای سرش اما تیره و خاکستری بود. بوی تند گاز و دود مشعل‌ها حتی وقتی برادرش ادکلن خوش بویش را می‌زد هم توی دماغش بود و روزی که یکی از کبوترهایش یک دفعه افتاد و مُرد و بچه‌ها خبرش را برای آقای معلم بردند خودش شنید که معلم مدرسه به بچه ها گفت: «وقتی گازهای آلاینده تصفیه نمی‌شوند کبوتر که هیچ، همه ما آهسته آهسته خفه خواهیم شد.»
دیگر رویای آسمان آبی و ستاره‌های درخشان و بوی خوش هوا را نداشت. حالا کابوس خفه شدن زیر آسمان خاکستری و کنار مشعل‌هایی آزارش می‌داد که همیشه تلویزیون نشان‌شان می‌داد و از پشت آن قاب قشنگ‌تر از واقعیت بودند!
کودکی که آسمانش را و هوایش را از او گرفته‌اند نمی‌تواند خوشبخت باشد حتی اگر روی خاکی قدم بردارد که زیرش بزرگترین میادین گازی دنیا که نه بزرگترین گنج طلای عالم نهفته باشد.
نفت با خودش رونق و آبادانی را به منطقه آورد و چه کسی است که منکر حیات و شکوفایی اقتصادی در این جغرافیای صنعتی شود اما نفتی‌ها از ابتدا یک چیز را فراموش کرده بودند و آن هم حق تنفس بومیان عسلویه و کنگان و خارگ بود، گو اینکه آنها تنها در قبال زمین و زیر زمینش مسوولیت داشتند و آسمان و هوایش را هم به امان خدا رها کردند!
حالا بعد از سال‌ها فعالیت بدون کنترل، وضعیت آلودگی هوای این مناطق به حد بحران رسیده است.
کارشناسان می‌گویند: تولید مواد و پسماندهای شیمیایی و هدایت این مواد آلوده ‌کننده به سمت مشعل‌هایی که رو به آسمان عسلویه قد برافراشته‌اند، خطر ابتلاء به بیماری‌های تنفسی را افزایش داده است.
اما آلودگی هوا تنها ثمره تولید مواد و پسماندهای شیمایی در این منطقه نیست. کارشناسان محیط زیست آلودگی شدید آب و خاک و تخریب ساحل در عسلویه و کنگان را هولناک و ادامه این روند را نگران کننده می‌دانند.
این روزها حتی شرایط از قبل هم هولناک تر شده و در این میان کودکان بی گناه ترین و خاموش ترین قربانیان این بی مسئولیتی‌ها هستند.
وضعیتی که اگر در یکی از شهرهای مهم و پرجمعیت کشورمان به وقوع پیوسته بود، بی‌شک به اتخاذ تدابیر بهتری منجر می‌شد، اما افسوس که نفتی‌ها کم توجه‌اند و مسوولان و نمایندگان ما نیز بی‌آزار!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.